Eros e Thanatos

E te consumes

e te sumes

Sei que ao fin, chegará o meu momento. 

Entrementres, sorrío - tiritando.

Quen queira verme cheo de azos, 

                                         abrazos, codazos ao despiste, embobado.                                                           /dicídelle que SI. 

QUE PODEN VIR Á MIÑA VIDA.

Ensaiando quen vou volver ser, espero.

Outubro.

Cae a choiva e sigo a mollarme.

E cando espertemos saberemos que non por mellor espertar terás un mellor almorzo, mellor día, ou cagarás flores rosas. Senon que simplemente te levantaches mellor. Menos hippie-ismo e máis pé de rúa, meu rei ou raíña. 

Sigo os pasos do sangue no meu corpo  e coa unlla do meu dedo máis firme abro un sulco vermello en media lúa na vea que me acolle tan azul.

Pereiro, Lois (1992).

Atormentado. Entre unha mañá desaparecida e unha noite pola que desespero. E seino. Tranquilidade a prezo de ouro neste momento. Comesto.

Quero durmir e non o entendo eu a min, en min mesmo. Toleo.

Collédeo.

Sorrir suplir sempre sustos sembrados de semen. Si. Ssssss

Voltarei, 

Camiñar

Pensa en Estropear(te). O bonito de vivir (?)

Des(a)tino. Semella unha parte que non quero saber de min mesmo.

Non quero ser Páxina. Quero ser lenzo, 

aínda que sexa 

Eu: Quen che deu permiso para voltar? __: Sabes que todo pasa por unha razón, enténdeo. Eu: torna ao teu castigo

__: non nos estresemos, estamos chamados a ser máis.  Eu: nunca fixeches nada. Nada. __: entón porque me castigas? Eu: non é un castigo __: entón que é e onde me tes? Eu: non te teño. Non te posuio. __: sempre estiven aí. Levanteite! Eu: xamais estiveches. Sempre fuches a xustificación compracedente dos meus erros. Quen me usaba e me controlaba. Eras ti e non eu. Eras ti. Fóra ao teu caixón! __: mátame!  Eu: non podo. Ou non sei.  __:  Ou non queres porque non podes.

Volvín a abrir a billa e continuou o baño a trasluz. Xamais puiden sair do cárcere compartido. Eramos dous na vella cela. Espidos. 

Atrapado (?)