Kalbimin sesini dinlediğim için hiç pişman olmadım.

Ümit her zaman vardır

Hayatla ölüm arasında son bir kez çırpındım ve içimde olanları tekrar gözden geçirmeye başladım. Birdenbire ancak Allah'a inandığım zamanlarda yaşadığımı fark ettim. Sırf O'nu düşünmekle bile, hayatın dalgaları kabarıyordu benliğimde. Çevremde her şey canlanıyor, her şey bir anlam kazanıyordu. Halbuki O'nu unuttuğumda ve O'ndan uzaklaştığımda yaşamla olan bağlantım kesiliyor, hayat duruveriyordu. 'Öyleyse, ne arıyorsun daha? diye haykırdı içimde bir ses... O gün bugün, bu ışık hiç bırakmadı beni.

Kimse okumuyor, herkes yazıyor. Kimse öğrenmiyor, herkes biliyor. Kimse susmuyor, herkes konuşuyor.

"İzin verdiğim kadar bilebilirsin beni,gerisi sadece zannettiklerindir."

İnsan herşeye alışıyor zamanla ne garip. Dayanamam dediğin acıyı yaşarken buluyorsun kendini ve dayanıyorsun ne garip.

Ya Rabbim,

Ne zor şey yaşamak.