Dipoli

πίσω μου μόνο κόλαση

μπροστά μου το τετελεσμένον

κι αυτά που λέγανε για κάθαρση

κούφιες ευχές δειλών και προσδοκίες.

Ποια κόλαση μου πρέπει τώρα να διαλέξω

αυτή της ζήσης

ή εκείνη που σκληρά μας απειλούσαν;

Κάλλιο θαρρώ να μείνω αιώνια εδώ

στο μέσον

της συγχώρεσης και της ακολασίας

δειλή ακροβάτισσα θαρρείς

και κάτω μου να χάσκει

μια του ζωντανού ο κάματος

Βελονιές περασμένες

με κόκκινη κλωστή

τις φλέβες

όλων των πριν από εμένα.

Κι ήρθε ο χειρουργός καιρός

με τα ακροδάχτυλα

τα ματωμένα

και με γιατροπορέψανε

και μου 'πανε

ΑΝ

δε σου 'πρέπει μόνο η σιωπή

βάλε τους φθόγγους σε σειρά

και επιτέλους μίλα.

Κι όπως άρχισα να σκάβω

μες στο κρανίο μου

μέσα σε τόμους θαμμένους

κάτω από σκόνη

αιώνες

να βρω,

είδα

να λείπει εκείνο το λ

κι ύστερα το θ

και ακόμα πιο πολύ το Η.

Δεν είχα πώς να πω

Θήλυ

και

Λήθη,

δεμένη αξεδιάλυτα η μοίρα τους

Πες μου καλύτερα πώς ζούνε οι γυναίκες.

Πες μου λιγάκι εν τάχει πώς να τη ζήσω τη ζωή.

Πες μου αν φταίει που τα τζάμια μου είναι πάντα φθαρμένα και θολά και το κραγιόν μου καθρεφτίζεται πάντοτε πάνω τους μονάχα μαύρο και μπλαβί.

Πες μου αν είναι που στον πάτο απ' το τσουκάλι μου άρπαξε λίγο της πλάσης το φαΐ και ο ουρανίσκος μας έχει πάντα γεύση καψαλισμένη και πικρή.

Πες μου εσύ που πρόλαβες και τα πλεξες - όλα εσύ- αν φταίει που δεν περίσσεψε στάλα μαλλί για να υφάνω κάτι τις για το παιδί ή αν που εγώ δεν το 'μαθα ποτέ μου το βελόνι.

Μου 'χε -να ξέρεις- κάποτε μια φίλη πει πως αν βυζάξεις το παιδί σου απ΄ό,τι πρέπει πιο πολύ, τότε δεν κόβεται εύκολα η κλωστή και να το ψάξεις πρέπει να το βρεις μες στην κοιλιά σου το νυστέρι.

Μου το 'χαν κάποιοι, κάποτε, κάπου, πει πως αν δεν το κρατήσεις το μέτωπό σου καθαρό γράφονται πάνω του ρυτίδες χιαστί τα ανομήματα που έχεις θάψει στο παρτέρι.

Και πως γερνάει πρόωρα η μορφή και πρωιμότερα ακόμα το κορμί και δεν έχεις πια μήτε γόνατα να υποκλιθείς, μήτε δάχτυλα να τη σκαλίσεις την υπομονή σου.

Νουθεσίες μάνα και ματαιότητες το χτίζουν κάθε μέρα το τσαρδί μας.

Κι εκείνο το "κι ο κόσμος τι θα πει" και "πρώτα από όλα ο άντρας σου και το παιδί σου κι η τιμή", τα δώρα που μας χάρισε η γέννησή μας.

εγώ επικαλούμαι το εφικτό.

Αφήνω το ανέφικτο στους ποιητάδες

στους έχοντας ονειρώξεις πραγματικότητας

στους που καβαλούν νεφέλες

και το άλογον

εγώ λογίζω

τόσο τα μέτρα μας στον ουρανό

τόσα στο χώμα

κάνε την πρόσθεση

ποια η περιουσία μου

ποιο το δεδικασμένο

τι μου κοστίζει

-αυτό το ακέραιο καθόλου-

η παγανιά της ζήσης.

