Nazajutrz mieli już opuszczać Brighton. Harry siedział na swoim łóżku i patrzył na mapę Wielkiej Brytanii. Dowiedział się, że niedługo w Bristolu odbędzie się kolejna walka, a stawka była dość duża.
Przez częste zachcianki dwóch jego przyjaciół, zaczęły kończyć im się oszczędności, a teraz mieli na utrzymaniu dwóch nowych członków ich małej rodziny.
Bo tak siebie nazywali. Rodziną, która jest przy sobie mimo wielu wzlotów i upadków.
Przeczesał włosy i zaznaczył czerwonym flamastrem na mapie kolejne miasto. Wiedział, że musiał wygrać tę walkę. Przed bójką zawsze czuł przypływ energii, którą wykorzystywał w stu procentach.
Schował mapę do torby i podszedł do okna, spojrzał na wybrzeże i przymknął na chwilę oczy. Myślał głównie o przeszłości, tęsknił za domem, za Gemmą.
Codziennie zaprzątał sobie głowę jej losem. Chciał wrócić, wtulić się w nią mocno i w końcu mieć czyste sumienie. Było mu ciężko na sercu, za każdym razem, kiedy przypominał sobie jak bardzo jego siostra o niego dbała. Martwiła się.
Zachował się szczeniacko, ale nie mógł cofnąć czasu, nawet jeśli by chciał, rzeczy, które zrobił w przeszłości, zbyt bardzo wpłynęły na teraźniejszość, zostawiając rany w jego sercu.
Odwrócił głowę, gdy usłyszał skrzypiące drzwi, zmarszczył brwi, nie widząc nikogo. Zrobił dwa kroki w przód, kiedy w korytarzu rozległ się krzyk i zgasły światła.
Oddychał głośno, a w pomieszczeniu słychać było tylko jego nierównomierny oddech, który echem odbijał się od ścian. Otworzył szafkę nocną i wyjął z niej broń.
Wyszedł na korytarz i spojrzał na drzwi obok, z których wyjrzał Zayn w dłoni również trzymając tę samą czarną broń, co on sam.
Harry skinął powoli głową i zaczął kierować się w głąb korytarza, zmarszczył brwi, słysząc szmer i po chwili czyiś przeraźliwy krzyk.
Niall.
Brunet obrócił się nagle, próbując odnaleźć źródło, lecz jedyne, co udało mu się zobaczyć to znikającą sylwetkę mężczyzny, który na rękach niósł ciało.
Światła zapaliły się, a Harry razem z Zaynem pobiegli do pokoju blondyna.
-Nie ma go! – zawołał Zayn, gdy Harry przeszukiwał sypialnie.
-Cholera, sprawdź co z...
-Mamy problem – do pomieszczenia wszedł Tom.
-W jakim sensie?
-Porwali nie tylko Nialla, ale i też Louisa – powiedział cicho Tom.
Harry poczuł, jak robi mu się słabo.
Nie.
To nie mogło dziać się naprawdę. Czuł, jakby ktoś właśnie zabrał małą cząsteczkę niego.
-Zostawili jakieś ślady? – zapytał Zayn pocierając swoją dolną wargę.
-Jedyne co znalazłem w pokoju Louisa, to szmatka, która była nasączona eterem dietylowym.
-Wiedzieli, co robią – wymamrotał Harry – Ale niemożliwym jest to, że nie pozostawili po sobie żadnych śladów.
-Możesz tam pójść, wiem, co mówię – Tom przewrócił oczami i westchnął, gdy Harry przeszedł obok niego, trącając go ramieniem.
-Zgaduję, że walka zostaje odwołana? – zapytał sugestywnie Zayn idąc za brunetem.
Harry nie odpowiedział, sprawdzając każdy zakamarek pokoju Louisa. Faktycznie nic poza szmatką nie znajdowało się w pobliżu łóżka.
-Harry... – powiedział cicho Tom, schylając się, aby podnieść z podłogi telefon komórkowy.
-Świetnie – Harry wymamrotał pod nosem i zabrał telefon z dłoni Tom'a.
-Będziemy w stanie ich namierzyć – powiedział Zayn.
-Chyba wiemy, gdzie teraz jedziemy – Tom uśmiechnął się bezczelnie, patrząc na swoich dwóch przyjaciół.
