doktorumol.com.tr

Geçenlerde bir arkadaşım, küçük kızının yeni doğan kardeşini kıskancını ve "Anne, o bebek senin pastanın hepsini yiyor!" deyişini anlattı. İçim acıdı dinlerken. İşte bu, hepimizin derinden bildiği, aile içinde yaşanan o 'taht oyunlarının' kısa özeti aslında. Bir çocuğun dünyasında anne babanın sevgisi, ilgisi, kucağı, biricikliği… Bunlar sonsuz kaynaklar gibi gelmez ona; daha çok, bitmeye mahkûm bir pasta gibidir. Ve aniden masaya yeni bir misafir oturduğunda, o pastanın dilimleri küçülür sanırız. Bu duygu, çocuğun bencil ya da kötü kalpli olduğundan değil, daha çok, dünyasının merkezinin sarsılmasından kaynaklanan derin bir kaygıdan ibaret. O güne dek tek başına ışıldadığı gökyüzüne yeni bir yıldızın düşmesi gibi. Bu insancıl tepkiyi anlamak, kıskançlığı bir düşman gibi görmek yerine, bir çocuğun duygusal dünyasına açılan bir kapı gibi görmemizi sağlar. Kardeş kıskançlığı, çocuğun alıştığı düzenin değişmesine verdiği en doğal, en içten tepkilerden biridir. Özellikle 2-4 yaş dönemindeki o benmerkezci evrende, ebeveynin yeni bebeğe ayırdığı her an, sanki kendisinden çalınmış bir hazine gibi gelir. Eskiden tek başına sahip olduğu ayrıcalıklar, ilgi odağı olma hali, anne babanın bölünmeyen dikkati… Şimdi bunların hepsi yeni bir kişiyle paylaşılmak zorunda. Bu durum, çocuğun kendini eskisi kadar değerli hissetmemesine, hatta terk edilmiş gibi algılamasına bile neden olabilir. İşte bu statü kaybı dediğimiz şey, aslında kıskançlığın derindeki güçlü köklerinden biridir. 'Sen artık a...

Sabah uyandığında, kahveni kendi ellerinle hazırlayabilmek, belki bahçede birkaç fidan dikmek ya da en basitinden kendi yemeğini huzurla yiyebilmek... Çoğumuz için bu "sıradan" aktiviteler, kimileri için yeniden kazanılması gereken birer zafer anı olabiliyor. İşte tam da bu noktada, o görünmez kahramanlar devreye giriyor: ergodanışmanlar. Onlar, birinin tekrar mutfağında keyifle yemek yapabildiğini gördüğünde parlayan gözleriyle, ya da gelişimsel zorluk yaşayan bir çocuğun parkta arkadaşlarına katılarak kahkahalar atmasına tanıklık ettiklerinde hissettikleri o tarifsiz mutlulukla yaşayan insanlar. Onlar, insan yaşamını anlamlı kılan aktivitelere katılımı destekleyen gerçek hayat 'sanatçıları'.

Bu mesleği icra eden profesyonellerin yolu, teorik bilgiyi insan ruhuna dokunma sanatıyla birleştiren eşsiz bir eğitimle başlıyor. Dört yıllık bu serüven, sadece ders kitaplarından ibaret değil. Anatomi ve fizyolojinin karmaşık dünyasından, psikolojinin derinliklerine, sosyal bilimlerin geniş spektrumuna uzanan bir yolculuk bu. Amaç sadece bilgi depolamak değil, aynı zamanda insanı anlama, problem çözme ve yaratıcılık becerilerini en üst düzeye çıkarma. Bu eğitim süreci, pediatriden geriatriye, nörolojik rehabilitasyondan mesleki rehabilitasyona kadar geniş bir alanı kapsıyor. Yani bir yandan beyin felci geçiren bir bireyin tekrar yürümesine destek olurken, diğer yandan otizmli bir çocuğun sosyal becerilerini geliştirmesine yardımcı olabiliyorsunuz. Düşünsenize, bir meslek ne kadar çeş...

