bu blogu unutmuş olabilirim.

Kalbini bir yabaniye vermemelisin: Onları ne kadar çok seversen, onlar da o kadar kuvvetlenirler. En sonunda ormana kaçacak kuvveti kazanırlar. Ya da bir ağacın en tepedeki dalına uçarlar. Sonra daha yüksek bir ağaca. Sonun bu olur Bay Bell. Eğer kendini yabanıl bir şeye kaptırırsan, sonunda gökyüzüne bakakalırsın.

Müdahale etmeden, itmeden, ötelemeden, yukarıdan bakmadan, yüklenmeden, yargılamadan yaşayamıyorlar. Ama sorgulamadan yaşıyorlar. Kendilerini tanımadan, tartmadan, öğrendiklerine alıcı gözle bakmadan.

Yıldızlı bir gecede, gökyüzünün altında kendini acemi ve çaresiz hissedersen; bu, yıldızlara bakarak başka şeyler düşündüğün içindir. Yıldızlara bakarak yalnızca yıldızları düşünmek gerekir..