Yakışıklısın, yeteneklisin, genç kızlar sana hayran, baklavaların dillere destan. Aynada göründüğün kadar kusursuz musun gerçekten?
Olur mu? Çok kusurum var. Galiba kusurlarımı da iyi idare edemiyorum. Fazla yükleniyorum kendime. Mükemmelin peşinde koşuyorum. Özellikle iş hayatımda. Bir işe yüzde yüz kendimi vermek, o işle bütünleşmek gibi bir hastalığım var. En ufak bir hataya tahammülüm yok. Başkasının yaptığı hatanın bile benden kaynaklı olduğunu düşünüyorum. Korkarım bunun tam olarak bir tedavisi de yok.
Starlık kavramıyla ilgilenmediğin kesin. Kendi güneşinden gözün kamaşmıyor mu hiç? Oldum demiyor musun?
Olmak mı? Böyle bir şey yok. Bu rüzgara kapıldığın zaman kendi fişini kendin çekersin. O kadar aptal olduğumu düşünmüyorum.
Türkiye’de ”olduğuna” çok inanan var. Starlığın içi boşaltılıyor mu sence?
Evet. Bence star olmak ve ünlü olmak arasında ince bir çizgi var. Bu ayrımı iyi yapmak gerekiyor. Çok kolay ünlü olabilirsin. Çık meydana, salakça bir şey yap, komik ol kap şöhreti. Ünlü olmak bir isme popülerlik katar, starlıksa yaptığın işi ödüllendirir. Ben adımın getirdiği ünü reddediyorum. Oyuncuyum. İşim bu. Normal, sıradan bir insanım. Hiç kimseden bir farkım yok. Özel hayatım var benim. Adı üstünde özel. Geçici bir şöhret uğruna vazgeçemeyeceğim kadar değerli.
Bir gün unutulmak korkutmuyor mu seni?
Unutulmaktan korkmuyorum. Korkmamak da lazım. İstediğin bir şeye anında ulaşmak iyi değil. Yola çıkarken önce bir yere çakılmakta fayda var. Yerin nasıl bir yer olduğunu, nasıl koktuğunu bilmeli insan. Ayakları yerden kesilince o kokuyu hatırlamalı en azından. Hayat önceden programlanmış bir şey değil. Yarın bakarsın Yeni Zelanda’ya yerleşir, daha mutlu olduğum başka bir hayat yaşarım. Belli mi olur?
Seni duyguların mı yönlendiriyor, yoksa mantık adamı mısın?
Ben ikizler burcuyum. Bir yanım rasyonel, diğer yanım duygusal. İkisi karışınca, her şeyi elime yüzüme bulaştırıyorum.
Duygu demişken. Biraz da aşktan bahset. Senin de her limanda bir sevgilin var mı?
İlk limana 13 yaşında demir attım gibi bir itiraf bekliyorsan, hayal kırıklığına uğratacağım. Ben aşkı biraz geç keşfettim. Denizin açıklarında hep hedeflerim vardı. Hedeflerime ulaşmak için kulaç attım. Yönünü önceden çizdiysen, yola başkalarını dahil etmekte zorlanıyorsun. Herkes aşık oluyor. Aşkın bir değeri kalmadı. Kıymetini bilmeden tüketiyoruz. Tıpkı su gibi.
Bu kadar net olmak insan ilişkilerini nasıl etkiliyor? Seni kaybetmek kolay mı?
Bir ilişkide saygı yoksa giderim, bir dakika bile durmam. Beni tutamazsın. Dürüst değilsen kaybedersin. Düşünüyorum da liste biraz uzun.
Bir de kontrol edemediğim bir gitme sendromum var. İnsanlarla arama bir duvar örüyorum. Çünkü çocukluğumdan beri göçebe gibi yaşıyorum. Bir sonraki çadırımı nereye kuracağım hakkında en ufak bir fikrim yok. Aidiyet duygum gelişmemiş. Hal böyle olunca, kalıcı olamayacağımın sinyalini önceden vermek bana daha samimi geliyor. Arada duvarlarımı yıkanlar da oluyor tabi.
Şeffaflık ve maskesizlik yorucu değil mi? Sıkıştığın, kaçıp gitmek istediğin anlar olmuyor mu?
Sorunlardan kaçamazsın. Ben kaçabilmenin formülünü keşfedemedim henüz. Özel hayatım çalkantıya uğramadığı sürece olduğum yerde dururum. Bir sıkıntı yok.
Türkiye’ye dönme fikri nerden esti? Adaptasyon sorunu yaşamadın mı?