Geçenlerde bir kahve sohbetinde arkadaşım, "Hayatım bir labirent gibi, çıkışı bulamıyorum," dedi. Hepimiz zaman zaman bu hissi yaşamıyor muyuz? Modern çağın o baş döndürücü hızı, beklentiler, stres... Bazen ruhumuzun sesi kısılıyor, dengeyi kaybetmek sanki kaçınılmazmış gibi geliyor. İşte tam da bu anlarda, dışarıdan bir elin uzanması, o labirentin haritasını yeniden çizmemize yardım edebilir. Bu sadece bir zayıflık işareti değil, aksine kendimize ve iyi oluşumuza verdiğimiz değeri gösteren güçlü bir adım. Zaten içsel yolculuk dediğimiz şey de tam olarak bu değil mi? Kendi kaynaklarımızı keşfetmek, o gizli kapıları aralamak... Ve ne mutlu ki İzmir'de, Uzman Psikolog Mediha Deral gibi isimler, bu kapıları aralamak isteyenlere güvenli bir yol arkadaşlığı sunuyor. Her bireyin parmak izi gibi, ruhsal dünyası da eşsiz. Standart reçetelerle bir yere varamayız, biliyorum. Mediha Hanım da tam olarak bu yüzden, her danışanının özel durumuna göre bir terapi rotası çiziyor. Depresyon, anksiyete ya da o inatçı takıntılar... Her birine, bilimsel temellere dayanan, ama aynı zamanda kişiye özel bir yaklaşımla dokunuyor. Üstelik sadece klasik yöntemlerle sınırlı kalmıyor; hipnodanışmanlık, bilinçaltı sembol dili gibi derinlere inen metotlarla, hatta sanatın ve masalların o iyileştirici gücüyle bile çalışıyor. Bazen kelimelerin yetersiz kaldığı yerde, bir resim ya da bir masal kahramanı, içimizdeki düğümleri çözmeye yardımcı olabiliyor. Bu bütüncül bakış açısı, sadece geçici bir rahatlama değ...

Hayat, her biri kendine özgü bir anlam taşıyan sayısız aktivitenin bir araya geldiği karmaşık bir dokudur. Sabah uyanıp güne hazırlanmaktan, işimizi veya okulumuzu başarıyla sürdürmeye, sevdiklerimizle keyifli vakit geçirmekten, hobilerimize zaman ayırmaya kadar her eylem, kim olduğumuzu ve dünyadaki yerimizi tanımlar. Ancak bazen fiziksel, zihinsel, duygusal veya gelişimsel bir zorluk, bu dokunun ipliklerinden birini kopardığında hayatın akışı sekteye uğrar. İşte tam bu noktada, kopan ipliği on

Sabah uyandığımızda, yatağımızdan kalkıp kahvemizi yudumlamak veya sevdiklerimize sarılmak gibi sayısız eylemi düşünmeden yaparız. Bu eylemler, beynimizdeki karmaşık bir "orkestranın" uyumlu çalışmasının bir sonucudur. Ancak bazen, hayatın beklenmedik notası olan inme, bu orkestranın ritmini bozabilir. Birdenbire en basit görünen eylemler bile devasa bir dağa dönüşebilir. İşte böylesi anlarda, o kaybolan notaları bulmamıza, enstrümanları yeniden akort etmemize yardımcı olan gizli bir anahtar var: inme sonrası ergodanışmanlık. Bu, sadece kasları güçlendirmekle ilgili değil; hayatımıza anlam katan uğraşlara, yani "yapmayı sevdiğimiz şeylere" geri dönüşün yol haritası. Bu, kimliğimizi yeniden inşa etmenin, kendi hayat melodimizi eskisinden daha bilinçli bir farkındalıkla yeniden bestelememizin bir daveti. Bir yandan iyileşirken, bir yandan da benliğimizi baştan yaratıyoruz aslında, ne denir, dönüşümün ta kendisi!

