Life is Cute

ती :  “हे तू काय चालवलंय आहेस चिराग?” काय ऐकतेय हे मी सगळं? काय सांगतो आहेस तू सगळ्यांना कि, आपल्यात प्रेम संबंध आहेत? हे सगळं अती होण्या अगोदर मला स्पष्ट करायचे आहे की, "मी तुला कधीही त्या नजरेने पाहिलेलेच नाही" चिराग!  तुझा काहीतरी गैरसमज झालेला आहे आणि तो दुर होणे खूप गरजेचे आहे. मी तुला नेहमीच म्हणत आलेली आहे की, आपल्यामध्ये मैत्रीपेक्षा काहीतरी जास्त आहे पण ते प्रेम आहे असे मी कधीही म्हटलेली नाही. आता मला समजतंय की तू मात्र त्याचा वेगळा अर्थ घेतलेला आहे. मी कधीही मैत्री आणि प्रेमाच्या मधली मर्यादा रेषा ओलांडलेली नाही. कारण माझा मनामध्ये तुझ्याबद्दल मैत्रीच्या व्यतिरीक्त दुसरी कुठलीच भावना कधीही आलेली नाही. त्याचा अर्थ असा नाही आहे कि, मला तुझ्या बद्दल काहीच वाटत नाही. 

मी मान्य करते की, माझ्याही मनात तुझ्या विषयी एक अनामिक ओढ आहे आणि आपला नातं निश्चितच मैत्री पलीकडचं आहे आणि त्या विषयी माझ्या मनात अजिबात शंका नाही. मैत्रीच्या खूप पुढे आपण आलेलो आहोत. तू खूप काही करतोस माझ्यासाठी जे कुणी मित्र पण नाही करू शकणार आणि मी पण तुझ्यासाठी करतेच कि मैत्रीच्याही पुढे जाऊन आणि ह्याची आपल्या दोघांना पण जाणीव आहे. मी कधीही विसरू शकणार नाही कि तुझं माझ्या आयुष्यात काय स्थान आहे आणि हे तुला पण कळतंय कि आपण आपल्या पुढील आयुष्यात देखील एकमेकांना विसरणे निव्वळ अशक्यच आहे.

चिराग, माझं तुझ्यावर प्रेम आहे पण ते मित्र म्हणून, प्रियकर म्हणून मी तुझा कधीच विचार केलेला नाही आणि तुझ्याबद्दल प्रेमाची भावना माझ्या मनात इथून पुढे कधी निर्माण होईल असं मला तरी वाटतं नाही. तुझ्या मनात माझ्या विषयी ज्या भावना आहेत त्यांना वेळीच लगाम लावणे गरजेचे आहे नाहीतर आपल्या दोघांसाठीपण हा विषय खूप त्रासदायक होऊन बसेल. सध्या आपण आपल्या करियर वर लक्ष केंद्रित केले पाहिजे. तू तुझ्या चांगल्या भविष्याचा विचार कर, मला विश्वास आहे की, तुला माझ्या पेक्षाही सुंदर आणि तुझावर खूप प्रेम करणारी मुलगी मिळेल. मी तुझ्यासाठी खरच योग्य नाहीये.

मलाही माझे काही ध्येय आहेत आणि ते साध्य करायचे आहेत, प्रेम हे त्यापैकी एक नाहीये. मला फक्त माझे करियर सध्या महत्वाचे आहे. म्हणूनच म्हणतेय की, तू आत्ताच्या आत्ता या विषयाला पूर्णविराम दे म्हणजे आपल्यातील मैत्रीचे नाते तसेच आबादीत राहिल. मला तू मित्र म्हणून माझ्या आयुष्यात हवा आहेस. मी तुझा सारखा इतका छान मित्र गमवू इच्छित नाही. आपण खूप चांगले मित्र आहोत आणि आपण हि मैत्री कायम ठेवूयात एवढंच मला तुला सांगायचंय.

चिराग : (सगळं शांतपणे ऐकत होता, मधेच त्याला रडू आवरणे कठीण झालं आणि त्याच्या डोळ्यातील अश्रूंनी आपली वाट शोधात गालावरून घसरत जमीन गाठली, त्याच्या डोळ्यासमोरून भूतकाळातील एक एक चित्र सरकत होती ज्यामधील एक चित्र जरा जास्त स्पष्ट होतं गेलं त्यात ते दोघे पावसामध्ये एका छत्रीखाली एकमेकांचा हात धरून चालत आहेत आणि तिचे अस्पष्ट शब्द त्याच्या कानावर पडतात, आय लव्ह यु चिराग!) 

त्याक्षणी चिराग भानावर येतो आणि ताडकन उठून चालू लागतो, ती आवाज देते चिराग थांब पण तो तसाच चालत राहतो. आता त्याला फक्त जुबीन नौटियालच्या प्रसिद्ध गाण्यातील ओळी ऐकू येत राहतात...

