derinizhar

Kendimi hala arıyorum. Bu yolda, yolunuz yolumdan geçerse, tanışmak isterim. Belki aynı derde hüzünleniriz, belki aynı sevginin mutluluğunu paylaşırız. Günün sonunda ya kendimizi bir şeye ikna edeceğiz, ya da başkalarını… Kim bilir? Hayat biraz da böyle bir şey zaten. Blog : https://derinizhar.blogspot.com/ Beni bloğuma yazdığım yazılar ile de takip edebilirsiniz.

Bu 21. yüzyılda atmıyor kalbim, İçimdeki kaleler çoktan fethedilmiş. Can kırıklarımdan sızıyorum, görmüyorsun, Bu yüzyılda yaşamıyoruz seninle. Senin adın, eski kitaplarda silik bir satır, Benim adım, henüz yazılmamış bir şarkı gibi Sen gözlerini geçmişin tozlu baharlarına kapatmışsın, Ben, gözlerimi geleceğin bilinmeyen yaralarına açıyorum, Üstelik hiç istemeden. Ben sana doğru koşuyorum nefessiz, Ama sen çoktan başka bir zamana varmış oluyorsun. Ben sana hep gecikerek âşık oluyorum, Ve sen... Hep biraz erken vazgeçiyorsun benden.

“ Konuyu muhatabına ulaştıramamak.

İyileş artık be kızım' Seni düştüğün yerden kaldırmak için uzattığım elleri uç uca eklesem, köprüsüz vadiler geçilirdi. Seni iyileştirebilmek için kurduğum cümleleri art arda yazsam, en çok satan değil, "Yılın En Çok Hissedilen Kitabı" ödülünü alırdı. Sana yeniden güvenmeyi öğretebilmek için gösterdiğim anlayışı bir ülkenin halkına dağıtsam, mutluluk kendiliğinden yazılırdı tarihe. Seninle ilgili kurduğum hayallerle bir devlet kursam, adaletin gözleri değil, kalbi bağlı olurdu. İyileştiremediğim yaralarını bir başkasına versem, galibi olmayan bir savaşın mağlubu olurdu.

... Dışarıda, camın ardında oturuyor. Bakışı tenimde bir ağırlık gibi geziniyor. Saçlarımı elleri değil, sessizliği okşuyor sanki. O kadar sessiz ki, bu sessizliğin çığlığında boğulacak gibi oluyorum bazen. Birbirimize çarpmamak için gözlerimizle köşe kapmaca oynuyoruz. Kaçtıkça daha çok yakalanıyoruz üstelik.

" Bir gün yolumuz kesişirse diye korkma. Sevmemişiz gibi farz edelim. "

X’i yalnız bırakırsanız, ondan kesinlikle emin olursunuz. Diğer türlüsü ya büyük bir zaman kaybı ya da derin bir hayal kırıklığıdır. Kısacası konunun matematikle hiçbir ilgisi yok. Emin olmadığınız duygu ile yola çıkarsanız ya yüreğiniz ağırlaşır ya da yıllarınız…

Başka sesler dokunur olmuş, Başka elleri duyar oldum... Ne oldu böyle, bilmiyorum ama, Dün, kaybetmekten çok korkmuştum. Koşuyordu ellerim... Ellerim, evet... Ve gözlerim sana uzanıyordu. Bugün değil, Yarın gelmiştim yanına. Sahi sen, Dün mü beklemiştin beni?

Farzet ki, tüm bunlara rağmen benden habersiz beklemişsin beni.

Bu ara virgüllerle aram iyi değil. Yerini değiştirdiğimde istediğim anlamı vermeyen her şeye sırtımı dönüyorum. Konunun virgülle alakası yok. Artık her şey daha bulanık. Netliğini kaybeden her şey anlamından uzaklaşıyor. Bunun böyle olmaması lazımdı demekten alıkoyamıyorum kendimi. Hafızam mı yarı yolda kalışlarımın sebebi, yoksa kalbim mi? Henüz emin değilim. Hedef tahtası gibiyim. Paramparçayım aslında, delik deşik… Hedeften gözlerini ayırmıyor. Ama farkında değil, her atış canımı aynı şekilde acıtıyor. O ise hedefe isabet etmezse, atışını saymıyor… Kaç isabetle düşeceğim? Kaç ıskayla yeniden doğrulacağım? Bilmiyorum ama asıl canımı acıtan, onun başarısının benim kaybımla ölçülmesi, onun ise bunu fark etmemesi olacak.

Öğrenmeye çalışıyorum. Çiçeklerimi dizdim pencerelerimin önüne.  Üstelik kendim için değil. Mesele gittiğin yerlere, dönebilmek değilmiş. Mesele gitmek hiç değilmiş. Mesele 'kalmak'mış. Dedim ki : Bundan sonra uzun uzun mutlu olmak var. Şöyle kolundan tutup, yamacıma oturttuğum her şeyle. Yeniden başlamak falan yok, devam ettirmek var. Uzun arkadaşlıklar, uzun ilişkiler, uzun konuşmalar... 'Neyseler' yok. 'Rağmen'ler var. Durup dinlenmek var ama vazgeçmek yok. Yan yana kalmak var. Konumuz kalmak.