Ergodanışmanlık, iyileşme sürecine bambaşka bir pencereden bakıyor. Burada mesele, sizin kolunuzu kaç derece kaldırabildiğiniz değil; o kolla torununuza sarılabilmek, tutkuyla yaptığınız resme devam edebilmek ya da kendi yemeğinizi rahatça yiyebilmek. Yani odak noktası, 'ne yapamıyorum' değil, 'ne yapmak istiyorum ve bana ne anlam katıyor'. Bu yaklaşım, beynimizin inanılmaz esnekliği olan nöroplastisiteyi de devreye sokuyor. Düşünsenize, beynimiz hasar gördüğünde bile yeni yollar oluşturabiliyor, kendini yeniden programlayabiliyor. Ergodanışmanlar, bu mucizevi özelliği...

Sabah kahveni hazırlarken elinden düşürdüğün kupa, giyinirken düğmelerini iliklemekte zorlandığın bir gömlek... Belki de bu küçük anlar, farkında olmadan yaşamının ritmini değiştirmeye başladığının ilk işaretleri. Yıllar geçtikçe, gençken hiç düşünmediğimiz basit günlük işler, bazen içinden çıkılmaz birer engele dönüşebiliyor. Yaşamın bu yeni dönemecinde, "eskiden yapardım" diye iç geçirirken bulabiliyoruz kendimizi. İşte tam da bu noktada, ergodanışmanlık bir sihirli değnek değil, ama yaşamı yeniden anlamlandırmanın ve bağımsızlığını korumanın anahtarı olabilir. Bu süreç, kaybettiklerimize odaklanmak yerine, mevcut gücümüzü nasıl en verimli kullanacağımızı öğretiyor; bizi yeniden kendi hayatımızın kaptanı yapıyor.

Geçenlerde bir arkadaşım, sabahları kahve fincanını bile güvenle tutmaktan çekindiğini anlattı. Bir zamanlar piyano çalan, el işleri yapan o, şimdi basit becerilerde bile zorlanıyordu. Aslında hepimizin başına gelebilecek bir durum bu; el bileğimiz, anahtarı çevirmemizden sevdiğimiz birine sarılmamıza kadar sayısız eylemin sessiz kahramanıdır. Genellikle ancak bir şeyler ters gittiğinde, o 'küçük' ağrı günlük hayatımızın akışını kestiğinde, onun ne kadar önemli olduğunu fark ederiz. İşte tam da bu noktada, ergodanışmanlık bir sihirli değnek gibi devreye giriyor desek yeridir.

El bileği, gerçekten bir mühendislik harikası. Sekiz küçük kemiğin, bir ton bağın, kasın ve tendonun uyum içinde çalıştığı bir orkestra gibi. Bu orkestradan çıkan müzik, bizim ellerimizi kullanma şeklimiz. Tekrarlayan bir zorlanma, şanssız bir kaza ya da bambaşka bir nedenle bu orkestranın ritmi bozulduğunda, hayatımızdaki pek çok notanın da sustuğunu görürüz. Ergodanışmanlık tam da bu susturulan notaları, yeniden güneşe çıkarmanın, el bileğimize yeniden hayat nefesi vermenin peşinde. Amacı sadece ağrıyı geçirmek değil, aynı zamanda o el bileğinle yeniden hayata karışmanı, anlamlı bulduğun tüm aktivitelere kaldığın yerden güvenle devam etmeni sağlamak.

Bu yolculukta, o 'küçük' acının ardında yatan büyük resmi anlamak esastır. Sadece fiziksel semptomlara odaklanmak yerine, ergodanışmanlık yaklaşımı senin günlük rutinlerini, hobilerini, işini, kısacası el bileğinin hayatındaki rolünü bütünüyle değerlendi...