कत्ल बाजार में हो चुका हू फिर भी तू मेरा कातिल नहीं है बेवफा तेरा मासूम चेहरा भूल जाने के काबिल नहीं है भूल जाने के काबिल नहीं है

आठवण - एका निवांत क्षणी, नकळतच काही गोष्टी, काही चेहरे, काही किस्से, अचानकच आपल्या नजरेसमोरून प्रकाशवेगाने सरकतात आणि कुठेतरी एका ठिकाणी आपोआप स्थिरावतात. काही कळायच्या आत हळूहळू चित्र स्पष्ट होत जातं आणि ज्या ठिकाणी स्थिर होतं ती असते एक आठवण. हल्ली माझ्यासोबत असं बऱ्याचदा होतं. निवांत असण्याचा परिणाम दुसर काय. कुठली आठवण यावी हे काही आपल्याला निवडता येत नसतं. ती काय ठरवून करायची गोष्ट नाही, त्यामुळे येणाऱ्या काही आठवणी मनाला प्रसन्न करतात तर काही खिन्न. आता कुणी म्हणेल कि असं कसं, आठवण ठरवून करता येत नाही असं कोण म्हणतो, आपण जर एखद्याला म्हटलं कि तू काल कुठं कुठं गेला होता आठव बरं, तर तो लगेच आठवून सांगेल कि. पण मी तस आठवण्याबद्दल मुळात बोलतच नाहीये. मला काय म्हणायचं, जर आपण एखाद्या मित्रा सोबत फिरायला गेलो आणि फिरत असतांना अचानक तुम्हाला काहीतरी आठवत आणि तुम्ही म्हणता आयला! आज गण्या सोबत असता तर अजून मजा आली असती राव. आता इथे तुम्ही काही प्रयत्न न करता गण्याची आठवण आली कि नाही, अंग असं! या आठवणी बद्दल बोलतोय मी. आठवण कधीपण, कशीही आणि कुणाचीही, कुठही येऊ शकते. पण निवांत असाल तर मात्र आठवण येण्याची शक्यता जास्तच असते. (येथे कृपया निवांत म्हणजे पडीक समजू नये ). तशी निवांतपणाची व्याख्या प्रत्येकाची वेगवेगळी असू शकते. तर अशी हि आठवण, कधी उन्हात बसलेल्या वाटसरूला जशी एखादी मंद वाऱ्यांची झुळूक मोठा दिलासा देते जणू तशीच काहीशी दिलासा देणारी असते तर, कधी भर उन्हात येणाऱ्या बेफाम वावटळी प्रमाणे अस्ताव्यस्त करून टाकणारी असते.

अशीच आठवतेय एक मैत्री, जी कधी एके काळी फार दृढ होती,

न तुटेल अशी वाटणारी अटळ होती. बुरी नजर वाले, तेरा मूह काला म्हणणारी होती

कुणालाही न जुमानणारी, बेफिकीर होती

अगदी प्रामाणिक आणि कुणालाही हेवा वाटणारी होती.

(यात एक नाही एका पेक्षा जास्त मित्र आहेत, अनेक असले तरी ‘मैत्री’ च ना! मैत्र्या थोडं होणार त्याचं )

“होती”, क्रियापदाचा काळ बदलला कि त्याचा अर्थ किती झटपट बदलतो नई! आज एखादी गोष्ट ‘आहे’ ती उद्या ‘होती’ होऊन जाते. सगळ्याच गोष्टी नाही पण बर्याचश्या होतातच. खर सांगायचं तर, आता असं वाटत कि अश्या होती झालेल्या मैत्रीची आठवण तरी कशाला, पण जसं कि वरती मी अगोदरच म्हणालो कि अश्या आठवणी ठरवून करता येत नाही, कुणाच त्यावर नियंत्रण नसत. या नियमाने ती येतच असते. ( वरती चार ओळी लिहायला गेलो म्हटलं कविता तयार होतेय बहुतेक आज – करायला गेलो एक आणि झाल दुसरंच). चला आता मला वाटलंच आहे क्या त्या मैत्रीची आठवण नको तर नको, राहिलं! मग विषय बदलतो, असा मी सहसा विषय बदलत नाही पण तो विषय खूप खोल आहे त्यावर नंतर कधी तरी लिहील. मग आज काय, आज चालू मैत्री वर बोलतो. (चालूचं)

मैत्री मध्ये माणसाने एकदम साध राहावं, जेवढा साध आणि सहज तेवढी मैत्री सुंदर असते. आपल्याला ज्यावेळी फारसं कळत नव्हते ना तो काळ फार सुखाचा असतो असं मला वाटतं. काही जगाचं देण घेणं नसतं आपल्याला. सुखी असतो आपण, पण ज्या क्षणापासुन आपल्याला कळायला लागत सगळं बदलायला लागत. मग आपण प्रत्येक गोष्टीचा विचार करायला लागतो. पूर्वी प्रश्न कमी असायचे, चल म्हटले कि निघाले. इथे बस म्हटले कि बसले. आता तस नाही आता व्यक्ती त्याचं असतात पण जर चल म्हटले तर प्रश्न, कुठे? कशाला? सुरु होतात. सहाजिकच आहे म्हणा ते, माणूस सज्ञान झाला कि त्याला प्रश्न पडतातच. त्यामुळेच म्हणतोय कि आपल्याला कळत नसतं तो काळ किती सुखाचा असतो. कळायला लागल्यावर एकमेकांना समजून घ्याव लागत. समजून घेणे, म्हणजे स्वतःला समोरच्या व्यक्तीच्या जागी ठेऊन त्याला काय वाटेल याचा विचार करायचा. समजून घेतल तरच मैत्री टिकते असे आजकालचे समीकरण. जिथे समजून घेण्यात कमीपणा वाटतो तिथे मैत्री फक्त नावाला उरते. तस समजून घेतलच पाहिजे म्हणा, आपण नाही तर दुसर कोण समजून घेणार.

