SükûtunKalemi

Sükûtun konuştuğu yer.”

Kimileri Yusuf kadar güzel sevilir,

kimileri Yakub kadar sabırla...

İnsan bazen daralır…

Sebebini dünyada arar,

ama huzuru orada bulamaz.

Çünkü kalp,

yaratıldığı yere dönmeden

sakinleşmez.

Belki de hissettiğin o boşluk,

bir çağrıdır…

Dön diye.

Işıkları söndürdüğünde odanın karanlığı değil, içindeki boşluk korkutur insanı bazen. Hani o gün boyu 'iyiyim' diyerek arkasına saklandığın maskeler vardı ya; gece yarısı hepsi toz olup dağılır.

Aslında hepimiz aynı gökyüzünün altında, farklı acıların nöbetini tutuyoruz. Kimimiz bekleyerek yanıyor, kimimiz unutmaya çalışarak boğuluyor. Ama unutma; en koyu karanlık bile bir şafağa gebedir.

Eğer şu an bu yazıyı okurken kalbinde bir sızı hissediyorsan, bil ki yalnız değilsin. Biz, yaraları birbirine benzeyenler, görünmez bir bağla bağlıyız birbirimize.

Şimdi kapat gözlerini. Bırak dünya dönsün, bırak giden gitsin. Sen; sabrına, duana ve içindeki o sönmeyen ışığa emanetsin."

Sükûtun Kalemi

Bazen gitmek değil, kalıp da hiçbir şeyi değiştirememek yorar insanı. Elinden geleni yaptıktan sonra, o ağır kabulleniş çöker ya omuzlarına; işte o an sadece dua kalır sığınılacak.

Sevmek her zaman yan yana yürümek değildir. Bazen onun iyiliği için, kendi kalbinden vazgeçip onu sonsuz bir merhamete emanet etmektir. Bizim hikayemiz burada bitti belki ama izi hiçbir zaman silinmeyecek. Artık ne bir sitemim var ne de bir bekleyişim.

Sadece... Seni en güzel yere, O’na bıraktım. Kalbimdeki yerin artık bir boşluk değil, hiç bitmeyecek bir duadır.

Herkes doğru zamanı bekler.

Ama bazı şeyler vardır…

bekledikçe anlamını kaybeder.

Geç kalmak sadece bir zaman meselesi değil,

bazen bir ömür meselesidir.

Ve insan,

en çok da yetişemediği anların

yükünü taşır.

Bazen insanın içi buğulanır…

Ne söyleyeceğini bilir aslında,

ama kelimeler hep eksik kalır.

Belki de mesele anlatmak değil,

anlaşılmayı beklemektir.

Yalnız değilsin.

Sadece aynı sessizliğin farklı tonlarındayız.

“Anlayan az, konuşan çok…”

kalp susmak…