Sabah kahveni yudumlarken bardağı tutuş şeklinden, bilgisayarda yazı yazarken parmaklarının tuşlara nasıl bastığına kadar... Aslında her birimiz, farkında olmadan "ergodanışmanlık" prensiplerini hayatımıza uyguluyoruz. İşleri kendimiz için daha kolay, daha verimli hale getirmeye çalışıyoruz. Peki ya serebral palsi gibi bir duruma sahipsen? O zaman bu küçük dokunuşlar, hayatın bizzat kendisi oluyor. Bu, sadece kasları güçlendirmekle ilgili değil; tamamen "anlamlı olanı" hayata katmakla ilgili bir felsefe.

Geçenlerde parkta bir anne ve çocuğunu izledim. Çocuk, salıncağa binmek istiyor ama denge kurmakta zorlanıyordu. Anne sabırla, acele etmeden, küçük adımlarla ona destek oldu. En sonunda çocuk, salıncakta güvenle sallanırken kahkahalar atıyordu. İşte Down sendromlu çocuklar için ergodanışmanlık da tam olarak böyle bir şey: küçük adımlarla, sabırla, çocuğun kendi potansiyelini keşfetmesine ve dünyayla kendi ritminde etkileşim kurmasına olanak tanımak. Bu, onları 'düzeltmeye' çalışmak değil, en derindeki yeteneklerini açığa çıkarmak için bir yol arkadaşlığı. Amaç, ayakkabı bağlamak ya da yemek yemek gibi günlük aktiviteleri birer zafer anına dönüştürmek. Çünkü her 'yapabildim!' çığlığı, özgüvenin en güzel melodisi. Down sendromlu çocukların yaşam yolculuğunda bu anları çoğaltmak için ergodanışmanlık, onların dünyasını daha erişilebilir ve daha keyifli hale getiren sihirli bir dokunuş gibi. Peki, bu sihir nasıl işliyor? Düşünsenize, beynimiz sürekli etraftan gelen milyonlarca duyusal bilgiyi işleyen harika bir orkestra şefi aslında. Dokunuşlar, sesler, hareketler... Down sendromlu çocuklarda bu orkestranın bazı enstrümanları farklı çalabilir; kimisi hassas, kimisi daha çok uyarıma ihtiyaç duyar. Ergodanışmanlar işte bu orkestranın uyumunu sağlamaya çalışır. Çocuğun kendine özel 'duyusal diyetini' belirleyerek, onu en rahat ve öğrenmeye en açık hale getiren aktivitelerle destekler. Belki ağır bir yastığı itmek, belki de yavaşça sallanmak... Her çocuğun benzersiz ihtiyaçlarına göre...

Sabah güne başlarken, 'Bugün ne çok işim var!' diye düşünüp, günün sonunda 'Hiçbirine yetişemedim!' diyenlerden misiniz? Yalnız değilsiniz. Çoğumuzun zihni, bazen bir 'yapılacaklar' listesi canavarına dönüşüyor; bir yandan e-postalar, diğer yandan yetişmesi gereken sunumlar, araya sıkışan market alışverişi… Dikkatimiz, sanki küçük bir kuş sürüsü gibi, her yere konup sonra da hızla uçup gidiyor, arkasında karmaşık bir sessizlik bırakıyor. Özellikle dikkat eksikliği yaşayanlar için bu, sürekli bir 'yetişememe' ve 'kaçırdım mı acaba' hissiyle boğuşmak demek. İşte tam da bu noktada ergodanışmanlık, o dağınık kuş sürüsünü nazikçe toparlayıp, her bir kuşa ait doğru dalı bulmayı öğretiyor. Bu aslında, size kendi zihin orkestranızın şefi olmayı öğretme sanatı. Melodiyi yeniden bulmak ve sahne ışıklarının sadece size ait olduğu bir uyum yakalamak için. Bu, sadece bir şefin notaları birleştirmesi değil, aynı zamanda her bir enstrümanın, yani her bir duyumuzun doğru akorta gelmesini sağlamakla ilgili. O sandalyenin dokusu, odadaki ışığın parlaklığı, dışarıdan gelen sesler… Beynimiz sürekli bir duyusal bombardıman altında ve bazen orkestra şefimiz bu bombardımanı iyi yönetemiyor, notaları karıştırıyor. Ergodanışmanlık, bu duyusal akışı organize ederek, beynimizin 'duyusal diyeti'ni kişiye özel hale getiriyor. Tıpkı bir orkestranın akort edilmesi gibi, doğru frekansı yakaladığımızda, tüm enstrümanlar uyum içinde çalmaya başlıyor ve odaklanma yeteneğimiz, yani o ana melodi, net bir şekilde...