मी तर आज पर्यंत सर्वाना समजूनच घेत आलोय आणि इतक्या वर्ष्या नंतर कळतंय कि आपण काही तरी चूक करत आलोय. असं वाटतंय एक तर आपण फारच गृहीत घेतले गेलोय अन दुसरं म्हणजे आपल्या शांतपणाचा मित्रांनी आपापल्या परिने खूप वेगवेगळे अर्थ काढलेले आहेत. आज काहींशी मैत्री आहे पण ती नावाला, त्या नात्यातला ओलावा आता पार कोरडा होत आलाय असं दिसतंय. जिवलग मित्र म्हणाल तर ते बोटावर मोजावे इतकेच राहिले आहेत, खरी मैत्री एक वेळ नाही मिळाली तरी चालेल पण असा मैत्रीचा देखावा करणारे नकोच रे बाबा! आणि तसं पाहिलं तर मी काही फार मोठा धनाढ्य वगैरे बिलकुल नाही किंवा खूप प्रसिद्ध व्यक्तीपण नाहीये कि लोकांनी मैत्रीचा दिखावा करावा आणि मी या गोष्टीच्या खूप विरोधात आहे की त्यांनी स्वतःच्या मनाविरुद्ध माझ्याशी मैत्री टिकवून ठेवावी. मी तर म्हणेल कि खरोखर, मनापासून वाटत असेल तरच मैत्रीचं नात ठेवा नाहीतर नाही भेटलात, नाही बोललात तरी चालेल. मला आनंदच होईल की कुणी आपलं मन उगाच मारून मैत्री या ना नावाला गालबोट लावण्यापासून वाचेल. कुणीतरी म्हटलेलेच आहे (मीच म्हटलोय) कि “अश्या मित्रापेक्षा दुश्मन परवडले जे खोटं खोटं मित्र म्हणवून घेतात”.

फक्त एकच वाटतं, मैत्री प्रामाणिक असायला हवी नाहीतर... नसलेली केंव्हाही बरी...

I often wonder, that why people are calling him Gully Boy. I believed, He might have the resemblance with Ranbir Singh who played the character of rapper in Gully Boy movie, however it was not true. He was not even close to it and he is not Rapper. He doesn’t even know what Rap is. He likes music as much as we all do, yet not know much about music, that genres and all. It doesn’t mean that I know all, but I know what RAP is. He was not popular earlier as I never heard of him from anyone, however he is the hot topic now in the gossips. I don’t do gossiping, but it’s on the air and I heard from someone and that is how I came to know about this Gully Boy topic.    

He is a random guy who does not have much social life. I never see him in regular get-togethers. He is quiet and hardly meet people around him and that is why he left with very few friends. We insisted him many times to mix up in the people but matter of fact he doesn’t like it at all. He likes to be isolated. Except this, he is ambitious. Someone would ask then how can be he Gully Boy? I must say that question is legitimate. Anyone would end up on this question as I did. So I got in to the details as I was curious and after that what I found was impulsive.

One fine day, I reach out to our one of the mutual friend and expressed my curiosity to know about the secrete behind this name. Without spending much time, he asked me instantly, do you know the gully? I was like which gully man! There are thousands of in the city. The special one? He emphasized. I said, I don’t understand what are you talking about man, please explain and don’t make me more confuse. He again asked me, don’t you know that we have Red Light area in the city which is also called as Gully and this guy visits it quite frequently as per the resource that is why people call him Gully Boy. I asked, who is your resource. He didn’t reply this one, only winked and left in haste. I thanked him to let me understand the secrete behind the name Gully Boy. I realized, it was that simple but I never thought this way. So there is a new term which I came to know that time, people visiting gully regularly called as Gully Boy.

Next day, I decided to meet Gully Boy and asked him directly to get it clarified. He was seating in the corner of the cafeteria minding his own business. I took a chair and passed a smile. We are quite familiar for long time now, that is why I asked him without any hesitation. Hey! I want to ask you something if you don’t have any problem. He said, go ahead and ask! I asked, why are you visiting gully so frequently? He replied like he was born ready for that question. I know what people thinks about that place, “what do you think?” Am I really enjoying to visit that place? No, I don’t like it. I don’t go there by choice. There is a motive. You might fail to understand it but it’s true. I only visit that place to make myself very clear that I don’t want to live this life (The Gully Life). I have seen it very closely I feel pity for them. I don’t want to live like bugs. I want far improved life than them. It keeps me encouraged in my life. I work harder after I visit that place. As I could not forget that sight and it helps me to work passionately in life. It works for me. I don’t give a bull shit what people thinks about it but it’s my life and I would do whatever to keep it going smoothly. I don’t care what they are calling me.

I was amazed to hear that as he was just trying to hide his Hunger under the philosophical shit!        

How can one be very calm, tolerant and moreover modest? I often wonder.I have seen many people who are clam in nature, but they are not tolerant and not even modest. I also have seen modest people, however they are not clam and not tolerant. This is very rare combination to find in one person. If I talk about me, I’m calm in nature and modest too, but not tolerant. I cannot tolerate anything for a long. I react soon or later.

