ama çocukluğumu anımsadığımda gözlerimin doluşuna engel olamıyordum. daha sıra anılara gelmeden hem de. bir kitabı yarıda bıraktıracak kadar derin bir acı nüksettiğinde kalbe. yetmişini yeni doldurmuş bir kadın gibi doluyordu gözlerim, bazen cıvıl cıvıl etrafta koşturan, bazen suratındaki kocaman gülümsemeyle daha yeni çıkmaya başlamış eksik dişlerinin arasından gündoğumuna neşeyle bakan kız çocuğunu anımsadığımda. sanki yıllardır saçlarına uğramayan parlak kahverengi bukleleriyle ve bal köpüğü gözleriyle bembeyaz peluş tavşanını tutuyor. onu bıraktığını görmedim, hep yanında. ama o da çok yakında, elbet ki herkes gibi, sahip olduğu en büyük zenginliğini kaybedecek. ben kaybettim, ne zaman, nasıl olduğunu anlayamadan. bu kadar erken bırakmak benim hatamdı, bu kadar erken kaybedilmemeliydi. bu kadar erken çekilmemeliydi perde, henüz son bir sahne daha vardı ve onun adı hayattı. o zaman seyirciler koltuklarından birer birer kalktı, ışıklar kapandı. daha o zamandan biliyordum, bunun bir bedeli vardı. herkes gittikten sonra üzerime çöken sessizliğin çıkardığı kesik çığlıkları hatırlıyorum. duvara sürtünen tırnaklar benimkiler değildi ama diplerinde hissettiğim acı bana aitti. hayaletler benim değildi, hayaletler benimle değildi ama gölgeleri bana aitti.