TÜKENMEZ

Kalbimin sessizliğine sığdıramadığım her söz, dudaklarımdan dökülemeyen her niyaz, içimde titreşen her umudun kaynağı sensin. Ben, acizliğimin en derin noktasında bile senin kudretine dayanırım. Çünkü bilirim ki, insanın sığınabileceği en emin liman sensin; gönüllerin huzuru, ruhların şifası, kalplerin emini sensin.

Ben senden geldim, sana dönerim. Toprağın mayasıyla yoğrulmuş bedenimi, kuşun kanadına benzeyen kırılgan ruhumu sana emanet ederim. Yüklerimi hafifleten, karanlığımı nura çeviren sadece sensin.

Ben yoruldukça bana güç veren, ben düştükçe elimi tutan, kalbim daraldıkça içine ferahlık üfleyen sensin.

Rabbi…

Zamanın, mekânın ve bütün gerçekliğin sahibi Sensin. Hükmün adaletle, lütfun sonsuz merhametle dolu. Benim göremediğimi sen görürsün; benim çözemediğimi sen çözersin.

Ben sana güveniyorum. Gözlerime perde olan korkuyu kaldır, gönlümde yeşeren her hayra bereket ver. İçimdeki yaraları sen sar, karanlıkla dolmuş köşelerime ışığını indir. Ruhumu, gölgesiz bir huzura kavuştur.

Ben kendimi sana bırakıyorum Yâ Rabbim…

Kalbimi, aklımı, nefesimi, bütün varlığımı…

Senden aldığımı yine sana veriyorum. Çünkü emaneti sahibine bırakmak kadar huzur veren başka bir şey yok.

Ruhumu iyileştir Rabbim.

Beni yeniden kendi nurunla yoğur.

Beni kendine yönelten her adımda güçlendir, her düşüşümde yeniden kaldır. İçimdeki fırtınayı dindir; yüreğimi dingin bir su gibi berrak ve sakin kıl.

Ve bil ki Yâ Rabbi, ben sana bağlılığımı yalnızca sözlerle değil, içimin en derin sessizliğiyle de söylüyorum:

Senin adaletine inanıyorum, senin merhametine sığınıyorum, senin kudretine güveniyorum.

Beni senin yolunda sabit kıl;

Beni senin rızanda huzurla yaşat;

(Nur, 26)

Temizlik sadece ellerde değil, niyetlerde başlar.

Bir kalp neyle doluysa, kader onu benzeriyle buluşturur.

Kimisi güzelliğiyle parlar ama içi gölgelerle kaplıdır;

Dünya bir aynadır aslında.

Sen neysen, sana da o yansır.

Kötülükle dolu bir yüreğin karşısına iyilik çıkmaz;

Çünkü iyilik, kendine benzeyene çekilir.

Temiz erkekler, temiz kadınlara;

temiz kadınlar, temiz erkeklere layıktır…

Bu bir hükümden çok, bir yasadır — ilahi adaletin sessiz denklemi.

Belki hemen değil, ama sonunda herkes kalbinin rengine uygun birini bulur.

O yüzden önce “Neden doğru insanı bulamıyorum?” diye sormadan önce,

“Ben doğru insan mıyım?” diye sormak gerekir.

Çünkü kader, kirlemiş kalpleri birbirine değil, arınmış yürekleri aynı çizgide buluşturur.

Allah’ın rızasını kaybetmeden yaşamaya çalışan her insan bilir ki bu yol, çiçeklerle değil dikenlerle bezenmiştir. Bu yol, bazen sessiz gecelerde sabırla dua etmeyi, bazen gözyaşlarıyla secdeye kapanmayı, bazen de kimsenin anlamadığı bir mücadeleyi sürdürmeyi gerektirir. Çünkü Allah’a yakın olmak, dünyadan biraz uzaklaşmayı; kalbi temiz tutmak ise nefsi terbiye etmeyi ister.

İnsan bazen öyle anlar yaşar ki, sanki tüm kapılar kapanmış, tüm yollar kararmış gibidir. Dualar göğe yükselir ama cevap hemen gelmez. İşte o anlarda imtihan başlar… Çünkü Allah kulunu terbiye ederken sabrını ölçer, sevgisini sınar, teslimiyetini tartar. Bu yüzden her zorluk aslında bir rahmetin habercisidir; her gözyaşı, kalbi arındıran bir damladır.