               This guy might have a different magical substance in his body which makes him Calm, tolerant and modest. These kind of people born once in a century as I thought. I have not been living for a centuries but have read much and never found such character in books or in any other information resource. I have also watched so many films and not seen such character on screen too and that is why I think these kind of people born once in a century. Some of us might think that this must be imaginary character and I’ve created it for self-interest. I can assure you that he is not mythical. This bag of bones lives in small town named Amarpura and people call him Umesh (of course! dummy name). I have not met him for a year now but heard from one of my friend that he is still alive there. I was glad to hear about his well being. He quiet not grown flesh on his body and looks the same skinny, my friend said. He tried to gain weight lots of time. I’m witnessed to his all efforts, I’ve seen it. Some years ago he counted on the protein powder and also take some other medicines to increase his hunger so that he can eat as much as he can and gain a weight as well as good fat body against the God’s wish.

               I have seen him running and doing push-ups, he was working very hard to achieve his extremely important goal in his life. I don’t know why he exactly wanted to do it. He was not a guy who wants to impress a girl. Also he did not want to fight with anyone, nor did he want to join a Force.  Nobody even try bullying on him as he is a decent boy. So why he is taking so much efforts to go against God’s law and want to gain weight? God made him skinny, there might be a good reason which would disclose someday. I didn’t stop him from doing these weird things after all he is my good friend and I thought if magic happened someday and somehow he achieved his goal successfully then it would a wonder for him. As per my opinion, workout is good only if it is done by the others. We offer our advice to others and ask them to do exercise but we hardly follow our own advice. Almost every day I met with different personnel who recommend me various type of exercise, however I don’t think they all are following the same in their own life. It’s very easy to give suggestions to others and hard to implement it in our life. Yeah yeah! I agree that it makes us healthier and make our physic strong. Everyone should do it. People who does and people who doesn’t work out those also promotes this thing.

Later on, we had seen some minor changes in his physic but didn’t find any big difference. He also left the hope and stopped exercise. He is well educated. Not only well educated, very well educated. Others complete their Degree after putting great efforts and this person has two Degrees with him, that’s why I said, very well educated. He is the specialist in History subject. He has great knowledge of history. You ask him anything about history and he will answer immediately. Which king born in which year? Or when and where did a king died? When was particular movement happened? These and there are many other questions which he can answer within a second. My other friend Ravi and Umesh often talk about history. How many wives Shahajahan had and why people says that he was the great lover as he build the Taj Mahal in the memory of his beloved wife Mumtaj. These were the prominent topics they used to discuss. I give them company in the discussion, however those discussions were a sort of bouncer for me. I was not a bit interested in the history. I had no business with Shahajahan and Mumtaj and their epic love story. So mostly I play a part of audience. Sometimes they show some courtesy and ask me whether I’m getting bore. I too show some respect and tell them that I’m okay with it, you guys can carry on. They take a pause for a while as they only checking for my permission to resume the interrupted discussion.

I always become an audience when Ravi and Umesh together, because I had nothing to talk between them. They speak on every common topic and I use to speak on very specific. Most of the time Umesh and I becomes audience because when Ravi start to speak, there is no end of his talk until he himself want to stop it.

Umesh is famous for his busy nature. He does lots of things and keeps himself quiet busy. We are close friends, but that does not make any difference still we need to schedule our meeting according to his availability. He has completed education and now rarely applies for competitive exams. He is one of the director of a private English School and that makes him damn busy now a day. Literally we need to buy his time now, some time we do fake call to him pretending as a parents and ask him to meet us and explain the admission process to us and that is how we meet. Now it’s not working anymore. He can’t say ‘No’ to anyone. If someone comes up with a problem, he helps them for sure. There are so many small and larger social works which he does for others and never expect anything in return. If you want to apply for any government job and don’t know how to apply then contact to him. He will guide you start to end procedure of government job. His helping nature keeps him busy all the time. We always hate him for not giving us time. There was a time when we used to meet every evening and now not even single call or message for months. What a tragic part of our lives! Why have we grown up? We were far better as teenagers than grownups. Ravi and I often thought that Umesh is wasting time but now we can understand in the course of time that he is not wasting time but he is earning people. The money is prominent part of living but that is not all, we can recognize it now. Money can buy you anything but not anybody’s time.  

I have started imaging now, a day when there would be hoardings and cut outs displayed in the Chowk of Amarpura which will illustrate his story and also appreciate his grandeur.

“Umesh Bhauncha Vijay Aso”

मी काही लेखक नाहीये, तरीही गेल्या काही दिवसांपासून माझ्यात लिहिण्याचा किडा वळवळतोय. कित्येकदा लॅपटॉप घेऊन बसतो, पण काही सुचत नाही. जेंव्हा सुचतं तेंव्हा लिहण्यासाठी जवळ काही साधन नसतं. सुरवातीला जेंव्हा लिहिण्याचं ठरविले तेंव्हा वाटलं, हे तर खूप सोप्प आहे. एखादा ग्रंथ हा हा म्हणता असा लिहून काढेल मी, पण नंतर समजलं कल्पना आणि वास्तव यात खूप फरक असतो. कल्पनेत आपण ठरवितो कि, अमुक गोष्ट मी झटक्यात करील, तमुक गोष्ट करणे तर माझ्या डाव्या हाताचा मळ आहे. असेच आणि बरचं काही. वास्तवात आल्यानंतर मात्र आपल्याला, हा सूर्य आणि हा जयद्रथ कुणी दुसऱ्यांनी सांगायची गरज पडत नाही.  ते आपणहूनचं समजते. कधी-कधी मला प्रश्न पडतो. हे बाकीचे मोठ मोठे लेखक कसे काय लिहित असतील इतकं भरमसाट. केव्हढी मेहनत घेत असतील, किती संयम ठेवावा लागत असेल, म्हणजे एका जागेवर दीर्घकाळ बसून रहायचं, पाठीची, पोटाची, हातांची कसलीच तमा बाळगायची नाही. अर्थात हे सगळे मी माझ्या अनुभवावरून सांगतोय. माझ्याबाबतीत शक्यतो असेच होते. बाकीच्या लेखकांच्या बाबतीतही असेच होत असणार असं माझं अंतर्मन मला सांगतंय. शिवाय इतकं सगळं लिहिण्यासाठी एकांतवासाची खूप गरज पडते. गोंगाटात तर लिहिणं शक्य नाही.  

