UYUMAZSAM BENİ SEVECEK MİSİN?
İki hafta önce, Kadıköy’den gelen Metrobüs’ten indikten sonra Taksim’den Fatih Mahallesine giden halk otobüsüne bindim. Ayaktayım; sağımdaki bir koltukta annesinin kucağında oturan beş yaşlarında bir oğlan, tatlı tatlı annesine bir şeyler anlatıyor. . Gedik dişli, gülüyor, sevecen sözler söylüyor anne, oğul birbirine. Bir süre sonra çocuğun uykusu geldi. Aralarında şöyle bir konuşma geçti:
Anne: Uyuma, seni burada bırakır giderim.
Çocuk: Halam burada, o beni eve götürür. (Sanırım yan koltukta oturan kadın çocuğun halası.)
Anne: Oda bırakır, yabancıların elinde kalırsın. (Çocuğun yüzü hüzüne büründü. Ağlamak üzere.)
Çocuk: Ama çok uykum geldi.
Anne: Uyuma seni bırakır giderim.
Çocuk: Beni özlemez misin?
Anne: Hayır özlemem; uyursan özlemem.
Çocuk: Uyumazsam beni sevecek misin?
Anne: (Birkaç öpücük konduruyor.) Evet, seni sevecem.
Çocuk: Bende seni sevecem.
Çocuğun gözünden uyku akıyor. Gözünü açık tutmaya çalışarak yine tatlı konuşmaya devam ediyorlar.
***
Korku kültürünün maskelenmiş ama gayet şiddetli bir şekilde orada, otobüste anne oğul arasında yaşandığını görmek beni öfkelendirdi, üzdü ve içimi sızlattı.
Çocuğun çok doğal olan “Uykum geldi” sözü, annenin işine gelmedi. Peki ne yaptı? En temel ihtiyaç olan güven duygusunu sarstı. “Seni burada bırakır giderim!
Benden başka güveneceğin yok. Diğerlerinin hepsi, güvenilmez,
Ve dediğimi aynen yaparsan, seni sever, seni kollarım. Yapmazsan, korkunç durumu gel sen hayal et.”
Bu çocuğun en temel ihtiyacı olan güven ve sevgi karşılanmıyor; koşullara bağlanıyor.
Bu anne, çok muhtemelen, çocuğuna söylediklerinin aynısını duyarak büyümüştür. Ve, kendi güvensizliğini ve koşullu sevgisini gelecek nesillere aktardığının farkında bile değil; yetiştirdiği çocukları da farkında olmayacak…
Kaynak olarak iki kitabımı öneriyorum:
2- Korku kültürü. (Her iki kitap da Remzi Kitabevinden çıktı.)
dailybridgerton
turnnoffyourmind
tangentwithtanner
discoholicmusic
origamiaround
