Head Space

ही खिडकी तिची favorite होती. बाहेरच्या white city कडे वेगळ्या रंगात बघता यायचं. लाल हिरवा निळा पिवळा रंग… बाहेरच्या जगाकडे प्रत्येक वेळी वेगळ्या रंगाने बघायचं. प्रत्येक रंगासोबत वेगळं स्वप्न.. कधी सौम्य कधी गर्द … ह्या खिडकीत बसून बाहेर बघताना हरवून जायची ती.. त्या बाहेरच्या दृश्याचे मनात कितीतरी रंगानी जग बनवलं होत तीने.. बेरंग सत्यपासून दूर… पण खुप सुंदर.. चेहऱ्यावर smile आणणारं जग… इच्छा होईल तसं वेगळ्या रंगाच्या काचेतून पाहायचं… कधीतरी कुठल्या तरी रंगाशी जास्त जवळीक होणार कधी कुठल्या रंगाशी कट्टी.. ती दुरवरची दुनिया तिच्या साठी वेगळ्याच प्रकारे तिच्यासाठी जवळची झाली. त्या खिडकीपासून दूर राहणे कठीण होत गेलं तिच्यासाठी.. सगळे सांगायचे नको त्या रंगेबिरंगी काचेतून बघुस..त्या मधल्या झरोक्या मधून बघ. पण तिला मनातल्या जगाची जास्त ओढ होती. रंगीत स्वप्न आणि बेरंग सत्य याची सांगड घालता येईल का तिला??? #rajasthandiaries

Apan nehmich tya eka big moment chi vaat baghat asto. Hav tya college course la admission, first job, dream job, promotion, dream boy/girl, proposal, grand gesture etc etc. Tya sathi zatat asto. Palat asto. Khup vela madhe bharpur vel asto. Transition period. Jevha hav aslel hati lagalel nasta.. Wait khar tas bhari gosht ahe. Emotions cha rollercoaster ride.. anubhav mhanun khup appt period. Pan tya eka moment cha wait kartana apan khup sare moment je khup chhan hou shaktat tyanna mukato. “Tya college la admission zali na mag mi tithe ha class lavel” “Mala job lagu de mag mi tya trip la jail” “Mazya ayushyatla to/ti bhetali na mag mi he Karel te Karel" So on… Pan kiti sahaj visarato apan ki ti gosht hoiparyant apan kiti kahi karu shakto. Kadachit hya kalat kahi kelyamule aplya ayushyala changali yogya disha milu shakel. Navin drustikon.. Sadhi saral gosht ajparyant kadhich janavali nahi mala.. kiti sahaj apan live the moment wagaire mhanto… stop postponing things you want to do. Just do it... Now… #wisdomjourney #rajasthandiaries #mylearning

The longing I have for you is frustrating sometimes. I am wishing upon stars everyday. Where are you? They say if u visualize universe will bring it to you. I don't know what part of universe you live in, I am dreaming to get message from you. Or maybe unexpected visit at waiting room somewhere. Or colliding with you while walking. Typical Bollywood movie scene. This dreaming makes my day easy. Soothing. You are somewhere. And I am gonna find you some day!! Lovely art by @jvaidehi 😘😘 Thank you for letting me use it. @inktober #inktober2017 #writer #swanandi #art #longing #long #longdistance

