Rosegatherer

Masao Adachi, The Red Army/PFLP: Declaration of World War, 1971

Chinese poster in solidarity with Cuba, early 1960s.

üç gündür yağmur yağmasına rağmen sokağın başında sabahtan beri sektirmeden 3 dakikada bir ‘yağmur geliyor yağmur’ diye çığıran şemsiyecinin ekmek parası için piyasayı manüpüle etme çabasına sonsuz saygım var. bu şehirde yaşıyorsanız hafıza kayıplarına sebep olacak bir çok şeye maruz kalıyor olabilirsiniz. yağmur yağdığını ıslanmaya başladıktan saatler sonra anlayacak kafalar yaşıyor da olabilirsiniz. ama ıslanmak hoşuma gidiyor derseniz kalbimi fethedersiniz. döner olmak için kırk gün yaşaması yeterli olan tavukla taşşak geçen kargaların neşesini farkedebiliyorsanız eğer yaşama devam etmek için geçerli bir sebebiniz var demektir. ama ıslanmak için yazın gelmesini bekleyip denizlere havuzlara hücum ediyorsanız ve yağmurun tadını mevsiminde çıkaramıyorsanız, zamanın kıymetini bir karga kadar bile bilmiyorsunuz demektir uyandırayım. öleceğini anlayan bir güvercin pencerenizin önünde duruyorsa ve ne yaparsanız yapın kaçmıyorsa şemsiyecinin ekmek kavgası kimin karnını doyurabilir ki? bulutları seyretmek güzeldir, rüzgara dokunmaya çalışmak da. ama pencereden uçurtma uçuramazsınız. yelkenlerinizi dolduracak yeni rüzgarlar bulamazsanız hep aynı pencerenin önünde takılır kalırsınız. daha güzel görünmek için takılmış büyük gözlükler dünyayı daha güzel görmenizi sağlamayabilir. net olan her şey güzel değildir. yıllardır üşüyorsanız ve bunu farketmediyseniz gözlük camının önünde ya da arkasında olmanızın bir anlamı yoktur. sobalar odanın ortasına kuruluyor olabilir ama kalorifer petekleri cam kenarlarındadır. ve bu yüzden bildiğim bütün pencereler kapanmak içindir. lodosu tanıyorsanız yağmurun geleceğini tahmin edebilirsiniz. ama karasal iklimin ani sağanaklarına alışkın değilseniz lütfen pencerelerinizi açmayın. çünkü ne kadar bakarsanız bakın denizi göremeyeceksiniz. şehirler tercihleri beraberinde getirir, doğrudur. aslında balıkçıl bir kuşsanız karasal iklimlerde ısınmaya çalışmayın çünkü karnınızı doyuran deniz değildir, kokusudur.  hiç sevmediğiniz bir şehirde yaşamak zorunda kaldıysanız şunu unutmayın 'o şehrin en güzel şeyi göç edebilen kuşlarıdır ve kuşlarla konuşmak aynalarla konuşmaktan daha hüzünlüdür.’

bir müziği içinizde hissetmek nasıl bir şeydir bilir misiniz a dostlar? bilirsiniz elbet, benimkisi de soru mu canım. hani duyduğunuz her notanın; tüm yüreğinizi, tüm ciğerinizi ele geçirdikten sonra bütün hücrelerinize yayılması gibi bir şey benim anlattığım. bu adrenalin patlamasının size sanki içinizde sadece bir organ varmış gibi hissettirmesinden bahsediyorum. o notolar en yüksek desibelde olmasa da göğüs kafesinizi en yüksek frekanstan titretir diyorum. anlamıyor musunuz beni? hani sizi yerden yere vurabildiği gibi ayağa da kaldırabilen bir şey dediğim, bilirsiniz işte, benim gibi dansetmesini bilmeyenler için anlamsız hareketler bütünü olabilir ama yapabilenlerin dans dediği o şeye itekleyebilen bir şey bu. hareket… başlangıçta eylem vardı, hala sadece o var. anlıyorsunuz, anlıyorsunuz. aslında anlamanız da gerekmez çünkü gerçek sürekli değişen bir olgudur. hissetmeyi denersiniz belki. hisler değişmez. değişir mi? bilmiyorum. çok da önemsemiyorum açıkçası. ruh değişmez en azından onu biliyorum. asla değişmeyecek olan bir tek şeye sahibiz hepimiz çünkü. nazım hikmet abidin dinodan mutluluğun resmini yapmasını istemiş ya hani. küba devriminden bahsetmeden yap ama yapacaksan demiş. işin kolayına kaçma diye de tembihlemiş. mutluluğun resminin yapılamayacağını bildiği halde neden böyle bir şey istemiş diye düşüneniniz olmadı mı hiç? olmuştur illaki ama düşünmeyenler yerine ben düşündüm, yorulmalarına gerek yok… mutlu bir resmi ancak ve ancak mutlu bir ressam yapabilir çünkü. ama yine de aslından iyi olamaz. ‘mutluluk oradaydı, başka yerde değildi abidin kardeş’ demiş içinden sanki. 'oradaki mutluluğa ulaşamazsın. işte bu yüzden gerçek olan duygudur, sanat değil’ sazını çalan bir aşığın mutluluğunu anlatmaya hiç bir türkünün gücü yetmez belki de bu yüzden değişmeyecek tek organımız; gönlümüz, yüreğimiz, kalbimiz sol taraftadır.