Geçenlerde bir annenin çaresizliğini dinledim. Okuldan sürekli şikayetler, evde bitmeyen ödev kavgaları... Oğlu için "tembel", "dikkat dağınıklığı var" gibi sözler duyuyordu. Oysaki annenin hissettiği bambaşkaydı: Çocuğu çabalıyordu ama sanki görünmez bir duvar vardı önünde. İşte tam da bu noktada, ergodanışmanlık bakış açısı devreye giriyor. Çoğunlukla "çaba eksikliği" olarak yorumlanan birçok durumun ardında, bedenimizin ve beynimizin bilguyu işleme şeklindeki minik aksaklıklar yatabiliyor. Mesela, sürekli kıpır kıpır bir çocuk, aslında denge sisteminden yeterli geri bildirim alamadığı için, ya da kalemi elinden düşüren biri, ince motor becerilerinde zorlandığı için böyle davranıyor olabilir. Ergodanışmanlar olarak biz, sorunun görünen yüzünün ötesine geçip, asıl kaynağı bulmaya çalışıyoruz. Çünkü öğrenmek, sadece zihinsel bir aktivite değil; gözlerimizden kulaklarımıza, minik parmaklarımızdan tüm bedenimize kadar her şeyin uyum içinde çalıştığı bütüncül bir deneyim. Ortak inanç, öğrenme güçlükleri yaşayan çocukların sırf daha fazla çalışmaları ya da

Sabah uyandığımızda yatağın kenarına oturmak, bir fincan kahve almak için mutfağa yürümek… Bunlar o kadar sıradan eylemler ki, vücudumuzun bu “otopilot” hallerini genellikle düşünmeyiz bile. Ama ya bir gün bu basit adımlar kocaman engellere dönüşürse? Geçtiğimiz günlerde bana danışan Ayşe Hanım, torununa sarılmak için eğildiğinde hissettiği baş dönmesi ve düşme korkusundan bahsederken yüzündeki endişe, aslında çoğumuzun göz ardı ettiği bir gerçeği fısıldıyordu: Denge, sadece fiziksel bir yetenek değil, aynı zamanda yaşam kalitemizi ve özgüvenimizi doğrudan etkileyen bir pusula. Bu pusula şaştığında, hayatın ritmi de ister istemez bozuluyor. Ve tam da bu noktada, denge bozukluğu ergodanışmanlık devreye girerek, o kaybolan pusulayı yeniden ayarlıyor. Denge dediğimiz bu karmaşık olgu, aslında beynimizin bir orkestra şefi gibi yönettiği, görsel sistemimizden (gözlerimizle çevreyi algılama), iç kulağımızdaki denge organından ve kaslarımızdan gelen derin bilgilerden oluşan üç ayaklı bir tabure gibi düşünebiliriz. Bu ayaklardan biri veya birkaçı zayıfladığında, tabure sallanmaya başlıyor ve biz de adımlarımızı güvenle atamaz oluyoruz. Bir kaza, yaşın getirdiği değişimler veya bazı nörolojik durumlar bu narin dengeyi bozabiliyor. Ergodanışmanlık işte tam burada, sadece semptomlara odaklanmak yerine, kişinin tüm yaşamını bir bütün olarak ele alıp, bu bozukluğun günlük hayata nasıl yansıdığını inceliyor. Mutfakta eğilip bir şeye uzanmak, market alışverişi yapmak veya sevdiklerimizle va...

