crap athens

Ανακοίνωσε η κυβέρνηση το νέο σχέδιο “κέντρωσης” για το 2050. Εμ, τόσα χρόνια αποκέντρωση και αποκέντρωση, μπήκε στο πετσί μας, ήρθε κ έγινε η αθήνα σαν την άδεια κιβωτό του Νώε. 6 εκατομμύρια έμειναν όλοι κι όλοι στην Ελλάδα και απ’αυτούς κανά εκατομμύριο να είναι στην πρωτεύουσα. Έλληνες όλοι. Οι Αλβανοί γύρισαν στην Αλβανία, οι Πακιστανοί πήραν τη ρωσική υπηκοότητα από τον Πούτιν, τρομερή τεχνογνωσία στο να καλλιεργούν καλαμπόκι στο χονιά σου λέει, τέλειωσε κι ο πόλεμος στη Λιβύη, πήγαν κι οι βορειοαφρικανοί σπίτια τους, μείναμε οι Έλληνες, όσοι δεν πήγαμε Κίνα, και δεν έχουμε τώρα τι να γράφουμε στα γκράφιτι. Άδειες πολυκατοικίες παντού, με ορθάνοιχτα παράθυρα, λες και ο άλλος έφευγε πετώντας από το μπαλκόνι. Φεύγεις που φεύγεις ρε φίλε, κλείσε και κανένα παράθυρο. Ο κυριούλης που έμεινε στον πέμπτο τι φταίει να συγκατοικεί με τα περιστέρια και τις κουτσουλιές τους. Σημειωτέον  5 εκατομμύρια τα περιστέρια. Ουρανό δε βλέπουμε πια. Βρέχει και αν δεν πει το Γενικό Χημείου του κράτους βγείτε, δεν ανοίγουμε ούτε μπαλκονόπορτα. Να μη τα ταΐζουμε λέει. Παιδιά, πείτε τίποτα καινούριο, αυτά τα λέγαμε 40 χρόνια πριν. Και βγαίνουν οι ρεπόρτερ στο δρόμο στην επαρχία και ρωτάνε τους περαστικούς “ Εσείς θα μετακομίζατε στην πρωτεύουσα;” Και αυτοί τρέχουν όλοι προς το μικρόφωνο, περδικλώνονται από τα καλώδια και ωρυόμενοι φωνάζουν: “Η αθήνα είναι ζούγκλα” “Εχουν φυτρώσει νεφελοχίμ που τρώνε τα κτίρια και τους ανθρώπους” “Εγώ δεν πάω εκεί, μυρίζει” “Να πας εσύ”! Και κάπως έτσι απέτυχε η "κέντρωση" του 2050. Oh crap!

Τελικά βγήκε ο ΑΒ Βασιλόπουλος δήμαρχος Βύρωνα. Ε, αναμενόμενο. Το είχε βγάλει και ο Νικολακόπουλος στα έξιτ πολ. Αφού τους έταξε και του πουλιού το γάλα μωρέ, τι να λέμε τώρα. Για να γίνει όμως το γάλα, πρέπει να υπάρχει κ το πουλί. Κι έτσι ο φερέγγυος δήμαρχος ΑΒ γέμισε την πλατεία έναντι του δημαρχείου με περιστέρια τα οποία απολαμβάνουν τον ήλιο πάνω στο σιντριβάνι, που αν θες το λες και φουτουριστική ινδιάνικη σκηνή. Κάθε πρωί, λοιπόν, βγαίνει ο ίδιος ο ΑΒ στο μπαλκόνι του δημαρχείου και με αέρινες κινήσεις σαν ονειρική χορογραφία τους πετά φαγητό. Αυτά τρώνε όλα τα ψίχουλα από τα ληγμένα ψωμιά και μόλις είναι έτοιμα πετάνε στον κινηματογράφο Αρκαδία στην ταράτσα. Εκεί ανάμεσα στις πέργκολες που αναρριχώνται γιασεμί, αγιόκλημα και περικοκλάδες και ρέουν άφθονα τα αλκοολούχα ποτά και τα νάτσος, τα περιστέρια προσφέρουν το γάλα τους στο ανθρώπινο είδος υπό τη μουσικη υπόκρουση της ωδης προς τιμήν του Πάνα. Και προσφέρεται δωρεάν σε όλους τους δημότες το γάλα το ΑλφαΒητιανό στις σεζ λόνγκ του σινεμά. Τελευταία όμως ο ΑΒ δεν τα έλεγε κ πολύ καλά, λίγο οι μίζες, λίγο τα ληγμένα αυγά αγρίεψαν οι Βυρωνιώτες. Έπαιρναν του πουλιού το γάλα το έκαναν γιαούρτι και όχι στο μπαλκόνι ούτε μέχρι τη τζαμαρία δε πλησιάζει ο ΑΒ. Oh crap!

