padayon

​The circle is getting smaller, and honestly, the air feels a lot easier to breathe.

I'm years into my recovery and I still find only neutrality helps, and maybe that's just what works for me.

Uumpisahan kong muli, para sa huli. Uumpisahan kong muli ang umusad. Ang i-apak ang mga paa pa-abante. Palayo sa mga “muntik na” pero hindi naging sapat. Papunta sa kung saan ang pag-ibig ay sigurado at tapat. Pupulutin ko nang muli ang mga parte ng aking puso na isinugal pero natalo. Para sa huli ay hindi na mapag-iwanan. Upang makalimutan na ang palaging pag-atras sa t’wing nagiging talunan. Patungo sa mga bagay na sapat at may katiyakan. At nang muling mabuo ang mga pirasong inalay at pinang-hinayangan. Uumpisahan kong muli ang huminga. Ibubuga ang mga ikinikimkim na pait – isisigaw ang mga sugat na hanggang ngayo’y masakit. Ilalabas sa pag-iyak ang mga pagkakataon na minsa’y ipinilit. Tuturuan ang sarili kung paano kilalanin ang tunay na kalma – ang tiyak na pahinga. Para sa huli ay hindi na malunod. Upang muling maibigay ang pag-ibig na payak at may tamis. Para hindi na muling uminda sa pinagdaanang sakit. Upang sa pagdating ng tamang pahanon ay hindi na muling matakot na hanapin ang tunay na tahanan. Uumpisahan kong muli ang lumipad. Aabutin na ulit ang kalawakan. Hahagkan na ulit ang mga tala sa kalangitan. Susundan nang muli ang tanglaw ng araw na minsang isinuko para sa liwanag ng buwan sa madilim na kalangitan. Para sa huli ay hindi na muling mahulog. Hindi na muling kakailanganing tumalon sa kawalan. Dahil ang tamang pag-ibig ay matatagpuan sa bisig ng sansinukob. Kung saan ang parehas na mundo’y umiikot hindi sa isa’t-isa, bagkus ay sa tanglaw ng pag-ibig na nagsisilbi nitong araw. 𝗨𝘂𝗺𝗽𝗶𝘀𝗮𝗵𝗮𝗻 𝗸𝗼𝗻𝗴 𝗺𝘂𝗹𝗶 sa aking sarili, 𝗽𝗮𝗿𝗮 𝘀𝗮 𝗵𝘂𝗹𝗶 ay hindi na ako mawalang muli. – campsite.bio/karagatantalabuwan

For now, let me just perform some pieces of poetry and remember all the other artworks I used to share and build with other people who have the same hearts.

When you are not a child anymore you have to make decisions based on your own beliefs and no one else's and if you can't then no one is gonna save you - it's something you do for yourself regardless of how it looks to people around you and no one is gonna tell you to choose yourself

It is not about hiding your "authentic self", it's deciding who gets to see your best.

sometimes, there’s a quiet urge to get lost in an unfamiliar city. to walk the streets where you’re a stranger, and the city sings its song and you dance to the slow rhythm of time passing. you’re stuck between remembering and forgetting, whether to wander or simply be still. and when being lost no longer feels like running away, you finally realize heading home is something to embrace.