Sabah uyandığında, güneşli bir güne rağmen içindeki o sıkıntılı bulutun dağılmadığını fark ettiğin oldu mu hiç? Hani o "bugün de bitti" hissiyle yatağa girip, gözlerini kapatır kapatmaz beyninde dönen kaygı treninin tekrar raylara oturması... Çoğumuzun hayatında zaman zaman kapımızı çalan bu ruh halleri, bazen hafif bir esinti gibidir, eser geçer. Ama bazen de, adeta bir fırtına öncesi sessizliği gibi, içimizi kemiren, renkleri solduran, enerjimizi sömüren sinsi bir duruma dönüşebilir: Depresyon. Bu öyle sanıldığı gibi sadece "üzgün olmak" değildir, çok daha derin ve karmaşık bir haldir. Tıpkı bir soğanın katmanları gibi, depresyon da kendini farklı farklı şekillerde gösterir ve her katmanda bizi biraz daha içine çeker.

Sabah uyandığında, daha gün başlamadan omuzlarında bir ağırlık hissediyor musun? Ya da belki midende o tanıdık düğüm, belki de gün içinde sürekli bir yorgunluk hali... Çoğumuz farkında değiliz ama bedenimiz, zihnimizdeki fırtınaları bize fısıldıyor. O fısıltılar bazen bir baş ağrısı, bazen uykuya dalamama, bazen de en sevdiğin yemeğin bile tadını alamama haliyle ortaya çıkıyor. Bu aslında bir "yardım!" çığlığı. Bedenimiz bize "Dur, beni dinle!" diyor. Tıpkı sakin bir göldeki suyun, atılan küçük taşlarla dalgalanması gibi, hayatın getirdiği stres de iç dünyamızda dalgalanmalar yaratıyor. Asıl mesele, bu dalgaların bizi alabora etmesine izin vermemek, değil mi? İşte tam da bu noktada, o dalgalarla dans etmeyi öğrenmek, yani stresi yönetmek devreye giriyor.

Çoğumuzun 'öfke' denince aklına hemen kontrolden çıkmış bağırmalar, kapı çarpmalar ya da istenmeyen tartışmalar gelir. Kendimden biliyorum, bazen en sakin anımda bile trafikteki bir sürücünün ya da market sırasında yaşanan ufak bir aksaklığın içimde volkanlar patlatmasına şaşırabiliyorum. Sanki bir anda bambaşka bir insan oluyormuşuz gibi, değil mi? Ama aslında öfke, sadece kötü bir duygu değil. Tıpkı bir ağrı gibi, bize bir şeylerin yolunda gitmediğini fısıldayan, belki de haykıran önemli bir 'sinyal'. Bu sinyali duymazdan gelmek ya da üstünü örtmeye çalışmak, sorunları halının altına süpürmek gibi; bir süre sonra o kabarık halının üzerinde yürümek imkansız hale geliyor. Öfke bize bir haksızlığı, incinmiş bir tarafımızı, karşılanmamış bir ihtiyacımızı ya da bir tehdidi işaret ediyor olabilir. Onu bir düşman gibi görmek yerine, bir elçi gibi dinlemeyi denesek her şey nasıl değişirdi dersiniz? Peki sen, öfkenin sana ne anlatmaya çalıştığını hiç düşündün mü?