Και βλέπεις αυτή τη βαλίτσα και λες α! Εδώ έχει τρύπα! Θα έσπασαν δυο πόδια και πέντε ημιαξόνια, οπότε κάπως έπρεπε να κλείσει. Λογικό. Το ερώτημα όμως που ταλανίζει την ανθρωπότητα, δηλαδή τη ψιλικατζού στη γωνία, τον καφετζή απέναντι κι εμάς, είναι ποιος έβαλε τη βαλίτσα για βούλωμα. Εγώ, για παράδειγμα,  λέω την έβαλε η Άννα η γειτόνισσα, η ολίγον τι πιτσικαρισμένη. Αυτή που είχε καλύψει τα παράθυρά της με ηλιοπροστασία αυτοκινήτου, για να μην περνάνε, λέει, οι ακτίνες Χ. Αυτή που ήθελε να μας απαγορεύσει τα κινητά στην πολυκατοικία γιατί μας καίνε τον εγκέφαλο και έβγαζε τις λάμπες του διαδρόμου για να μην εκπέμπουν ακτινοβολία. Aυτή, λοιπόν, κάθε που πήγαινε 12 το βράδυ, ντυνόταν σαν αεροσυνοδός του ’50 και ξετρύπωνε, σέρνοντας μια βαλίτσα μαζί της. Γύριζε όλη την Αθήνα ποδαράτη, από Λυκαβηττό έως Αναφιώτικα, και όταν ξημέρωνε επέστρεφε βρίζοντας, επειδή για μια ακόμη μέρα κρεμόταν αυτός ο πλανήτης από φωτιά πάνω από τα κεφάλια μας. Δηλαδή γιατί να μη σφήνωσε η Άννα τη βαλίτσα στην τρύπα; Και αν όχι η Άννα που οι βαλίτσες είναι το φετίχ της, ποιός; Oh crap!

Ιανουάριος 2113, Ομόνοια. Πενήντα χρόνια μετά το μεγάλο διωγμό των περιστεριών από τη γη, με πρωτοπόρους την ομάδα DON’T FEED THE PIGEONS, αυτά επιστρέφουν για εκδίκηση. Και έτσι ένα πρωί το σκάφος τους, το Pigeon Battle Ship, προσγειώνεται στην πιο κεντρική πλατεία της Αθήνας. Έχει τη μορφή αστεριού, για να τους θυμίζει τότε που μαζεύονταν στου Ζωγράφου και κοιτούσαν τα άστρα ανέμελα πάνω στα σύρματα της μπουγάδας. Η βασική τους επιδίωξη; Να υποδουλώσουν τους ανθρώπους, να καταλάβουν τα σπίτια τους και να τους αναγκάσουν να κοιμούνται πάνω σε κεραμίδια, ταράτσες και ερκοντίσιον. Να τους ταΐζουν παχυντικά ψωμιά και σε περιόδους καύσωνα να μην τους δίνουν νερό. Τα βασικά εργαλεία τους είναι αυτό το μεγάλο λευκό καλώδιο, που καταλήγει στο μετρό και αρπάζει ανθρώπους, από τους οποίους αφαιρούν τον εγκέφαλο και τους ξαναγυρνάνε πίσω, και μια κάμερα. Η κάμερα είναι μονίμως εστιασμένη στο πόστερ με την ελληνική σημαία, καθώς η φυλή των περιστεριών τη θεωρεί απαράμιλλης ομορφιάς και τη μελετά χρόνια, για να την αντιγράψει και να φτιάξει επιτέλους και τη δική της με έμβλημα την κουτσουλιά. Για να δούμε τι θα καταφέρουν τα περιστέρια. Oh crap!