“प्रिय आज तुझे जुने पत्र वाचले. खूप साऱ्या आठवणी जाग्या झाल्या. इतक्या वर्षात इतका काही झालंय कि माझ्या मेंदूने डोक्यात काही बदल करून घेतलेत. ते काहीच लक्षात ठेवत नाही. पूर्वी…. पुन्हा पूर्वी.. अजूनहि माझं तसंच आहे. कालच्या आणि आजच्या मी ची तुलना.. इतक्या वर्षात आपण बोललो नाही. मला आठवतच नव्हता आपण मित्र कसे झालो ते. आपण एकमेकांशी खूप बोलायचो ते आठवतंय. पण असं नक्की काय झालं होता कि ज्यामुळे आपल्यात कटुता आली? हे काही मला आठवत नव्हतं. नव्या मी चा परिणाम. पत्रातल्या काही गोष्टी वाचून वाटल कि खूप खोल होता रे आपण नातं. खर्च मैत्रीच्या पलीकडे काहीतरी होता आपल्यात. काळजी होती खूप. दोन्ही बाजूंनी. एकमेकांचा सपोर्ट होता. प्रेरणा द्यायचो आपण एकमेकांना. आपल्या मध्ये बऱ्याच गोष्टी समे होत्या. आपण दोघे हि दुःखी होतो कुठल्या न कुठल्या कारणाने. दोघांचा इगो पण equal होता आणि थोडे विक्षिप्त पण. जगाच्या दृष्टीने वेगळे. कुठल्या एका साच्यामध्ये बसणारे नव्हतोच आपण. म्हणूनच जवळ आलो आणि त्याच कारणाने दूर गेलो. आज हि मला प्रश्न पडतो. राहू शकलो असतो का रे आपण सोबत? दोन एकटे लोक सोबत आल्यावर त्यांचा एकटेपणा संपू शकतो का? तुझी पत्र… वाचायला सुरवात केली तेव्हा चेहऱ्यावर हसू आणि कुतुहूल होता. म्हंटलं ना आठवलं मला आपण जवळ होतो ते. आणि जस जस शेवटच्या पात्राकडे अली तास डोळ्यात पाणी यायला लागलं.. तो दूर होताना जो त्रास झाला होता तो पुन्हा एकदा जाणवला. इतक्या वर्षांनी आज पण कास काय? खार तर आता वेळ नाहीए हे सगळं बोलायची. जे होऊन गेलं ते होऊन गेलं. सगळं ठीक करायची वेळ पण गेलीये आता. पत्र वाचता वाचता कधी तुला पात्र लिहायला घेतलं कळलंच नाही. आता ह्याला पोस्ट तरी कुठल्या पत्यावर करू? आणि पत्ता मिळवला तरी तुझ्या उत्तराची वाट पाहण्याची ताकद आता माझ्यात नाही. इथेच थांबते. कोणाची कोण आता काही अर्थ नाही “ मृण्मयी आईच्या पुस्तकात दडवून ठेवलेलं पत्र वाचत होती. आईने कोणाला लिहिला असेल हे पत्र? आणि का केला नाही तिने पोस्ट? हा जो कोणी होता तो फक्त मित्र तर नव्हता. बाबांना माहित असेल का ह्यांच्याबद्दल? तिने बाबांकडे पाहिलं. आराम खुर्चीत बसून ते पुस्तक वाचत होते. विचारावं का बाबांना तिने विचार केला. पण नको.. आई गेल्यापासून केवढे दुःखी झालेत ते. ती गेल्यापासून तिच्या ह्या संग्रहित पुस्तकांना वाचणं हाच विरंगुळा आहे त्यांचा. तिने पुस्तकाची नीट घडी घातली आणि पुन्हा पुस्तकात ठेऊन दिला ‘शेवटी ज्याच्या साठी हे पत्र होता त्याला कळलंच नाही’ असा विचार करत.

किती दिवस झाले बंद करून ठेवली आहे त्याने खिडकी. दिवस कसले कितीतरी महिने झाले आहे. त्या दिवशी भांडण काय झालं त्याने तिच्या दारासमोर उघडणारी खिडकीच बंद करून टाकली. जाता येता दिसतो तो. कधी कधी इतरांकडून कळत कसा आहे काय चाललंय वगैरे. पण असा अबोला का? गैरसमज दूर पण तर करायचा प्रयत्न केला तिने. ह्याच खिडकीच्या कपारीतून पत्र टाकल होत. पत्राचं उत्तर द्यायला तरी उघडेल खिडकी अस वाटलं होतं. अजूनहि आपला दरवाजा संध्याकाळी उघडा ठेवते ती. पूर्वीप्रमाणे कधितरी पत्राचं विमान घरात येईल म्हणून. मग ती त्या उघडलेल्या खिडकीत त्याला बघेल. त्या विमानाचा बोळा करून टाकून देईल. त्याला ‘मला नाही तुझी गरज ‘ असा look देईल. तो तिला मनवेल. तिने इतके दिवस वाट पहिली आपली हे त्याला जाणवेल. Grand romantic ending असेल आपल्या गोष्टीची असं वाटतं तिला. ती खिडकी कायमची बंद झाली आता कोण सांगेल तिला? मला तिला घट्ट मीठी मारावीशी वाटतेय . सांगावं वाटतंय कि त्या खिडकी पलीकडे त्याची स्वतंत्र दुनिया आहे आता. तुझं दरवाजा उघडून वाट बघणं दिसतच नाहीए त्याला. ती खिडकी उघडून तू नाराज आहे का नाही हे पण बघायचं नाहीए त्याला. खिडकी उघडायची आता वाट बघू नकोस. ती आधीची विमान सांभाळून ठेव. इतक्या दिवसात तुझ्या शिवाय राहायला शिकला असेल तो. तुही आता ‘त्याने खिडकी उघडली तर’ चा विचार करण बंद कर.  

If words are soul pleasing.. if music is stress bursting then dancing is mood boosting!!! Dance your heart out!!!

