‧₊˚ ☁️⋅♡𓂃 ࣪ ִֶָ☾.

kaya’t palagi kong naiisip na talagang kakaiba ang pagmamahal kung sa tingin mo ay isa itong malaking kasalanan.

iba ang nagiging saklaw ng tao kapag ito ay lubusang nagmahal na kung sa ordinaryong pananaw; ito na ay nagiging iba at sobra. 


kaya’t sobra ka kung magmahal,
kung ang pag-ibig ang rason sa iyong pagiging makasarili sa taong sa tingin mo ay isang kalapastangan kung hindi mo maiibigan.

mga taong tila isang sumpa na ayaw mong matitigan dahil sa bawat pagtingin, unti-unting mong nauunawaan ang iyong kakulangan at nagiging totoo ang mga bagay na ayaw mong maramdaman.

ngunit ang bawat pag-iwas ang nagiging dahilan para maalala na kamalian sa sariling may kakahayang umibig ang pagtanggi at pagkaitan.

kaya’t napapa kwestyon ako—
kasalanan ba ang magmahal kung ito ay may kalabisan? kapag ba’y lumabis ito na ay panglalapastangan?

o mas mali ang ipagkait sa sarili ang karapatang may maramdaman?

ah basta labis man, o sobra man,

ang pusong nagmamahal ay malaya,

at kailanman, walang pang aalipusta sa pag ibig

at kung ito man ay maging paglabag, sa tingin ko ang tao ay handa sa kanyang magiging kapapanagutan.