bu dünyada mutlu olmamı istemiyorsan tanrım beni neden yarattın? Çok garip değil mi sevilmemek ve hiçlik hissi. Üçü olmayan bir boşlukta gibiyim ve bu boşluk artık beni yavaş yavaş yok ediyor gibi hissediyorum. İçine çekiyor ve aradığım hiçbir şeyi hiçbir yerde bulamıyorum. Kendimi hiç kimseye ve hiçbir yere ait hissedemiyorum. Çıkıp kendimi arıyorum fakat hiçbir yerde bulamıyorum. Nereye kadar devam edecek kendime olan bu hasretim? Hiçbir şeyin cevabını bulamamak kadar kötü bir şey yok bu hayatta. Ölümümün ne zaman geleceği de belli değil her şey ucu açık bir soru ve cevapları asla bulamıyorum. Ne kadar ararsam ne kadar sorarsam daha fazlasını yapmak istiyorum ama bir süre sonra olmuyor gidiyor içimdeki o istek çünkü umutsuzluk en kötü şeylerden birisi , hayatıma dair hiç umudum yok, geleceğime dair hiçbir planım yok. Anı yaşamak istesem de yaşayamıyorum gerçeklikten kopuyorum ve bu sürekli oluyor. Her şey anlamsız geliyor. Sanki öylesine fazlalık olsun diye yaratılmışım gibi ama bir yandan da öylesine yaratılmış olsam bile bir anlamı olmalıydı diyorum fakat olmadığını da biliyorum bakalım benim kendimle ve bu dünyayla arayışım ve iletişimim ne zaman son bulacak. Ya da son bulacak mı?