Μια φορά κι έναν καιρό, οι άνθρωποι στην Αθήνα ήταν λίγοι και οι δουλειές πολλές. Πορείες, πανό, καταλήψεις, “Δε γίνεται να δουλεύουμε τόσο πολύ! Δεν προλαβαίνουμε να φάμε τα λεφτά που βγάζουμε! Ποια λεφτά; Ούτε φαγητό δεν προλαβαίνουμε να φάμε”. Έφτασε η κατάσταση στο απροχώρητο. Αποφασίζεται δημοψήφισμα. “Να γίνει εργοστάσιο που θα παράγει ανθρώπους; Ναι ή όχι;” Και φυσικά ναι, αφού θέλουμε και άλλους ανθρώπους. Και να το εργοστάσιο! Υπόγειο, κάτω από το Σύνταγμα και τα χεντκουόρτερς από πάνω. Έφτιαχνε ανθρώπους, τους πέταγε στην πλατεία κι αυτοί διασκορπίζονταν γρήγορα προς όλες τις κατευθύνσεις και έκαναν δουλειές. Και είχε και μια καμινάδα το εργοστάσιο. Για να σκαρφαλώνουν οι βιαστικοί, να βγαίνουν κατευθείαν ουρανό και να καβαλάνε σύννεφο, για τις μακρινές αποστάσεις. Πέρασαν όμως τα χρόνια. Μαζεύτηκε κόσμος στην Αθήνα. Έγινε και το μετρό. Άχρηστο το εργοστάσιο. Άχρηστη και η καμινάδα. Διατηρητέα. Ε, κι από τότε τη στολίζουμε κάθε Χριστούγεννα. Και όλοι ζήσαν καλά. Κι εμείς καλύτερα. Oh crap!

- Τάκηηηη! Γύρισες; - Καλά, είσαι τρελοκομείο; - Τι έπαθες, καλέ; - Τι σου ‘ρθε παιδί μου και κρέμασες την απλώστρα στο μπαλκόνι; - Όπα! Καταρχήν, εμείς δεν έχουμε μπαλκόνι σ’ αυτήν εδώ την ποντικότρυπα που βρήκες για σπίτι. Που θα πάω καμιά μέρα να βρω αυτόν τον αρχιτέκτονα που το ‘κανε έτσι, μόνο και μόνο να τον μουτζώξω και να φύγω. - Αχ κλείσε λίγο τη Ρένα Βλαχοπούλου και λέγε. ΓΙΑΤΙ ΚΡΕΜΕΤΑΙ Η ΑΠΛΩΣΤΡΑ ΣΤΗ ΣΙΔΕΡΙΑ, ΧΑΡΟΥΛΑ; - Κοίταξε να δεις Τάκη, η μπουγάδα θέλει χώρο, θέλει ήλιο, θέλει καθαρό αέρα. - Ε να πεταγόμαστε στο Τατόι να απλώνουμε τότε. - Α, εγώ δεν πάω στο Τατόι Τάκη, ο παππούς μου ήταν κομμουνιστής. Γι’ αυτό φώναξα το Σάκη το μάστορα από απέναντι. Ε και το ψάξαμε από δω, το ψάξαμε από κει και το αποφασίσαμε. Την κρεμάσαμε. - Τι λε ρε παιδί μου, χρειάστηκαν δυο μυαλά για αυτή την αηδία! - Βρε μην είσαι χαζός. Υπάρχει ολόκληρο κίνημα στην Αμερική για τη μπουγάδα! Πολύ μπροστά σου λέει! Θα γίνουμε το επόμενο talk of the town! Το βλέπω το εξώφυλλο στην Athens Voice. Εγώ, ο Σάκης και η απλώστρα να μας λούζει ο ήλιος. - Την ψώνισε! Χαρούλα σύνελθε! Θα μας δείχνει ο κόσμος! - Τάκη διάλεξε! Είσαι με εμάς ή με τους μπουγαδομάχους; - Ναι καλά, όταν δε θα σου χει μείνει βρακί για βρακί, θα στα κλέβουν οι ανώμαλοι, τα ξαναλέμε! - Oh crap!

Ε, εκεί τελείωσαν και οι παρτίδες μας με το χοτ σποτ της περιοχής. Οι δικές μας και πολλών άλλων δηλαδή. Και να τα μας τώρα. Εφτά χρόνια κλειστό και άδειο το κλαμπάκι. 7 το γράφει και στην πόρτα.

"Tο δικό σου αρκούδο που τον έχεις πετάξει μωρή;"