Allah’ın rızasını kazanmak için çabalayan kişi bilir ki, herkesin alkışladığı yolda yürümek kolaydır ama Rabb’in razı olacağı yolda yürümek cesaret ister. Çünkü o yol bazen yalnızlıktır, bazen haksızlığa sessiz kalmamaktır, bazen de nefsine “dur” demektir. İnsan o yolda kaybettiklerini saymaz; çünkü bilir ki Allah için verilen hiçbir şey gerçekten kayıp değildir.

Rabb’in hoşnutluğunu arayan bir kalp, dünyaya ait her şeyi bir gün bırakacağını bilir. O yüzden makam, para, övgü, çıkar… bunların hepsi gözünde küçülür. Çünkü o kalp, bir tek Allah’ın “Kulum” demesini ister. O hitabı duymak, her türlü acıya, her türlü sınava değer.

Sabredenler bilir; zorluk bitince kolaylık gelir. Gecenin en karanlık anı, sabahın en yakın olduğu andır. Bu yüzden inanan insan pes etmez, umudunu yitirmez, şükürden vazgeçmez. Her nefeste “Rabbim, razı olduğun bir kul olayım” der. Çünkü bilir ki dünya geçici, sınav kalıcıdır; ama Allah’ın rızası ebedidir.

Ve sonunda, bir gün dönüp geçmişine baktığında, yaşadığı her imtihanın aslında onu Allah’a biraz daha yaklaştırdığını fark eder. Zorlukların ortasında büyüyen sabır, acıların ardından gelen teslimiyet, kalbine yerleşen huzur… İşte bunların hepsi Rabb’inin lütfudur.

Allah’ın rızasını kaybetmeden yaşamak, dünyanın en büyük başarısıdır. Çünkü o rızaya eren, hem dünyada huzur bulur hem de ahirette ebedî saadete kavuşur. Harama bulaşan, helali gönül rahatlığıyla isteyemez. Çünkü haram, kalbi karartan, vicdanı susturan bir perdedir. O perde bir kez kalbin üstüne inerse, nur oradan geçemez. Helal ise saf, berrak ve bereketlidir. Az da olsa insanın içine huzur verir. Çünkü bilirsin ki o lokmada kul hakkı yok, haramın gölgesi yoktur.

Rabb’in rızasını arayan insan bilir: Helal gecikir ama gelir. Haram çabuk gelir ama huzuru götürür. Sabırla beklemek, Allah’a güvenmek, helali istemekten hiç vazgeçmemek — işte imanın en güzel meyvelerindendir. Rızık Allah’tandır; insan sadece vesilesidir. Sen temiz kal, niyetini koru, kul hakkına el uzatma, kimsenin gönlünü kırma… Gerisini Rabbin’e bırak. Çünkü ben inanıyorum ki Allah yarı yolda bırakmaz temiz, masum insanları.

Belki yolu uzatır, belki seni sabırla sınar, ama sonunda öyle bir kapı açar ki, “İyi ki dayanmışım” dersin.

Bazen gecikmeler seni cezalandırmak için değildir; hazırlanman içindir. Bazen zorluklar, Rabb’ine daha çok yaklaşman içindir. Her şeyin ardında bir hikmet, her imtihanın sonunda bir rahmet vardır. Yeter ki sen helal dairesinde kal, niyetini bozma, sabırla yürü.

Ve bir gün, tüm yaşadıklarına baktığında anlayacaksın ki:

Zorluklar seni yormadı, seni olgunlaştırdı. Kaybettiklerin seni eksiltmedi, seni arındırdı.

Her karşılaşmanın bir sebebi her vedanın bir anlamı olduğuna inandırdılar.

Birileriyle tanışmamızın evrenin özel bir planı olduğuna, yollarımızın kesişmesinin tesadüf değil, yazgı olduğuna inanmamızı istediler.

Ayrılıklar bile kutsandı: “Bu da bir dönüşüm,” dediler.

“Bu insan hayatına bir şey öğretmek için girdi,” dediler.

Hep bir anlam aradık, çünkü öylesine olması fikri bizi ürküttü ama belki de bazı insanlar hiçbir şey için gelmez.

Ne tamamlanman için, ne büyümen, ne de eksik bir yanını görmen için…

Bazıları sadece gelir ve gider.