Επικαλούμαι

τον χρόνο φυλαγμένο στις τρύπιες τσέπες μου

τον έρωτα ραμμένο στην ετικέτα

που κόβω σύριζα μη γρατσουνάει το κρανίο μου

Και εν τοιαύτη περιπτώση

δε μένουνε πολλά

για μέτρημα

τι μου χρωστάς

τι σου χρωστώ.

Γλιστράω αθόρυβα

στα γυαλισμένα πατώματα

φοράω νυφικό

τις δαντελένιες κουρτίνες

μιλάω μόνο με τα μωρά

που κοιμούνται στις κούνιες τους

κατά τα λοιπά

σταυροβελονιά τα χειλάκια μου

με κλωστές ντεμισέ

και με οδύνες

καβαλάω αξημέρωτα

τη σκούπα μου

για να γυρίζω μαγικά στα δωμάτια

κι από το χθες το πολύ μέχρι το αύριο

να γερνάω 39 χρόνια και κάτι μήνες.

Το θυμάσαι άλλωστε

πως είμαι από γέρικο σκαρί εγώ

εκτελώ στο ακέραιο τα χρέη μου

εκτελώ σιωπηρά

σιωπηρά

χαιρετώ

να προσέχεις

μη χάνεσαι

έχω φτιάξει έναν χάρτη

του χολ και της κουζίνας

στο νεροχύτη το ποτήρι μου

είναι άπλυτο

στο λιμάνι το καράβι μου

είναι α-α-αταξίδευτο.

Από αυτά.

Η σύνθεση.

Με ακούς που σου μιλάω;

Πού περιδιαβαίνεις πάλι;

Άσε τώρα το ανοιχτό παράθυρο

και τη βροχή που δίνει άλλοθι στην ανυδρία μας

και τη λιακάδα που νομιμοποιεί την τυφλότητά μας

και το σύννεφο που υπόσχεται τη μεταμέλειά μας

άσε τα ανοιχτά παράθυρα

εδώ να ακούς

από το εν και κλείω

να προσέχεις τις λέξεις

να προσέχεις τις προθέσεις

κυρίως αυτές

τις προθέσεις

από το προ και τίθημι

από το εν και κλείω

Εν, εντός, να υπάρχεις μόνο μέσα.

Προ, προηγουμένως, όχι άσε το πριν, δεν είναι ώρα τώρα γι' αυτά.

Και οι υπόλοιπες:

Με, με σένα είναι αλλιώς.

Σε, σε σένα εμπεριέχομαι.

Εν και περιέχομαι.

Να το πάλι το εν.

Εν, εναγκαλίζομαι

την αγκαλιά σου στέργω

Εν, ενύπνιος

σε βλέπω στον ύπνο μου.

Εν, εντολή

Δεν είναι επιτρεπτέο.

Τέλος πάντων, κλείσε τα ανοιχτά παράθυρα.

Δεν είναι καιρός γι άλλες προθέσεις.

Το εκ έχει τρυπώσει στο σπιτάκι του σκύλου κι αρνείται.

Εκ, εκτός

Όχι εκτός, εκτός όχι

εκτός κι αν

Εκτός κι αν η μνήμη.

Εκτός κι αν οι λέξεις.

Εκτός κι αν η φωνή.

Το τηλέφωνο μονάχα.

Τηλε για το μακριά.

Αλλά δεν είναι πρόθεση το μακριά.

-Πιστεύω.

Τις πρώτες μέρες που άρχισαν να μιλάνε εκείνη ξυπνούσε με κρίσεις πανικού τη νύχτα. Κοίταζε κατευθείαν το κινητό της. Το σημαδάκι στο messenger, εκείνος, "Είσαι καλά; Πετάχτηκα ιδρωμένος, νιώθω πως δεν είσαι καλά." Ηρεμούσε. Ήταν εκεί, στην άλλη άκρη του κόσμου, δίπλα της.

-Δεν είναι κάρμα αυτό;

-Είναι.