मला तर चार ओळी लिहिण्यासाठी कित्येक तास लागतात, आता एखादं अतिहुशार व्यक्तिमत्व म्हणेल कि, तुम्हाला काही सुचत नसेल म्हणून इतका वेळ लागत असेल. तस पाहिलं तर हे म्हणणं साफ नाकारता येणार नाही, परंतु हे पूर्णसत्य नाही. लिहिण्यास वेळ लागतो त्यास कारण म्हणजे, एका ओळी नंतर स्वयंपाक घरातून आवाज येतो, अहो! जेवणासाठी भाजी काय करू? आता मी इथे एका महान कलाकृतीला जन्म देत असतांना मला सौभाग्यवतीला हे हि सांगावं लागतं कि जेवणासाठी कुठली भाजी करायची आहे.

माझी विचारशृंखला इथे कमकुवत न होऊ देता मी सांगतो, कर कुठलीही! तू करशील ती भाजी खाईल मी आवडीने. एखाद्यास वाटेलं कि वाह! काय प्रेम आहे याचं सौ वरती. पण मला मात्र लिखाणात व्यत्यय नको म्हणून मी आपले म्हटले.  

तुम्ही खातालं हो, पण मला सुचत नाहीये काय भाजी करू ते. त्रासिक सुरात सौ बोलून जाते. बघा सौ नां सुद्धा आमच्या बोलण्यात प्रेम दिसत नाही. तसं असतं तर तिने इश्श बिश्य काही तरी म्हणायला हवं होतं ना.

असं होय, काय आहे भाजी करायला घरात? मी लिहिण्यासाठी दुसऱ्या ओळीला सुरुवात करता करता तिला विचारतो. नेमकी अशावेळी भाजीला घरात काही नसते. मग काय दुसऱ्या ओळीची सुरुवात बाजूस ठेऊन मजला भाजी विकत आणण्याच्या कामगिरीस जाणे भाग पडते. तश्या आमच्या सौ इतर वेळी भाज्यांचा मुबलक साठा करून ठेवत असतात पण निव्वळ योगा योगाने ज्या दिवशी मी लिहिण्यास बसावं म्हणतो तेंव्हा घरातील काही अत्यावश्यक गोष्टी संपूस्ट पावतात आणि मग मला माझे लिखाण कार्य अर्धवट ठेवून आधी घरातील किरकोळ कामगिऱ्या फत्ते कराव्या लागतात आणि जेंव्हा परत येऊन लिहिण्यास बसतो तेंव्हापर्यंत माझी विचारशृंखला तुटलेली असते, ती परत जोडण्याचे प्रयत्न चालू असतात तोच,

आता जेवण करून घ्या बरं, बसले ते लॅपटॉप घेऊन परत, नंतर लिहा ती तुमची अजरामर कलाकृती, जसं काही सर्व जग वाट पाहतंय तुम्ही काय लिहणार आहात याची. सौभाग्यवती आज्ञा सोडतात.

निमुटपणे लॅपटॉप बाजूला ठेऊन, जेवणाच्या ताटा समोर जाऊन बसावे लागते. जेवतांनाही हल्ली डोक्यात विचार चक्र सुरु राहते. पुष्कळ गोष्टी आहेत लिहिण्यासारख्या पण कोणत्या गोष्टी पासून सुरुवात करावी याची उकल काही होत नाही. आयुष्यात अनेक प्रसंग येऊन गेले आहेत चांगले आणि वाईटही. तरीही आत्मकथा वगैरे लिहिण्याचे अजून माझे काही वय नाही. ते लिहू नंतर सावकाश. सध्या काहीतरी काल्पनिक लिहिले पाहिजे असे राहून राहून वाटते. आटपाट नगर, राजा आणि राणीच्या गोष्टी कित्तेकांनी लिहिल्या आहेत. तेच तेच नको वाटतं आता. प्रवासवर्णन लिहणे कदाचित बरं राहील. निदान या निमित्ताने तरी कुठे तरी भटकंती करायला मिळेल. चांगली १५ दिवस सुट्टीच घेतो ऑफिसातून. कुणी विचारलेच तर सांगेल प्रवासवर्णन लिहायचे आहे त्यासाठी थोडा प्रवास करून येतो, अर्थात असे कारण सांगून सुट्टी मिळणार तर नाहीच, पण काय हरकत आहे या कामासाठी सुट्टी देण्यास. लोक कधी कधी फालतू कारणासाठी दोन दोन दिवस सुट्टी घेतात तेंव्हा बरं दिली जाते यांना सुट्टी. दूर कशाला अगदी मागच्याच आठवड्यात माझ्या ऑफिसमधल्या एकाने कोणत्या कारणासाठी सुट्टी घ्यावी तर म्हणे याने वडा पाव सोबतच पाव खाल्ला, नुसता पाव आणि याच्या पोटात दुखतंय म्हणून चक्क दोन दिवस सुट्टी घेतली. लोक फोन करतायत तर फोन सुद्धा घेतला नाही पठ्याने कुणाचा. तो नंतर ऑफिसात आल्यावर मॅनेजरने सक्त ताकीदचं  देऊन टाकली त्याला कि काही झाले तरी तू यापुढे कामाच्या दिवशी पाव खायचा नाही. सुट्टीच्या दिवशी काय खायचे तेवढे खा.

