At Full Brightness

Το παθιασμένο φιλί

Ξεπλένει τώρα η βροχή

Δε με νοιάζει αν φοβήθηκες μετάνιωσες ή είχες πιει

Σε μιαν άλλη εποχή

Θα ήταν η αρχή

Στα φιλιά που σκοτώνουν ενός λεπτού σιγή.

Ας ήταν αυτός ο Αύγουστος σαν τα Σάββατα.

Εγώ να ανυπομονω να έρθεις και εσύ να είσαι μια Κυριακή.

Έρχεσαι και σε πιάνει μια νοσταλγία που έρχεται Δευτέρα.

Σου φέρνω καφέ τη Τρίτη για να μην γκρινιάζεις πως ακόμα ειμαστε στα μέσα της εβδομάδας.

Την Πέμπτη θα μου αρέσεις ακόμα περισσότερο.

πρώτες έρχονται εκείνες του αντίου.

Κι όσοι άντρες κι αν περάσουν απ’ το κρεβάτι μου,

εσύ είσαι εκείνος που φεύγει πρώτος.

Πάντα φεύγεις πρώτος.

Θες κάτι να προλάβεις ή κάτι να αποφύγεις;

Ότι κι αν είναι, ξέρω πως εγώ μένω πίσω.

Στάσιμη στον χρόνο.

Και πέρασαν από πάνω μου, μπόρες.

Καμιά πιο δυνατή απ’ τη δική σου.

Και, φίλε, συγγνώμη αν δεν είμαι ιδανική για ‘σένα.

Και, μαμά, συγγνώμη αν δεν είμαι η κόρη που ήθελες πάντα.

Μου έμαθαν ν’ απολογούμαι, μα έτσι είμαι εν τέλει.

Και φοβάμαι, γιατί το αντίο είναι πάντα μια ανάσα μακριά.

Κι όσοι κι αν φύγουν, πάντα φεύγεις πρώτος.

Κι όσοι κι αν μείνουν, ποτέ δεν είναι αρκετοί.