Εκείνη ανέβαζε στίχους από τα αγαπημένα της ποιήματα, αμέσως μήνυμα "αυτό διάβαζα τώρα". Εκείνος ανέβαζε το αγαπημένο του τραγούδι, εκείνη μήνυμα "να ξέρεις αυτό άκουγα τώρα".

-Αυτό δεν είναι το κάρμα;

-Αυτό είναι.

-Που έχουμε την ίδια αρρώστια, τι είναι;

-Κάρμα.

-Θέλω να σε γνωρίσω.

-Εγώ σε ξέρω ήδη.

-Θέλω να σε αγγίξω.

-Εγώ σε αγαπάω ήδη.

-Πότε;

-Θα έρθεις;

-Να έρθεις. Σε θέλω εδώ. Να σου δείξω.

-Θά έρθω.

-Πότε;

-Το συντομότερο, αύριο, χθες, τώρα

-Το συντομότερο.

Την άλλη μέρα ανακοινώθηκε η καραντίνα.

-Δεν είναι κάρμα τώρα αυτό; Πάνω που...

-Δεν είναι. Μετά.

Ύστερα τα μηνύματα γίνονταν κάπως πιο λιτά, αραίωναν και λιγάκι, δεν φεγγοβολούσαν τα κινητά μέχρι το ξημέρωμα και πού όρεξη να πουν πολλά, μόνο σημαδάκια να πηγαινοέρχονται στις οθόνες, τι να χαϊδέψεις, τη φωτογραφία; Τι να αγκαλιάσεις; Τις λέξεις. Όσο λιγότερες τόσο μικρότερη η απουσία. Ό,τι πριν ένωνε, τώρα σαν να χώριζε, να έκανε την απόσταση μεγαλύτερη.

-Είσαι καλά;

-Καλά, να μην ανησυχείς.

Εκείνη πάθαινε τις νύχτες κρίσεις πανικού, βουβό το κινητό.

Εκείνος ανέβαζε τους αγαπημένους της στίχους, εκείνη δεν διάβαζε πια.

-Είσαι καλά;

-Καλά, να μην ανησυχείς.

Κάπως βάθαινε κι η αρρώστια, κατάπινε λίγο λίγο τις λέξεις, τα emoticons, τους στίχους, τα τραγούδια. Κανείς δεν είπε τίποτα. Μόνο μια φορά

-Νομίζω πως...

-Κι εγώ το ίδιο νομίζω.

-Τα φάρμακά σου τα παίρνεις;

-Τα παίρνω.

-Είναι κάρμα;

-Αρρώστια είναι.

Κι ύστερα κανένα μήνυμα. Σκοτεινές οι οθόνες τη νύχτα, σκοτεινές οι νύχτες κι οι μέρες λίγο πιο σκοτεινές και οι λέξεις μόνο εσωτερικές, ανάρθρωτες "Σε αγαπώ και μου λείπεις και θέλω να σε αγγίξω, θέλω να κοιμηθώ πάνω στην κλείδα σου και να μου ζεστάνεις τα πόδια και άλλαξέ μου σε παρακαλώ την ψυχή με μια άλλη πιο ήσυχη, άλλαξέ μου την ψυχή με τη δική σου, έλα να ανταλλάξουμε ψυχές, έλα. Εδώ έλα." Ανάρθρωτα όλα.

Τη μέρα που έληξε η καραντίνα, 29 Δεκέμβρη, ο κόσμος ξεχύθηκε στα μαγαζιά, ήταν και παραμονές πρωτοχρονιάς, να ετοιμάσουν, να προλάβουν, να ζήσουν, να αγκαλιάσουν. Να αγκαλιάσουν πολύ, να αγγίξουν, να αγγίξουν πολύ.

Κανείς δεν παρατήρησε τις μαύρες φωτογραφίες στα προφίλ των συγγενών. Δεν είχαν και κοινούς φίλους, πού να το συνδυάσει κανείς. Τα προφίλ τους κατέβηκαν από το facebook την ίδια μέρα, το τετελεσμένον της απουσίας, η οριστικοποίηση της φυγής.