जर अशा कारणाला दोन दिवस सुट्टी मिळत असेल तर याच्या तुलनेत माझा हेतू किती तरी उदात्त आहे. मला १५ दिवस आरामात सुट्टी मिळेल. त्यातल्या त्यात माझ्या मॅनेजरला पण लिखाणाची आवड आहे त्यामुळे मला जास्त चिंता करण्याचे कारण नाही.  कुठे तरी तीर्थस्थळी जाऊन लिखाणास सुरुवात करावी, गोवा अतिशय उत्तम ठिकाण राहील, असं माझ्या आतला लेखक मला सांगतोय. कित्येक लेखकांना या तीर्थक्षेत्रात लिहिण्यासाठी पुष्कळ विचार आणि उर्जा मिळते. असं मी कुठे तरी वाचलंय, आता ते अनुभवण्यासाठी मी ही जाऊन येतो आणि आल्याबरोबर प्रवासवर्णन लिहिण्यास प्रारंभ करतो. तोपर्यंत तुम्ही जरा उन्हा पासून स्वतःची काळजी घ्या आणि खूप पाणी प्या.

See you soon…          

मी तसा जास्त बोलणारा प्राणी नाही, मला कमी बोलायला आवडतं. त्यामुळे स्वतःहून  कुणाशी ओळख वगैरे करण्याच्या फंदात मी पडत नाही. अनोळखी व्यक्तींपासून मी जरा दूरच राहतो. का कुणास ठाऊक, पण नाही आवडत मला कुणाशीही स्वतःहून बोलायला.  अगदी सुरुवातीपासुनच, म्हणजे लहान होतो तेंव्हापासूनची हि सवय. होय सवयच म्हणावी लागेल आता.

त्याची अन माझी ओळख कशी झाली आणि कधी आम्ही घनिष्ट मित्र झालो हे काही आठवत नाही. एवढं मात्र आठवतंय कि, ज्यावेळी मी रवी ला भेटायला अमरापूरला जायचो त्यावेळी हा हि तिथे असायचा. रवी माझा जवळचा मित्र जो माझा वर्गमित्र होता आणि नंतर जिवलग मित्र बनला.  या दोघांचं काय बोलणं चालायचं मला काही कळायचं नाही. सर्व डोक्यावरून जायचं.  अगदी तासनतास काय गप्पा मारायचे त्यांनाच ठाऊक. मला वाटायचं कि पूर्ण गावाची चिंता करण्याचे काम यांच्याकडेच आहे. मी मात्र त्यांच्या सोबत असतांना खुंटीला बांधलेल्या बोकडासारखा कधी रवीकडे तर कधी त्याच्याकडे पहायचो व नुसतीच मान हालवायचो, कधी उत्सुक्तेने, कधी प्रश्नार्थक नजरेने तर कधी काही समजल्याच्या अविर्भावात. ते त्यांच्या गप्पांमध्ये एव्हढे रंगलेले असायचे कि माझे अस्तित्व हे शुण्याप्रमाणे असल्यागत व्हायचे. मलाच कधी कधी गळ्यातून चित्र विचित्र आवाज काढून किंवा बळेच खोकून त्यांचे लक्ष वेधून घ्यावे लागायचे. ज्यावेळी कथा, कादंबर्या, चित्रपट, गाणी आणि टेक्नोलॉंजी असे विषय निघायचे त्यावेळीच मला संधी मिळायची तोंड उघडण्यासाठी, अन जसे कि मी सांगितले मी जास्त बोलत नाही त्यामुळे माझे विषय लवकर संपायचे आणि मग मला पुन्हा गप्प बसण्याशिवाय पर्याय नसायचा व मी पुन्हा एक उत्तम श्रोता बनायचो. असो ! कदाचित त्यांच्या या अघळ पघळ बोलण्यामुळेचं मला पण थोडे फार बोलण्याचे कौशल्य प्राप्त झाले असेल नाहीतर हा जो आज मी इतकं बोलायला लागलो ते काय उगाचंच का!

त्याचा मित्र परिवार खूप मोठा, लहानांपासून तर अगदी मोठ्यांपर्यंत. त्याचं बोलणही सगळ्यांशी आपुलकीचं त्यामुळे कुणीही त्याला आपला अगदी जवळचा मित्रच समजतो आणि तो तसा आहेही. सर्वांशी अगदी सलोख्याने आणि प्रेमाने वागणारा एक आदर्श मित्र. त्यामुळे जर कुणीही म्हणाले कि महेश माझा जवळचा मित्र आहे तर तो आहे, त्यात काही दुमत नसेल. होय ! इतक्यावेळ मी महेश बद्दलच बोलत होतो. महेश मला दोन इयत्तेने जेष्ठ आहे. पण आम्ही समविचारी असल्यामुळे मला तसे कधी जाणवले नाही.

