whacky

Beni böyle ısıtanın sıcaklığın mı yoksa bakışların mı olduğunu bilmediğim gibi; altında ezildiğim kuvvetin de kemiklerinin sertliği mi yoksa davranışlarının netliği mi olduğunu hiçbir zaman öğrenemedim.

Şüphesiz en nefret ettiğim his, başkalarının şefkatiydi. Göğsünüzü anestezisiz açan bu his, yaralarınızı da uyuşturmadan dikmek istiyordu ve siz çırılçıplak sedyeye gönüllü uzanıyordunuz çünkü bu kadar açtınız ilgiye, sevgiye, şefkate. Hiçbir çocuk, rızasız geldiği bu dünyada ona her şeyi borçlu olan ailesi tarafından sevgiye aç bırakılmayı hak etmiyordu.

Sözlerin ağırlığı yoktur, kurşunları vardır; hedefi on ikiden vurmaz, ağır yaralı bırakır. Bugünlerde o kurşunlar birini vursun yeter, herkes ruhsatsız silah kullanıyor.

Denesen belki dikiş bile tutmayacak kadar derin kesikleri yara bantlarıyla kapatmaya çalışıyorsun.

Kaos bir düzen değildir, ama her düzende bir kaos vardır. Hayat, insan yaşar ve ölür diye basite indirgenemeyecek kadar karmaşık; çünkü bizi yaşadıklarımız değil, kaybettiklerimiz büyüttü.

Birini evin yaparsan, evinin ayakları olur; yürüyüp gidebilir senden, geçebilir belki üzerinden...Birini evin yaparsan, o ev yeterince büyük bir depremde yıkılabilir; altında kalırsın.

Kafanda öldürmediğin insanın cesedi toprağın altına girse de kalbi göğüs kafesinde atmaya devam eder. Sesi, yüzü, kokusu, dokunuşu, enerjisi... Anılarında soluklanır her biri. Bir yere gidersin; önceden onu gördüğün bir yerdir orası,tam o köşede yaşamaya devam eder ruhu işte. Aklında oynatıp durursun tam orada söylediklerini, o kaldırımda yürüyüşünü, eğilip bakmışsa bakış açısını; yüz ifadesini hatırlarsın, ses tonunu hatırlarsın, saçlarına değen rüzgarı; saat kaçtı onu bile hatırlarsın. Mümkün kılmaz hayat birini öylece unutmayı. Öldürmez çünkü dünya, öldürdüğü insanın hatırasını.

Yüzün, bir insanın sanata duyduğu tüm ihtiyacı karşılıyor.

İnsanlar sevgilerini göstermek için alın öperler,sense nişan alıyorsun.

"Göğüs kafesimin kemikten parmaklıklarına sakladım ben seni,çıkman için beni parçalaman gerek.."

İnsanları insanlar öldürür, silahlar değil. Bu devirde sözler işliyor cinayetleri, katiller değil.

Cemal Süreya der ki; Tüm günahları paylaşmalıyız seninle. Rakıyı aynı bardaktan, küfrü bir ağızdan etmeliyiz. Korkuyorum çünkü; ya farklı cehennemlere gidersek?