Ne iz bırakır, ne de dönüşüm.

Bize hep “kadersel bağlar”la sarılı hikâyeler anlattılar.Özellikle biz kadınlara…Yaşadığımız her anı yüceltmemiz, acılarımızı bile anlamlı kılmamız beklendi.Ama hayat her zaman anlam taşımaz.Bir ilişki yaşarsın, biter.Hiçbir mesajı yoktur. Hiçbir “sebebi” yoktur.Bazen sadece biriyle tanışırsın. O kadar. Birlikte bir yol alırsınız belki — kısa ya da uzun. Sonra biter. Bazen olur, bazen biter. Hepsi bu. Ne büyük bir mesaj saklıdır ardında, ne de gizli bir sebep.

Ve bence…

Bazıları kapıyı çalar, bazıları ise çalmadan girmeye kalkar. İşte o noktada seçim senindir. Kimin içeriye buyur edileceğine, kimin yalnızca yoluna devam etmesine izin vereceğine sen karar verirsin çünkü gönül, misafirhanedir aslında. Oraya girecek olanın niyeti de yükü de önemli..

Bazen damağımda bir yemeğin hiç tatmadığım lezzeti kalınca…

Bazen sinema salonunun karanlığında bir sahne yüreğime usulca dokununca ya da bir cümle içimde yankı bulunca…

Ve en çok da gökyüzü, gün batımının tüm renkleriyle ağır ağır geceye dönerken…

İçimden yalnızca tek bir cümle geçiyor:

“Keşke o da burada olsaydı.”

Çünkü bazen en güzel şey, tek başına güzelliğin kendisi değildir.

Onu biriyle paylaşma arzusu, bir anı gözlerinin içine bakarak yaşama isteğidir esas anlamı derinleştiren.

Bir fotoğraf çeker gibi değil de, onunla yan yana durmak gibi…

Elini uzatmak, “bak” demek, “görüyor musun?” diye sormak gibi…

Çünkü insan sevince, güzelliğe yalnızca hayran olmaz; o güzelliği sevdikleriyle bölüşmeden tamamlanmış saymaz.

Sevmek budur belki de:

Bir kenti onunla gezmeyi istemek,

Bir şarkıyı birlikte duymayı dilemek,

Bir rüzgar estiğinde onun saçlarının da uçuşmasını hayal etmek…

Ve her şeyin en güzel anında içinden onun adını geçirmek.

Çünkü bazı güzellikler sadece seninle değildir, onunla anlam kazanır.

Sevmek, anı paylaşmaya duyulan o derin özlemdir.

Bir gün batımında sessizce yanına sokulup “bak ne güzel” demeyi istemektir.

Görmek, duymak, hissetmek ve her defasında “keşke o da burada olsaydı” diyebilmektir.

İşte o zaman anlarsın:

O tarafa dönersem, yani o anıya, o insana, o kayba , ya da o pişmanlığa yüzümü çevirirsem… Biliyordum ki dayanamazdım. Dizlerimin bağı çözülür, gözlerim anlatamadıklarımı taşır, içimde tuttuğum fırtına nihayet kopardı. Bu yüzden başımı hep başka yöne çevirdim. Gözlerim başka manzaralara takıldı, başka hayatları izledim, başka hikâyelerin kıyısında durdum. Ama hiçbirinin içine giremedim. Çünkü içimde hâlâ tamamlanmamış bir cümle vardı. Söylenmemiş bir söz, yaşanmamış bir ihtimal, silinmemiş bir iz…

Bazen insanlar bir yıkımı yaşarlar da, onu kimseye anlatamazlar. Çünkü bazı acılar dillendikçe değil, sustukça büyür. Ben de sustum. Herkesin yaşadığı hayata ayak uydurmuş gibi yaptım. Gülümsedim, konuştum, yürüdüm… ama hep eksik kaldım. Çünkü bazı yenilgiler sadece kaybetmek değildir; bazen insan kendine olan inancını, güvenini, hatta bir daha sevebilme ihtimalini kaybeder.

Kendimi değmez seslerde, sahte heveslerde, gelip geçici aşklarda tüketmişim fark etmeden.

Kendimi verip de karşılığında bir parçamı geri alamadığım her an, içimden bir şey eksilmiş.

