~

çiçekli yolları seçmek yerine dikenli yollardan sana gelmek.

gönderdiğin müzikleri dinleyemiyorum. bana baktığın gibi bakamıyorum aynaya. her dört duvar sinirimi bozuyor. günlük rutin, övgü dolu sözler, ayaklarda telaş, bunları sensiz sevmiyorum. bir yere yetişmek ister gibiydim ya ben hep seninle, artık hiç kimseye iki adım atmak istemiyorum. bir şansım daha olsaydı o gece balkabağına dönüşen ben olayım isterdim. delirmek istemiyorum. delirmek istemiyorum. içimden hep aynı cümleyi kuruyorum: bana çok pahalıya patladın.

Ellerimi koyacak bir yer bulamadığımı, uzun süre gözlerinin içine bakamadığımı ve gelecek hakkında uzun uzadıya konuşmadığımı görünce kafasını iki yana sallayıp, -Tedaviye yanıt vermiyorsun, dedi. “Bana hangi yaramın penceresinden seslendiğinizi bilmiyorum, bu yüzden de hiçbir kurtarma çağrısına cevap veremiyorum.” diyemedim.

sen bana şimdi hadi toparlan deyiveriyorsun birden bire. kolumu dürtüyorsun, başımı okşuyorsun, kalbimi kaldırıyorsun ya kazılmış mezarından öylece. adının duyulmadığı sokaklardan yine de sen çıkıp geleceksin diye ben kendimi nasıl toparladım bir bilsen. canım, sen bana toparlan diyorsun da benim dağıttığım parçalar ne kadar uzakta, ah bilsen.

“anlamadın” dedim ona. “anlamıyorsun, anlamayacaksın.” hem zaten anlama da. belki böylesi iyidir. belki bu, olması gerekendir. belki ben, anlamayacağını bildiğim için kendimi bu kadar rahat anlatabiliyorumdur. kim bilir.

harika değil mi

bayılıyorum bu posta

Kıskandım :(

Vay be

Mukemmel ya

2. kez rbledim her baktığımda gülüyorum isidşdşcfşfşşff

sen yüreğinde hep uzakları kurmuşsun, uzakları büyütmüşsün, uzakları sulamışsın saksılarda ve bir masal gibi inandığın hep uzaklarmış.