"We all have our own journeys and it does not matter who reached the goal first. What matters is you reached the end goal with all your effort."
Last Sunday ng gabi, Tim messaged me asking me if I remember anything sa finals noong French 2. 3rd year pa ako noong French 2 and kahit na mataas ako 'don, di ko na maalala anong inexam namin sa finals. Natatandaan ko rin na nag struggle ako sa exam na yon kasi yun yung campaign period namin at ang dami kong namiss na klase kaya inalay ko french exam ko.
Di ko pa yata nabanggit si Tim rito sa blog ko. Tim is my other guy best friend this college. Sobrang hindi ko rin maexplain paano kami naging super close. Well for one reason, napakabuting tao ni Tim. Legit to. Noong first year, isa siya sa mga hindi ko inakala na magiging kaclose ko. Aminado siya sa lahat ng kalokohan niya - inom, yosi, babae, and he even tried yung illegal drugs (back in his hs days pa naman). He was 19 na noong 17 years old pa lang kami. If di ako sa Manila nag college at di ako naging open-minded, malamang iniwasan ko siya and hindi ko siya naging tropa. Kasi back then, ayoko sa mga mabisyo. Pero the good thing about Tim, he was never a bad influence to me. He used to smoke, pero never niya akong inalok. One time biniro ko siya na pa try ng yosi (to test anong reaction niya) and he said "Gago, wag mo na sirain buhay at kalusugan mo gaya ko". And since then naging malapit na tropa na kami.
Sakit lang nito ni Tim, masyadong nagmamahal ng babae. Pag nagkaka gf siya, sobrang inuubos nya oras nya sa taong yon na pinagpapalit niya na yung time niya sa klase para lang mapuntahan yung girl. Syempre hinayaan ko siya kasi buhay niya yon, pero when I saw na it was too much, I talked to him about it. He eventually realized I was right noong nag break sila.
Tim has it all. Money at kung ano-anong luho. But I knew deep inside na he was seeking care, love and attention lalo na sa family niya. Since I see naman all of my friends bilang kapatid ko, I treated him na parang tunay ko talagang kapatid. He lost everything when his mom died. And doon ako mas naging lalong maintindihin kay Tim kahit na may pagka-isip bata siya. Iniisip ko na maswerte ako kasi may nanay pa ako. Pero siya, nanay niya yung tunay na nagmahal sa kanya kaso maaga pang nawala si tita and naiwan si Tim. My mom would always tell me na sa lahat ng friends ko, kay Tim ako pinakamaging mabait kasi nga ganto situation nya.
3rd year came. Tim was too nice of a person and he offered na sa dorm nya ako tumira for free (walang bayad kundi tulungan ko siya mag-aral and magreview). Alam ko namang kaya ko siyang tulungan since noong uwian nga ako nakakapag aral ako ng maayos so I will have a lot of time to spare para tulungan siya sa acads. So since dorm mates na kami, we became very close and that's when I started to accept na may isa pa akong pwedeng maging best friend sa college na lalaki. He became my friend best, kasi raw yung best friend nang-aaway haha. Sobrang bait ni Tim kahit makalat siya sa dorm haha. Most of the time, nililibre nya ako food, gumagala kami sa Binondo tapos nasasakyan niya yung pagiging bugnutin ko. He even helped me enroll sa 2nd sem by lending me some money.
I knew I did everything I could to help him sa subjects but unfortunately, he failed our French 1 course, making him unable to take French 2 and delaying him to graduate on time. Noong time na to, ako pa pala yung nagsilbing tulay nila ni Shie. It was the best I could do to payback Tim somehow. Buti nagclick sila.
During our near-end sa 3rd year, everything went down with the two of us. Nag away kami at umalis ako sa dorm. Hindi kami nagpansinan hanggang fourth year namin. We said bad words sa isa't isa pero alam ko mali ko rin kasi never ko siyang tinry intindihin dahil napuno ako... which is I think hindi dapat kasi alam ko na ngang mas naiintindihan ko tapos pumatol pa ako.
But then they said that if you are true friends, friendship will prevail. Nagkaayos kami nitong fourth year. We said our sorry's na parang walang nangyari. Nagkaaway ulit nitong patapos na yung fourth year pero nagkaayos ulit. Ako na yung nagpakumbaba kasi si Tim naman yan. If meron man sa friends ko ang higit na nakatulong sa sitwasyon ng family ko, si Tim yon. Noong graduation, he congratulated me and he said to wait for him next year dahil mag s-summer pa siya ng french. I told him I will be in his graduation next year as his proud friend best.
Balik tayo sa istorya ko. I helped him study french by saying ano mga naaalala ko and paano ko nireview dati. Tapos nagsabi pa na alarm daw ng 5 am para marefresh. Ako naman wala namang pinagkakabusyhan and last time na naman para sa exam ni Tim. Noong nagising ako, sinabi ko kabisaduhin nya na lang yung sinend kong script tapos bagu-baguhin nya na lang depende sa given. I wished him good luck sa exam and told him na kaya niya pumasa.
Kinahapunan eto sinend nya...
Sobrang pakaba si kumag hahahahaha. Pero yung feeling ko parang nakapagtapos na yung kapatid ko tapos ako yung kuya na all along hinihintay siya makatapos. He did it, at last. Sobrang ayan lang nasabi ko kasi gusto ko siyang hampasin sa likod ng malakas tapos sabihin "Gago!!! Tapos ka na rin HAHAHAHAHA pwede ka na mag asawa!"
Nagpasalamat siya sakin tapos ako syempre sobrang naproud bilang kaibigan. He used to tell me na wala naman talaga siyang balak mag college kasi hindi naman siya nakikitaan ng future ng family nya except his mom na nagsabi na pangarap niya makatapos si Tim ng pag-aaral at magkaroon ng magandang buhay.
Sabi nga sa title nito "we all have our own journeys and it does not matter who reached the goal first. What matters is you reached the end goal with all your effort." Marahil nahuli nga si Tim sa pagabot ng end goal, pero sa totoo naman kasi, it was the whole journey that counts. Lahat tayo eventually makakarating sa finish line, pero pag dating don, dapat ikaw yung magsasabi na "Worth it lahat ng pagod, effort at sacrifices ko. Thank you, Lord!"
gummygunk
blakekathryn
tangentwithtanner
theartofmadeline
pixelskylines
origamiaround
kaledo-art
titsay
germansingergirl