Şimdi durup baktığımda, içimde yankılanan sadece sessizlik…

Benden geriye ne kaldı bilmiyorum.

Ama belki de kaybettiğimi düşündüğüm yerde değil, hiç bakmadığım bir köşede saklanıyor aslım.

Belki bir şarkının içinde, belki bir kitabın satırlarında, belki de sessizliğin tam ortasında…

Kendimi yeniden bulmak için önce yavaşlamalıyım.

Her dağılışın sonunda bir toplanış varsa, bu enkazdan da bir ben çıkar belki.

Seni sevmekdir aşkıma nişân,

Gönlümde yanan en son fânûsân.

Zemherî gecemde doğan bir nûrsun,

Sessiz duâmda edilen sır sensin, cân…

Serimi koymuşum aşkın yoluna,

Vuslat umarım her gam doluna.

Bir sen varsın, kalbim sana meyil,

Adını anmakla susar her çile, her dert, her veyil…

Seni sevmekdir ömrüme yemin,

Âşık gönlümde ezelden temin.

Ne feryâd kalır, ne dertli hicrân,

Benim aşka tutunuşumdur.

Yaralı kalbimin yeniden atışı,

Yıkılmış inancımın bir daha ayağa kalkışı

Seni sevmek,

Kendimi unuttuğum yerde

Ben insanları terk etmedim, yalnızca kendimi bulmak için kalabalıklardan çekildim. Ahlakım, onların çıkarla yoğrulmuş kurallarına sığmadı. Düşüncelerim, yüzeyde yaşayıp derine inmekten korkanlara fazla geldi.

Onlar gürültüyü severken, ben sessizlikte huzur buldum. Onlar ait olmak için biçim değiştirirken, ben kendim kalmayı seçtim. Uyum sağlamak adına benliğimi törpülemektense, yalnızlığımla dost oldum.

Bu bir kaçış değil, bir duruştur. Kalabalığın içinde kaybolmak yerine, kendi iç sesimi duymayı seçtim. Belki yalnızım, ama sahici. Belki az kişiyim, ama gerçek.

Kimsenin bilmediği bir savaş vardı içimde,

Ne bir çığlık duyan oldu, ne bir iz gören...

Sessiz bir yenilgiden döndüm ben,

Kendime bile itiraf edemediğim bir mağlubiyetten.

Tenim yırtılmış, ruhum paramparçaydı,

Her adımda biraz daha kanıyordu içim.

Acı, bir hançer gibi saplanıyordu kalbime

Ama ben...

Başka yöne çevirdim bakışlarımı.

Çünkü bazı acılar konuşulmaz,

Bazı savaşlar yalnız verilir...

Ve bazen, en büyük direniş

Yıkıldığın yerden doğrulup

Söyle bana afitap Nedir benden isteğin? Kucak dolusu bir sevgi mi? Anlayışlı bir kalp mi? Aynalarla kavga edip edip gidememelerin bu yüzden mi?

Söyle bana afitap? Korkusuz korkak derler bana Başıma buyruğumdur biraz.. Bu sol köşede ki sancıları çeksek bir yana Dökülsek birer birer elden avuçtan Anlasak neyin var senin senden başka Kaçamak cevaplardan yoksun Bir tende bir dilde bir gönülde kalmaktan mazursun

Söyle bana afitap Nedir benden isteğin? Çırpındıkça dibe batar arzun Ve sen benden iyi bilirsin Kalbin de ki ateşi canlı tutarsan kavrulursun Gökte yıldızlar parlıyor Gözlerinde ki ışık sonsuzluk kadar derin Ve sonsuzluğa sığmayan özlemlerin Söyle bana afitap Nedir benden isteğin?

Gün batıyor üzerinde Karanlık yeşiline değecek az sonra Ve güvenmek diye birşey yoktur aslında Sakın yüreğini açma bu fani dünyaya Estikçe götürecek senden rüzgar Estikçe götürecek sürekleyecek çıkmazlara.. Ve sende inanmaya başlayacaksın şeytanlara

Söyle bana afitap? Hangi sokakta, hangi evde Hangi yokluk Hangi tokluk gününde Belki boynunda ki eski bir kolye de Söyle bana afitap! Nedir benden isteğin?

-Efendim

-Birinin seni sevdiğini nasıl anlarsın

-Sanırım belli bir zamanı yok

-Nasıl yani?