gitme o güzel geceye tatlılıkla ihtiyarlık yanmalı ve saçmalamalı gün kapandığında; öfkelen, öfkelen ışığın ölmesinin karşısında. akıllı adamlar, bilmelerine rağmen karanlık uygundur sonlarında, sözleri şimşek çaktırmamış olduğu için onlar gitmezler o güzel geceye tatlılıkla. iyi insanlar, son defa ellerini sallarlar, bağırarak ne kadar parlak dans edebileceğini güçsüz eylemlerinin yeşil bir koyda, öfkelenirler, öfkelenirler ışığın ölmesinin karşısında. vahşi insanlar güneşi uçarken yakalamış olan, ve öğrenen, çok geç, yas tuttuklarını ona yolunda, gitmezler o güzel geceye tatlılıkla. ağır hastalar, ölüme yakın, körleştiren görme gücüyle gören kör gözlerin gök taşları gibi alevlendiğini ve şen olmasını, öfkelenirler, öfkelenirler ışığın ölmesinin karşısında. ve sen, benim babam, orada hüzünlü dorukta, yalvarırım, lanet et, hayır dua et bana şimdi acımasız gözyaşlarınla. gitme o güzel geceye tatlılıkla. öfkelen, öfkelen ışığın ölmesinin karşısında.

genelde çocukken ortaya çıkan ve gece yatakta iken bir canavardan korkmanın evrimsel bir boyutu var. yabancılar buna dolaptaki canavar adını veriyorlar. kimileri yatak altında bir canavarın olduğuna inanırken kimi çocuklar da dolapta onu bekleyen bir canlının olduğunu düşünüyor.  

evrimsel olarak bu korku ilk insan atalarımızdan bize kalan bir içgüdüsel miras. insanlık tarihinin ilk zamanlarında meyve bulmak ve tatlı bir şey yemek bayağı güç bir şeydi. ki zaten tatlı bir şey yenildiği zaman beynin ödül merkezinin ortaya çıkardığı haz da bundan dolayıdır.

meyve bulunan ağaçlar görüldüğü zaman hemen çıkılarak meyveler toplanmalıydı. zira maymunlar bizden daha iyi tırmanıcı oldukları için insanlarla arasında bu konuda bir yemek kapma savaşı bulunuyordu. kadın bireyler daha cılız ve küçük oldukları için ağaçlara onlar tırmanırlardı.

erkekler ise ağacın dibinde dişinin yukarıdan meyve atmasını beklerken etraftan gelen tehditlere karşı gözcülük yapmakla görevliydi. meyve görevi bitene kadar ağaçtan ayrılmazlardı ve bu günler sürebilirdi. dişi, ağaç üzerinde uyurken erkek de aşağıda uyurdu.

zamanla tekrarlanan bu alışkanlık sebebiyle uyku haline geçme aşamasında dişi bireyler aşağıdan gelebilecek tehlikelere karşı tetikte olma içgüdüsünü geliştirdiler. erkekler de çevreden yani sağından ve solundan gelebilecek tehlikelere karşı savunmadaydı. korku en iyi savunmadır.

günümüzde ise çocuklar gece yataklarındayken oluşan ve yatak altındaki canavar olarak tabir edilen korku hissi kadınlara ilk atalarından bir genetik miras olarak kalmıştır. erkeklerde de dolapta ki canavar ya da kapının ardındaki canavar korkuları gibi korkular oluşmuştur.