Sabah uyandığında, bazen hiçbir sebep yokken içini kaplayan o anlamsız boşluk hissini bilir misin? Ya da işler yolunda gitse bile, hepimizin içinde bir yerlerde "gerçekten bu mu hayat?" diye fısıldayan bir ses... İşte bu ses, çoğu zaman anlam arayışımızın ilk kıvılcımı oluyor. İstanbul gibi devasa bir şehirde, bu koşuşturmacanın içinde kendimize dönmek, iç sesimizi dinlemek gerçekten de büyük bir mesele haline gelebiliyor. Klinik Psikolog Çağla Gündoğdu da tam bu noktada, o içsel düğümleri çözmek ve kim olduğumuza dair daha derin bir anlayış geliştirmek için bize farklı bir pencere aralıyor. Onun yaklaşımı, sadece bugüne odaklanmak yerine, geçmişimizin bugünkü bizi nasıl şekillendirdiğini ve geleceğe dair ne gibi potansiyeller taşıdığımızı bir bütün olarak ele alıyor. Yani hem nereden geldiğimize bakıyoruz, hem de nereye gidebileceğimize... Tıpkı bir dedektifin ipuçlarını birleştirerek büyük resmi görmesi gibi, Çağla Hanım da bizlerin geçmiş deneyimlerini, çocukluğumuzdaki ilişkileri ve bilinçdışı süreçleri mercek altına alıyor. Çünkü bazen farkında bile olmadan, eski bir ilişki kalıbını ya da çocukluktan kalma bir korkuyu bugünkü hayatımıza taşıyabiliyoruz. Psikodinamik yaklaşım sayesinde bu "geçmişin yankılarını" duyabiliyor, onları anlayıp dönüştürme şansı buluyoruz. Bu, kendimize karşı yargılayıcı olmak yerine, geçmişimizle barışmanın ve onunla dans etmeyi öğrenmenin bir yolu aslında. Sadece geçmiş değil, geleceğe dair kaygılarımız da sık sık kapımızı çalıyor, değil mi? "...

Geçtiğimiz günlerde bir arkadaşımın eşiyle yaşadığı bir diyaloğa kulak misafiri oldum. Arkadaşım, tüm gün işte yaşadığı bir sıkıntıyı eşiyle paylaşmak istediğinde, eşi elindeki telefondan başını kaldırmadan "Hı hı" diye geçiştirdi. O an arkadaşımın yüzündeki ifadeyi görmeniz lazımdı; hayal kırıklığı, yalnızlık ve sanki görünmezmiş gibi hissetme… Bu küçük an, aslında çoğumuzun ilişkilerinde defalarca yaşadığı o büyük iletişim boşluğunun minik bir yansımasıydı. Konuşuyoruz ama duymuyoruz, dinliyoruz ama anlamıyoruz, bir şeyler anlatmaya çalışıyoruz ama kelimeler havada asılı kalıyor. İşte tam da bu noktada, o görünmez duvarlar yükseliyor aramızda. Kimimiz duvarı yıkmak için bağırmayı seçerken, kimimiz de sessizliğin ardına saklanıyoruz. Peki, gerçekten ne oluyor da anlaşılır olmak bu kadar zorlaşıyor? Duygularımızı dile getirmek, kendimizi doğru ifade etmek neden bu kadar büyük bir engel haline geliyor? Her şeyden önce, iletişim sadece kelimelerden ibaret değil, bunu hepimiz biliyoruz. Beden dilimiz, ses tonumuz, yüz ifademiz… Hepsi birer mesaj taşıyıcısı. Ama bazen bu taşıyıcılar birbirine giriyor, yanlış yere park ediyor ya da hiç yola çıkamıyor. Belki de çocukluğumuzda "sus" diyerek susturulduğumuz anlar, şimdi yetişkin ilişkilerimizde "benim sesim duyulmaz" inancına dönüşüyor. Veya her dediğimizin eleştirildiği bir ortamda büyüdüysek, şimdi en sevdiklerimize bile içimizi açmaktan çekiniyoruz. Karşımızdakinin söylediği her kelimeyi kendi ön yargı süzgecimizden geçirip, aslın...