İlk geldiğimde kendimi bir süre eve kapattım. İçimde, tam olarak tanımlayamadığım bir özlem duygusu beni buraya getirdi. Ülkemi daha yakından tanıma zamanım gelmişti. Ben keşfetmeyi seviyorum. Keşif adamıyım. Sıcacık bir yuvayı andırıyor Türkiye’nin yapısı. Taksi şoförüyle bir anda samimi bir sohbete girebiliyorsun. Bu sıcaklık inanılmaz. Bir kaç kez aynı manava gittiğinde, o manavın bir parçası, baş konuğu oluyorsun. Bizimki gelmiş filan diyorlar. Kendinden biliyorlar seni. Galiba Türkleşmeye başlıyorum.
Oyunculuk biraz da hizmet sektörü gibi. Altın kuralı, müşteri memnuniyeti. Mekan işletmeceliğinden farksız. Benim bir tane masam varsa ve bu masada kuyruk oluşuyorsa, bana düşen talebi hakkıyla karşılamak. Dört masa daha açmak.
İki farklı ülkede oyunculuk yapmış biri olarak Türkiye’deki set şartları hakkında ne düşünüyorsun?
Türkiye’deki dizi sektörünün inanılmaz bir potansiyeli var. Oyunculardan, teknik ekibe kadar herkes çok yetenekli. Ama gerçek şu ki, piyasa kan kaybediyor. Yetenekli bir maraton koşucusunun, ayak bileklerini kesip yarışa sokan patronlar var. Maalesef, bu koşullarda yarışıyoruz. Bir bölüm iki saat sürüyor. Her hafta neredeyse bir sinema filmi çekiyoruz. Amerika’da, 54 bölümlük bir dizi 4 sezonda çekiliyor. Biz sekiz sezonluk malzemeyi bir sezona sıkıştırıyoruz.
Senin de bir gün Meryem Uzerli gibi tükenmişlik sendromuna yakalanman mümkün mü?
Böyle bir lüksüm olduğunu düşünmüyorum. Biz bir ekip olarak bu gemideyiz. Gemi batana kadar terk etmem söz konusu değil. Ekip işinde aile mantığı çok önemli. Güneşi Beklerken’in senaryosu şaheser miydi? Hayır, ama birbirimizi sahiplenmeyi öğrendik. Bir aile olmayı başardık. Şimdi de Şeref Meselesi’nde aynı şeyi yaşıyoruz. Bu parayla ilgili bir mesele değil. Bir noktadan sonra iç huzurunu sağlamak için etrafındaki insanlara daha çok dikkat ediyorsun.
Gelelim bölüm başı 90 bin Tl alan başrol oyuncularına…
Eğer bu rakamlar gerçekse, kaşemi artırmanın vakti gelmiş. Zaten para konuşabilen bir adam değilim. Bizim ailede hiçbir zaman para konuşulmadı.
Annem beni savaştan sonra Kosova’ya götürdü. O yetim çocuklara bütün sevdiğim oyuncaklarımı hediye ettim. Bu noktada paranın hiçbir önemi olmadığını biraz zekiysen kavrıyorsun. İnsanın içindeki potansiyel paha biçilemez bir şey. Yürüyen bir mucizeyiz. Bunun farkında olmayıp, kimliğini paranın, bir kağıt parçasının şekillendirmesine izin veriyorsan, gerçekten boş bir insansın.
Oyuncu olmasaydın, marangoz olur muydun gerçekten?
Üretmek güzel bir duygu. Üretimin her alanında var olmak isterdim. Özellikle ellerinle bir şeyler yaratmak büyüleyici. Ben duygusal anlamda böyle besleniyorum. Bir keresinde kendi ellerimle bir kutu yapıp kız arkadaşıma hediye etmiştim. O kutuda ruhum, duygum ikimize ait her şeyin izi vardı. Her ne kadar o kutuyu yakmış olsa da, böylesi daha anlamlı değil mi?
Peki “Bir gün seni yenicem Los Angeles” gibi bir hırsın var mı hala? Mesela Los Angeles’ta bir kariyer yapmak, Hollywood yıldızı olmak?
Tabii ki de fakat bu benim elimde olan bir şey değil. Starlık tarifine uygun muyum henüz ben de bilmiyorum. Yarın belki hiçbir filmde, dizide oynamam. Belki de Los Angeles’tan selam yollarım. Her şart ve koşulda yine de Yeni Zelanda’ya yerleşme hakkımı elimde tutmak istiyorum.
gummygunk
baratheonpilled
romaincrisis
discoholicmusic
titsay
dailybridgerton
