Tenhalığı seviyorum. Sık görüşülmeyen ama bağı da koparılmayan dostlukları. Sakin mekanları, az rastlanılmayı, kendimle kalmayı, kendimi saklamayı ve de sınırlarımı.

İstanbul'da tifüs, memlekette zelzele, dışarıda harp, ben sana aşığım.

“Benim içimi rahatlatacak bir ameliyata ihtiyacım var. Öyle konuşmakla falan olmaz yani böyle birinin hakikaten beni ikiye yarıp içimden huzursuzluğu alması lazım.”

Değer vaktinde bilinmeli, mezar ne anlar çiçekten..

bak bir ormandan çok, sana yakışıyor gözlerindeki o yeşil. mavi, gökyüzünden daha muhteşem duruyorsa birinin üstünde o da sen giydiğinde.. ben, daha başka nasıl tarif edilir, bilmiyorum.

O gece herkes Çocukluk anılarını anlatıp İnsanları güldürürken , Ben, Sessizce ve buruk buruk gülümseyip, İçimden defalarca babama kızıyordum .

En fazla iki üç gün üzülürüm dediğim her yıkıcı olayda bir iç organımı kaybettim

İpi kesmeye kıyamadık diye,ömür verdik bir düğüme.

Ben şimdi bir kitap okumaya kalksam, sonunda şair ölür. Hatta belki de sana gelmek için yola çıksam, yol biter, uçurumlar başlar

herkese çiçekler açarken, bana dikenlerini inatla batırmana kırgınım.

Bazen seveceksin ilk günkü gibi. Bazen dua edeceksin. Bazen de küfür edeceksin salaklıklarına. Bazen gururla ve kibirle kabartıp göğsünü, pişman değilim, diyeceksin. Bazen pişmanlıktan ölüp ölüp dirileceksin. Bazen keşke şöyle olmasaydı da böyle olsaydı, diye ağlayacaksın. Bazen bir şarkı çalacak, şarkı bitmeden sen biteceksin. Bazen kılını bile kıpırdatamayacaksın. Bazen bir eksiklik hissedeceksin kendinde, bazen bir eksiklik bile hissedemeyeceksin. Bazen kanayacak yaran ama hiç kapanmayacak. Hep bir şeyler yapmak zorunda oluşumuza küfür edeceksin bazen, ama hiçbir zaman değiştiremeyeceksin olanı biteni. Böyle işte, bu hayat güzelleşmez sen ölüyorsun diye.

"Söyleyecek çok şey var aslında. Ama üşeniyoruz ve çok sıkıldık. Önceleri müthiş bir hevesle acılarımızı paylaşacak insan ararken etrafımızda, şimdi kimseler soru sormasın istiyoruz."

"Her şey anlamını yitirmiş gibi. İçimde kocaman bir boşluk var ve ben onu hiçbir şeyle dolduramıyorum."

Ben sadece fazlasıyla ciddiye almıştım, küçükken babamın bana birini üzdüğümde söylediği o sözü. “Kendini karşındakinin yerine koy” Ve ilk başlarda bunu o kadar çok yapmıştım ki, bir gün dönüş yolunda kendimi bulamadım.