इतरवेळी शांत असणारा मी त्याच्यासोबत मात्र तासनतास गप्पा मारत असे. आम्हाला बोलण्यासाठी विषयांची कमतरता भासत नसत. आमच्यासोबतचे इतर मित्र वैतागून जायचे, अन म्हणायचे कि इतकं काय बोलता तुम्ही. कित्तेकदा असे झालेय कि मी आणि महेश बोलत बसलोय आणि बऱ्याच जणांनी आम्हाला जाता येता विचारलंय कि, तुम्ही अजून इथचं बोलतं बसलात काय? घरून पन्नास ते साठ वेळा फोन यायचा, कधी येतोय घरी विचारायला. पण आमचे बोलणे काही केल्या संपत नसायचे. नंतर नंतर तर घरी सांगायची गरज पडत नसे कि मी कुठे चाललोय किंवा कुणा सोबत आहे. घरचे समजून जायचे कि एकतर रवी सुट्टीला आला असेल म्हणून आपला मुलगा उशिरा घरी येतोय किंवा मग महेश सोबत असेल.

जर एखाद्याची चेष्टा आम्ही (मी आणि महेश) करायची ठरवली तर समोरचा एकदम त्रस्त होऊन जात असे. अर्थातच आम्ही फक्त गंमत म्हणून टांग खेचायचो. कुणालाही दुखः पोहचवण्याचा आमचा कधीही उद्देश नसायचा आणि समोरचा चिडत असेल तर मग थोडीशी चेष्टा करण्यात काय वाईट आहे. यावरूनच एक किस्सा मला आठवतोय. माझा अजून एक घनिष्ट मित्र आहे नितीन (मूळ नाव बदललेले आहे फक्त त्याला वाईट वाटू नये म्हणून) जो महेशचा पण जवळचा मित्र आहे. मी जेंव्हा पतसंस्थेत नोकरी करत होतो तेंव्हा नितीन पुण्याला नोकरीला होता. तो महिन्यातून एकदा तरी दोन दिवसांसाठी पुण्याहून गावाकडे यायचा. तो गावी आल्यावर आम्ही दोघे कित्तेकदा एकत्र अमरापुरला महेशला भेटण्यासाठी जायचो. त्यावेळीही आम्ही (म्हणजे मी आणि महेश )त्याची किंवा तो आमची हलकी फुलकी चेष्टा करायचो. पण त्यावेळी त्याने कधी राग धरला नाही, महेश आणि मला तर आमची चेष्टा केल्याचा काहीचं फरक पडत नसे. कारण आम्ही ते हसण्यावारी घ्यायचो आणि मैत्री म्हटलं कि चेष्टा मस्करी आलीचं.

नंतर काही वर्ष्यानी नितीनचे लग्न झाले आणि त्याचे गावाकडच्या मित्रांमध्ये बसने उठणे कमी झाले. याला अनेक करणे असतील, लग्न म्हणजे जबाबदारी. दोन कुटुंब एकत्र येतात, अनेक गोष्टी असतात, मला सर्वच माहिती आहेत असे नाही. आणि अश्यावेळी सहाजिकच मित्रांऐवजी घरच्यांना आणि घरातील नवीन व्यक्तीला जास्त वेळ देणे गरजेचे असते. आम्हाला या सर्व गोष्टी कळत नव्हत्या असे नाही पण आपला मित्र कितीही विवंचनेत असो वा आनंदात असो, चेष्टा, मस्करी करणे गरजेचे असते, जास्त गंभीर राहून सर्व प्रश्न सुटत नाहीत, तसे ते चेष्टेनेही सुटत नाहीत पण हसून खेळून त्याला सामोरं जाता येतं. मस्करी मित्र करणार नाहीत तर कोण करणार हे ब्रीद वाक्य समजून आम्ही त्याप्रमाने आमचा मैत्रीचा आहेर आम्ही त्याला वेळो वेळी देत राहिलो. पण त्याने कधीही या गोष्टीचा त्रास होत असल्याची कबुली दिली नाही व आम्हीही समजत गेलो कि तो समंजस आहे त्यामुळे आपण केलेली मस्करी तो गंभीरतेने घेणार नाही. आमचा उद्देश नेहमीच सात्विक होता. तसा तोही काही कमी नव्हता आम्हा दोघांना कधी कधी तो भारी पडायचा. तो राजा हरिश्चंद्र आंनी आम्ही ऋषी विश्वामित्र असे काही नव्हते. तोही चांगलीच परतफेड करायचा. अश्या या आमच्या मजेशीर मैत्री मध्ये फक्त चेष्टा, मस्करी एव्हढेच नाही तर इतर कोणत्याही परिस्थिती मध्ये एकमेकांच्या सोबत उभे राहण्यास आम्ही तत्पर असायचो, आत्ता हि तसेच आहोत. आम्हाला पुसटशी देखील कल्पना नव्हती कि आमच्या या नेहमीच्या खेळीमेळीच्या स्वभावाने  तो इतका त्रस्त होईल आणि एकदिवस असं काही करेल कि आमच्या सततच्या चेष्टा, मस्करी करण्याला खुंट बसेल, अन तसे झालेही.    