Μόνο όταν ανοίξαν οι συγγενείς τα κινητά τους, βρήκαν ένα τελευταίο μήνυμα στο messenger.

-Πιστεύεις στο κάρμα;

Σπαταλημένες ευχές, σπαταλημένα χρόνια

"Να 'σαι θέλω καλά και να προσέχεις και χρόνια πολλά..."

σπαταλημένα σε που δεν νιώθουν.

Σου πρέπει να ανακαλύψω καινούριες.

Ευχές και λέξεις και μουσικές

σου πρέπει να ανακαλυφθώ απ' την αρχή.

Ξεκινώ, το λέω, θα αρχίσω πριν απ' την αρχή

Θα αρχίσω πίσω από το μηδέν

Σου πρέπει να τα δεις όλα καινούρια.

Βρίσκω καινούριες λέξεις που δεν έχουν ειπωθεί, καινούρια γράμματα που δεν έχουν ποτέ γραφτεί.

Φέρε μου μουσικές που δεν έχουν τραγουδηθεί, κάνε τις να ναι μόνο δικές μου.

Με φέρνω εκεί, στην πόρτα σου, με φέρνω και θα μαι ολόκληρη, όχι η μισή.

Ψάξε με, με τα χέρια σου τις τσέπες μου,

με τη γλώσσα σου το πίσω μέρος του λαιμού μου

Ψάξε

Είναι εκεί κρυμμενη μια ευχή ολοκαίνουρια

πεντακάθαρη, πρωτοφανέρωτη

Κανένα στόμα δεν την έχει πει.

Κανένα αυτί δεν την έχει ακούσει.

Πάρε την στα χέρια σου

πέρνα την στα αυτιά σου

κλείσε την μέσα στο στόμα σου

κλείσε τα χείλη ερμητικά μη δραπετεύσει.

Μόνο στα δικά μας στόματα μπορεί να φυλαχτεί, μόνο από τα δικά μας στόματα μπορεί να ειπωθεί.

Άλλος κανείς δεν θα την κοινωνήσει.

Έλα, ντύσε την με μουσική, ντύσε την με ήχους, με τραγούδια.

Έλα, μίλα την, άκου την

φορώ ψηλά παπούτσια που δεν ξέρω να τα περπατώ

και κράτα με

είναι δυο τα κορμιά που κουβαλάω.

Κακοτράχαλος δρόμος και κράτα με

δεν με έμαθε η μάνα μου να βαδίζω

κι είναι βήμα και πληγή στα γόνατα

είναι βήμα και πληγές στις παλάμες.

Κράτα με

κράτησέ με

δεν το χω βαδίσει ξανά αυτό το μονοπάτι

δεν έχω βάλει σημάδια

είναι και το τσιγάρο που δεν έχω πια ανάσα

κι όλο θέλω να ξαποσταίνω

όλο θέλω να γυρίζω πίσω

και κράτα με.

Κράτα με σαν να μαι εγώ που δεν θέλεις να χάσεις

κι όχι εγώ που κινδυνεύω να χαθώ.

Κράτα με

κράτησέ με

κι όχι απ' το χέρι, απ'το μπράτσο

οι παλάμες δεν έχουνε μπέσα

και όλο κάνουν και ξεγλιστρούν.

Κράτα με

και δεν έχω κορφή να υποσχεθώ

μονάχα ανηφόρα

κι αστιβιές και βράχο και λιοπύρι και βάτα

μα κράτα με αγάπη μου, κράτα με.

Αγάπη μου.

Ό,τι αγάπη έδωσα ήταν φορτίο βαρύ.

Καιρός να το σηκώσει ο που αγαπήθηκε από μένα.

Ταξίδεψα αιώνες με όλο το βάρος στις πλάτες μου.

Περπάτησα χιλιόμετρα με το κιβώτιο ανάμεσα στα χέρια μου.

Το παρέδωσα.

Τώρα στέκομαι ελεύθερη και ψάχνω τον δρόμο.

Όποιο δρόμο.

Την αγάπη την έχω παραδώσει, δεν τα δεσμεύει πια τα βήματά μου.

Ανασαίνω ελεύθερα.