Diyorum ki

Dün, sabaha karşı yine gökyüzünü izliyorum; gece, güne, bulut, kucağında yavrusunu taşıyan kangurudan geyiğe döndü; sırtına binip gitmek istedim.

Sırtımdaki tüm yükü mutfak balkonundaki patateslerin yanına koyup gitmek istedim, sabah annem bütün dertlerimden omlet yapardı, görmeden gitmek istedim, göremediğim her şeyi geride bırakıp uzaklara, denizin, palmiyelerin, hiçbir zaman inanmayacağım dinin o kocaman evinin olduğu, konuştuğumuz yere gitmek istedim; seni bırakıp gitmek istedim.

Boktanlık; dizili domino taşları, ben sondaki, yaptıklarım rüzgar.

Sen, 

ah sen.

Umursamazsın ama çok ağladım, çekindim mübarek eylemeye karşılık gelmezse diye, sen hangi gökyüzünün altındaydın, aramızda kaç km, kaç kızgınlık, kaç sinir harbi, kaç birileri, kaç kaçmak, sen hobi olarak kaç yine benden; ben çok ağladım. 

Topuklarımı yere, yumruğumu dizime vurdum, biliyor musun insan ağlamamaya çalıştığında, bir sahne sanatçısının ömrü boyunca yaptığı mimiğin %80’ini yaparmış, bir yerde okumuştum, hayır şu an uydurdum. 

Anlatmak istediklerimi düşündüm, mecalimin kalmamasına üzüldüm, bir kere daha ağladım; çünkü mecali kalmayanın tek ihtiyacı, uyuyabileceği bir gerdandır, dedim kanguruyu geride bırakan geyiğe, bir fırt daha aldım naneli sigaramdan, karşı komşu perdesini açana kadar ağladım.  

Ağlamak, acziyetimin en naturel reaksiyonuydu; ağladım.

Kadınlar böyledir bilirsin, yapacak başka bir şeyleri kalmadığında ağlarlar ve orospu çocukluğu yaparlar, hayır yapmazlar, onu sadece ben yaparım, özür dilerim, bilirsin; insanlar, haklı çıkabilecekleri bir şey kalmadığında özür dilerler. 

Bunca riyakarlığın ve ahlak savaşlarının denize döküldüğü noktada ben, yapabileceğim en samimi orospu çocukluğu yaptım, sana bir daha yandım.

Ah Muhsin, sen ne şanslısın.

Dayamışsın başını en sağlamından, hatun yanmış o pis bıyıklarına bir kere bırakabilir mi, ne kadar dağıtsan, o kadar topluyor. 

Ben mesela, sevgili Muhsin, ona düzenli olarak telefon edemiyorum. 

Münasebetimizde herhangi bir düzen görülemiyor, düzene olan karşılığım bak beni neremden vuruyor; kafamın yatılısı kaos, ciğerimi nasıl deliyor.

Ben ona ara sıra mektup yazıyorum, kodlara sarıp gönderiyorum, fazlaca meylediyorum; telefon edemiyorum.

Aşkına obsesif!

Bu ara yeni bi senaryo üzerinde çalışıyorum.

Bana doldurma Muhsinciğim, bırakmaya çalışıyorum.

Ona edemediğim telefonlar yüzünden, sanıyorum birinin kalbini kırıyorum, üzgünüm; karanlıkta herkes birbirine benzerken, zaten benzeyenler aynı oluyor, bunu doyasıya kullanıyorum. Onsuzluğum, bencilliğimi körüklüyor, umursayamıyorum.

Mektuplarımda çoğu zaman gündelik bahsediyorum.

Daha önce kimseyi, uzak durabilmek için kendime olan saygımı kaybedeceğim nitelikte bir yanlış yapacak kadar çok…

“Simit yeriz” demişti, cümlesimdeki göz doluşumu bulunuz.

Derken, ondan uzak durabilmek için, onu kaybedeceğim nitelikte bir yanlış yapabilecek kadar çok…

Tepkisizliğine tosladıkça, yumruklarımı sıkıyorum.

Belli ki diğerinin güzelliğiyle yarışamıyorum. Fazladan üç (rakamla 3) beynim daha olsa, yetemiyorum. “Kendimi sabote ederek neyi/kimi cezalandırmaya çalışıyor olabilirim?” sorusuna varıyorum, kimse zahmet etmesin, kendi belamı kendim veriyorum; ben ona düzenli olarak hayran oluyorum.

Ama onu, bizi bile acıtabilecek kadar çok.

Sen fotoğraf üzerine hiç düşündün mü Ünlü? Şeytan icadı olduğuna yeminler savuruyorum.

Ben ona düzenli olarak telefon edemiyorum, darmadağın şiirler yazıyorum.

Kendi beynimle, kendi beynime söz geçiremiyorum.

Mektuplarımda genellikle ağlıyorum.

Yürüyüşlere çıkıyorum.

Polis görünce yere çömeliyorum.

Balkonda elektronik kuşlar besliyorum, her birine isim veriyorum. 

Yüzüm akıyor be Muhsin Ünlü,

Ne kadar kötüsünüz, aklım almıyor.

(Eski kafası gidiklerdenim)

Benimse, nacizane kopma problemim var doktor bey, bağlanmayalım.

(Alıştırma büyüsü yaptı kesin)

Biraz kafam karışık, bir keresinde çok fazla sevildim ve hayatım kaydı.

(Orhan Gencebay’ın hiç bilmediğim taşaklı şarkıları var mıdır acaba?)

Toparlayamadım inanmazsınız, sevmek öyle oluyordu dedim her seferinde, hatırladığım gibi sevdim, öyle sevilirim sandım olmadı; olduramadım da inanmazsınız.

(Uzak diye bir şey vardır, lavabo solda)

Artık canının pirzola bile istemediği bazı günler.

(Öpünce değil, kusunca geçer. Bu konuyu önceki derslerde işlemiştik)

Onun adına bahane uydurmak.

(Bunu yapmayın)

Böyle oldu çünkü falan filan değil, böyle oldu çünkü orospu çocuğu böyle yaptı.

(Küfür bırakılabilen bir şey midir?)

Ben iyi değilim, beni merak edebilirsin.

Beni merak eder misin?

Sadece, hissettiğinde çizebilen bazıları.

(Süte başladım)

Aynı bazıları, sadece kafası patlayacak gibi olunca yazıyorlar.

Allah kimseyi yalnızlığa alıştırmasın.

(Allah çok süper)

Bir şeylere vesile olabilmek isterdim. 

Bir adamın, hani şu geçen sene aldığımız gömleği bulamamasına, bir bebeğin ilk hecesine, bir köpeğin bebeği kıskanıp bunalıma girmesine. Benim de böyle mülteci isteklerim oldu be Ahmet abi; kimseye iltica edemedim. 

Çok şarkılar biriktirdim, dondurdum buzluktaki fasulyeler gibi, zamanı gelince birlikte kötü olacağız diye bekledim.

Mutluluğuma hissedar olur musun?

(İlerdeki kaosu geçince hemen solda)

Bir şeylere sahip olabilmek isterdim.

Bir boya takımına, iyisinden bir fırçaya, beyaz bir tabureye, masaya, gökkuşağına.

(İthafına uzunca yazamadığım kimsede fazla kalamadım)

Yalnızım.