ती उठली आणि तयारीला लागली. ह्या सगळ्या discussion मध्ये ऑफिस ची तयारी राहूनच गेली होती. पटकन डबा घेतला तिने आणि बस स्टॅन्ड कडे पळाली. तिला माहित होत हा message वाचून तो काय म्हणणार होता. त्याच नेहमीचंच आहे हे. कधीपण चर्चा म्हंटलं तर त्याचा बॉस येणार नाहीतर काम निघणार नाही तर झोप येणार. discussions आवडतच नाही त्याला. मग ते तिच्या करिअर विषयी असो नाहीतर त्याच्या. त्याचा message येणारच होता "तूला असा का वाटत मला relation नकोय आपला? आधी वेळ नव्हतो का देत मी?" ह्याचा तिला प्रचंड राग होता. आधी एखादी गोष्ट केली म्हणजे पुढे करू नये असा अर्थ होतो का? रागातच ऑटो साठी हात केला तिने. बस आज पण सुटली होती. त्याच्याशी बोलता यावा म्हणून आजहि तिला उशीर झाला होता. ती नेहमीच त्याच्या time ला जुळवून घेते. कधी तिची झोप अपूर्ण राहते. मग दिवसभर डोकं दुखत असता. तो असं बोलल्यावर ती उत्तर देणार होती त्याला "तुला relation तरी कुठे हवाय" तो ह्यावर खवळणार माहिती होता तिला. लगेच त्याच comparision माझ्याशी होणार होता. “तू ९ तो ५ च्या जॉब मध्ये आहेस. माझं तसं नाही. इथे कामाचं pressure तुला काय कळणार" खरंच किती वेगळे आहोत आपण एका क्षणाला तिला वाटून गेला. दोन वेगळ्या देशात राहतो एकाची सकाळ तर एकाची संध्याकाळ. एक typical routine life मध्ये तर दुसरा dynamic field मध्ये. एक मित्रांसाठी जीव पण देईल तर दुसऱ्याला दिवसेंदिवस कॉल करायला पण जमणार नाही. "तुला सांगितलं होता मी नको जाऊ परदेशात. माणूसघाण्या आहेस तू. विसरून जाशील आम्हाला आणि तिकडेच स्वताच विश्व करशील तयार" तिला उत्तर सुचलं होता. "काय विश्व? वेडी आहेस का तू? किती एकटा पडतो मी इकडे कळणार नाही तुला. कोण आहे कोण इथे विश्व बनवायला?" "बोलायला लावू नको तू मला आता" "हा आला लक्षात. सिया. एक मैत्रीण काय झाली तर लगेच संशय" "huh संशय? " "मग नाही तर काय. mature समजत होतो मी तुला" ह्या mature word चा फार राग होता तिला. काही झाला कि तू mature आहेस ना. मग समजून घे तू mature आहेस ना सोडून दे. नाही व्हायचंय मला mature बस्स झाला आता . "नाहीए मी mature . न व्हायचं पण नाही मला. खूप नॉर्मल life आहे माझं न मला नॉर्मल च हवाय" "झालं सुरु" "सुरु नाही संपवूनच टाकूया आता हे. कंटाळा आला आहे मला रोज रोज हेच.. mature नाहीए मी संशयी आहे तुझ्या कामाला समजत नाही तुला समजत नाही. देऊ मग सोडून" "seriously ? हे असं react करणार आहेस का तू? ह्याचाच राग येतो मला." "कशाला रागावतो मग. सोडून देऊया. तुला आधीच सांगितलं होता मी. we won’t be able to survive long distance” “great ! so we have come to a point where we are breaking up on text” "तुला प्रत्यक्ष बोलायला वेळ कुठे आहे" तिचा राग आता दुःखात बदलला होता. डोळ्यातून पाणी येऊ नये म्हणून ती प्रयत्न हजारात होती. काय हवं होता तिला ? फक्त त्याच undivided attention आणि थोडा time . ती ऑफिस ला पोहचलीच होती. तिने फोने बॅग मधून काढला आणि messages पहिले. त्याचे ३ message आले होते. फक्त ३ messages ? त्याला वाटत असेल बरं झालं हीच उत्तर येत नाहीए ते. तिने chat ओपन केला "हे बघ मला समजतंय तुला काय म्हणायचं आहे ते. मला खूप कमी time  मिळतोय तुझ्यासाठी. होतील गोष्टी चांगले हळू हळू. समजून घे तू " "तूला आता ऑफिस ला वेळ होत असेल तू जा " "ऐक ना.. माझा राग सोडून दे आणि कामावर focus कर. आपण काहीच तासात पुन्हा बोलू.. have a great day.. love u..” messages वाचून तिचा राग कमी झाला. खूप कही बोलायच आता राहुन गेल. तिने type केला . “hmm.. gn..”