SHIRO

Życie to syf a mi nie chce sie sprzątać 

Każdy z nas niszczy się na inny sposób

Jestem już zmęczona tym, że nigdy nie czuję się wystarczająco dobrze.

Chyba widzę świat trochę inaczej niż wszyscy

Czy jesteś gotowy zrzucić z siebie wszystkie maski które nosiłeś? I stanąć choćby sam przed sobą?

Żyję tęskniąc za życiem. 

Kaleczyłem swoje ręce, nacinałem skórę żyletką i patrzyłem jak płynie krew. Upatrywałem w tym ratunek. Nie miało znaczenia czy pozostaną blizny. Przyszłość wtedy dla mnie nie istniała, towarzyszyło mi przekonanie, że i tak wcześniej czy później umrę śmiercią samobójczą. Myśli o okaleczeniach były stale obecne. Nie radziłem sobie z doświadczaniem emocji, nie umiałem ich nazywać, ani wyrażać, ani poprosić o pomoc. Nikt mnie tego nie nauczył. Tkwiłem w samotności, przez którą nie potrafiłem się przebić. Tak bardzo wstydziłem się swojej słabości, że na zewnątrz przybierałem maskę osoby, której na niczym specjalnie nie zależy. Kaleczyłem się, gdy nie mogłem znieść samotności, gdy chciałem się ukarać za swoją bezwartościowość. Widok krwi sprawiał, że spływał na mnie spokój, a właściwie obojętność. Czułem się silniejszy, ale nie w ten normalny, zdrowy sposób.  Ale był jeszcze inny powód… Rany i blizny były błaganiem o to, by ktoś się mną zaopiekował, by dostrzegł, jak bardzo cierpię i jestem w tym bezradny. Paradoks polegał jednak na tym, że równocześnie odczuwałem silny wstyd i robiłem wszystko, by nikt się nie dowiedział. Wyobrażałem sobie, że ktoś odkrywa moją tajemnicę i otrzymuję od niego wsparcie. Oddałbym wtedy wszystko za jedno słowo “rozumiem”…”