kendimle yaptığım yoğun müzakerelerin sonunda 1 lt şarabın bana yetmeyeceğine karar verince 2 bira daha almak için evden çıkıp en yakın tekel bayii ye doğru yola koyuldum. uzaktan gördüğüm kadarıyla tekel bayii kapalıydı. aman allahım bu gecenin kötü sonu bu muydu yoksa gece daha yeni mi başlıyordu? vazgeçmek yok raki dedim kendime ve devam ettim. tam ben tekel bayii nin önüne geldiğimde yandaki ara sokaktan iki tane kafası güzel bilge beliriverdi gecenin karanlığı içerisinden. -selamın aleykum abi, sigaranız var mı acaba? abiler 2 kişiydi. ikisinin de kafası samanyolu galaksisine nazire yaparcasına sonsuzluğa ulaşmıştı. biraz daha ayık olan abi: -al abicim benden sana 3 sigara istediğin gibi iç -eyvallah abi allah razı olsun dememe kalmadan 2. abimiz sigara vereceği kişiyi kısa bir mülakata sokmak gerekliliğini hissetti ki kendisinde ensemi okşayarak ardı arkasına sorular sordu bana. ben de bir kedi mayışmışlığıyla cevap verdim ulu bilgeye: -kardeş sen öğrenci misin? -evet abi 6 senedir kurtulamadım bu memleketten -kardeş sen adapazarının suyunu içtin mi? -içtim abi -adapazarının nefesini çektin mi? -çektim abi -adapazarının kokusunu aldın mu? -aldım abi -sen de adapazarlısın o zaman kardeşim al sana benden 2 sigara, nasıl istersen öyle iç artık bana söylenebilecek tek bir söz kalmıştı. ‘kafan ne kadar güzelse o kadar güzel adabazar’ gerisi hikaye kardeşş

Geçen gün evrimle ilgili bir belgesel izliyordum. Primatların iki ayak üstüne geçiş dönemiyle ilgili şuna benzer şeyler söylüyordu: ‘ primatlar dört ayak üstündeyken erkek dişinin cinsel organını arkadan bakınca rahat bir şekilde görebildiği için dişinin çiftleşmeye hazır olup olmadığını anlayabiliyordu. Fakat iki ayak üstüne kalktıktan sonra erkek dişinin ne zaman hazır olduğunu anlayamadığı için dişinin hazır olup olmadığı sorması, hatta dişinin rızasını alması gerekmekteydi. İşte tarihte bu nokta kadınların kazanmış olduğu önemli haklardan ve güçlerden birisi oldu. Ve kadınla erkek arasındaki flörtler böylece başlamış oldu.’ Şimdi buradan şöyle bir sonuç çıkaramaz mıyız? Yürümeye başladığımızdan beri kadınların peşinden koşuyoruz.

11″x14″ Oil on Canvas  A futurist inspired hammer and sickle. 

‘Tricontinental’, Organization of Solidarity With the People of Asia, Africa and Latin America (OSPAAAL), Havana, Cuba, 1969. Includes articles by Carlos Fonseca Amador (Nicaragua), Ahmed Sekou Toure (Guinea) and Yasser Arafat (Palestine). Cover art features Ho Chi Minh and Che Guevara.

29.03.2015 Sakarya/Serdivan

PFLP May Day/International Workers Day posters.