Aqua Muse

[…] genuine poetry can communicate before it is understood.

“Μιλούσαν. Ίσως εκείνη πιο πολύ. κάποια φορά γέλασε. “Με κάνεις να φαίνομαι…, να γίνομαι φλύαρη όταν με κοιτάς με αυτό το βλέμμα”. Της ανταπέδωσε το χαμόγελο. “Τι έχει το βλέμμα μου;” … Τι είχε το βλέμμα του; Μήπως ήξερε κι ο ίδιος τι ακριβώς κρυβόταν μέσα στον τρόπο που την κοιτούσε. Έλεγε πως ήταν αγάπη κι έρωτας, έλεγε πως υπήρχαν στιγμές που φανέρωνε και πόθο, όμως, όχι, δεν ήταν μόνο αυτά. Ήταν και μια αμφιβολία, ένα ερωτηματικό. Αγάπη; Έρωτας; Πόθος; Κι αν ναι, αν η απάντηση ήταν ένα χιλιοποθημένο “ναι”, τότε… Τότε υπήρχαν στιγμές που φοβόταν. Η αγάπη σ’ ανεβάζει στα ουράνια. Η αγάπη σε ρίχνει στα τάρταρα. Φοβότανε..”

Who is the real subject of most love poems? Not the beloved. It is the hole. When I desire you, a part of me is gone: my want of you partakes of me. So reasons the lover at the edge of eros. The presence of want awakens in him nostalgia for wholeness. His thoughts turn toward questions of personal identity: he must recover and reincorporate what is gone if he is to be a complete person. […] Most people find something disturbingly lucid and true in Aristophanes’ image of lovers as people cut in half. All desire is for a part of oneself gone missing, or so it feels to the person in love.