काही वर्ष्यांनी मी ही नोकरी करण्यासाठी पुण्याला आलो. मला पुण्यात येऊन २ वर्षे झाली असतील तेंव्हाची हि गोष्ट आहे. खूप दिवस झाले होते मी, महेश आणि नितीन एकत्र आलो नव्हतो. त्यामुळे आम्ही एकत्र कुठे तरी बाहेर जाण्याचे नियोजन करण्यास सुरुवात केली. जेथे आम्हाला एकमेकांशी खूप काही बोलतं येईल आणि जास्त वेळ सोबत व्यतीत करता येईल. एक प्रकारची छोटीशी सहलचं. साहजिकच मला ठरवायचे होते कि कुठे जायचे. मी पुष्कळ विचार करून आणि विविध मार्गांनी माहिती काढून, एक स्थळ निवडले. मी लगेच नितीनला फोन केला आणि विचारले, अरे नितीन! “महाबळेश्वरला जाण्यासंबंधी तुझा काय विचार आहे”. वाह! मस्त स्थळ निवडलंय, माझी काही हरकत नाही आणि तसेही आपल्याला ४ दिवस सुट्टी आहे. एक मुक्काम करावा लागला तरी चालेल, नितीन उत्तरला.

“छान! मग मी लगेच महेशला कळवतो. मी म्हणालो.  “ ठीक आहे सांगून टाक आणि महेशला सांग कि १ दिवस अगोदर ये पुण्याला. नितीन म्हणाला.

मी लगेच महेशला कळवले कि आपण महाबळेश्वर ला जातोय तर तू तयारीला लाग. तुझी गावाकडची कामे उरकून घे आणि लवकर पुण्याला ये. महेश ने ही संमती दर्शविलीआणि आमचे महाबळेश्वरला जायचे निश्चित झाले. मी तर जाम खुश होतो कि किती छान झालं, आता सगळे पुन्हा एकत्र येऊन मस्त धमाल करू, हिंडू, फिरू, छान छान फोटोज काढू. निसर्गाच्या सानिध्याचा आनंद घेऊ. अन याहीपेक्षा मला आम्ही तिघे एकत्र भेटणार याचा आनंद जास्त होत होता.

महाबळेश्वरला जाण्यासाठी शनिवार निश्चित झाला होता. महेश शुक्रवारीच पुण्याला पोहचला होता. मी त्यावेळी होस्टेलमध्ये राहत होतो. संध्याकाळी आम्ही नितीनला फोन केला, इकडल्या तिकडल्या गोष्टी बोलून झाल्यावर आमच्या नेहमीच्या गमतीदार स्वभावानुसार आम्ही फोनवरच त्याची गमंत करायला लागलो. यात काहीही नवीन नव्हते सगळे नेहमीप्रमाणेच. मी आणि महेश दोघेही अविवाहित आणि नितीनचे लग्न झालेले म्हणून नेहमी प्रमाणे महेशने नितीनला विचारले, “अरे नितीन ! पण तू वहिनींना विचारले का महाबळेश्वरला जाऊ का नको म्हणून?” नितीन म्हटला हो सांगितले मी , तू नको काळजी करूस. हो पण, परवानगी घेतलेले चांगले असते, नाही का? , महेश ने पुन्हा चिमटा घेतला. असं बऱ्याच वेळ महेश त्याची खेचत होता आणि मी आपला ऐकत होतो आणि मध्ये मध्ये महेशला वेगवेगळ्या कल्पना देत होतो. शेवटी फोन ठेवण्या अगोदर महेश पुन्हा म्हणाला, “अरे ऐक न नितीन, वहिनींना म्हणा कि तेव्हढा जेवणाचा डबा करून दिला तर छान होईल”. हो हो सांगतो आणि घेऊन येतो डबा, नितीन म्हणाला आणि फोन बंद केला. नंतर आम्हीही लवकर सगळं आवरून झोपी गेलो.  

सकाळी महेश ने मला लवकर उठवलं. मी उठलो तो पर्यंत महेशची अंघोळपण झाली होती आणि तो सगळं आवरून बसला होता. मी पण पटकन आवरा-आवर केली आणि तयार झालो. सहजच वेळ पाहण्यासाठी फोन हातात घेतला. फोनच्या स्क्रीनवर एक मेसेज दिसला. मी ओपेन केला तर तो मेसेज नितीनचा होता. मेसेज वाचून मला काय बोलावं काहीच सुचेना.  मी काहीही न बोलता फोन महेश कडे दिला. अन खुणेनेच सांगितलं मेसेज वाच, महेशने मेसेज वाचला आणि स्तिमित नजरेने माझ्याकडे पाहत राहिला. थोडा वेळ आम्ही दोघेही काहीही न बोलता एकमेकांकडे द्विधा मनस्थित पाहत राहिलो. डोक्यात अनेक शंका येत होत्या... की काय झाले असेल? नितीनच्या घरी सगळे ठीक असेल ना? त्याची तब्येत बरी असेल ना? घरी कुणी पाहुणे आले असतील का अचानक? वहिनी नका जाऊ म्हणाल्या असतील का? या सर्व आमच्या प्रामाणिक शंकांनी डोक्यात काहूर माजलं होतं.