-Widzimy się w samochodzie, za piętnaście minut, jeśli was nie będzie, jadę sam – powiedział Harry, wychodząc z pokoju.
***
Louis zaczął wybudzać się powoli z bolesnego snu. Jego głowa bolała niemiłosiernie, czuł okropny ból na nadgarstkach i kostkach. Kiedy otworzył oczy, rozejrzał się przerażony. Znajdował się w ciemnym pomieszczeniu, które przypominało piwnice, w których przetrzymywane są zawsze ofiary w filmach.
Zaczął myśleć, gdzie właśnie się znajduje. Czy Niall tu jest? Widział, jak zabierają go z jego pokoju, szarpał się i krzyczał, prosząc, aby go zostawili. Nie wybaczyłby sobie, gdyby zrobiono mu jakąkolwiek krzywdę. Był z nim zbyt blisko, by teraz go stracić.
Jego serce biło szybko, kiedy usłyszał szmer za sobą, pisnął przerażony, kiedy zobaczył dwie dłonie przed sobą.
-Jeśli będziesz grzeczny, nic ci nie zrobię, jeśli nie... - oprawca oplótł dłońmi szyję Louisa - … skrzywdzę cię z wielką przyjemnością, piękny chłopcze – wymruczał cicho i zaśmiał się, gdy usłyszał żałosne pociąganie nosem.
-Tak kończą tacy, jak ty – wymruczał tajemniczy mężczyzna – Ty i twój kolega blondyn, sprzedacie się tak łatwo, zegar tyka, a nikt jeszcze się po was nie pofatygował.
Louis oddychał z przerażeniem, kiedy zrozumiał. Zostanie sprzedany. Trafił do jeden z tych pseudo instytucji, gdzie sprzedają ludzi.
***
Po długiej drodze, która odbyła się w całkowitej ciszy, Harry w końcu wjechał do Londynu. Jechał uliczkami miasta w poszukiwaniu budynku, który był dla niego teraz priorytetem.
Zatrzymał się pod elegancką kamienicą i wysiadł, nie oglądając się za siebie. Tom i Zayn pobiegli za nim, zatrzymali się obok, gdy ten pukał w wielkie drzwi.
Nastała chwila głuchej ciszy, podczas której żadne z nich się nie odzywało.
Nie upłynęło dużo czasu, nim drzwi otworzyły się, ukazując piękną dziewczynę.
-Ruby, potrzebujemy twojej pomocy.
Dziewczyna uśmiechnęła się powoli pod nosem i oblizała swoje pełne usta. Jej rude włosy były rozpuszczone, a na twarzy znajdował się lekki makijaż.
-Zapraszam – uchyliła swoje drzwi, przepuszczając w nich trzech przyjaciół.
Poprowadziła ich do dużego salonu i usiadła w fotelu, zakładając nogę na nogę.
-W czym mogę wam pomóc, kochani? – zapytała, unosząc brew.
-Chcemy, abyś kogoś namierzyła – powiedział Zayn patrząc na nią uważnie.
-Mhm, a kogo dokładnie? – przekrzywiła głowę w bok, obserwując ich przenikliwym wzrokiem.
-Tego jeszcze nie wiemy, ten ktoś porwał naszych dwóch przyjaciół – powiedział Tom wpatrzony w rudowłosą piękność.
-Przyjaciół? – parsknęła cicho – Myślałam, że poza sobą nie lubicie nikogo.
-Ciebie trochę, kiedy nie pyskujesz – odgryzł się Harry.
Ruby uśmiechnęła się lekko.
-Po prostu cieszę się, że was widzę – powiedziała łagodnie i założyła włosy za ucho – Okej, szczegóły.
-Dzisiaj porwano dwóch naszych przyjaciół, to dość długa historia...
-A w skrócie, Harry zakochał się w chłopaku, którego wygrał, a Zayn broni się, że nie ślini się na widok blondyna, którego uratowaliśmy z burdelu – wtrącił się Tom, uśmiechając bezczelnie.
-Oh – wymamrotała Ruby – To... dosyć obszerny skrót.
-Taa, potrzebujemy, abyś namierzyła numery zapisane w książce telefonicznej tego telefonu – Harry podał jej telefon i zagryzł wargę.
-Potrzebuje na to kilku godzin, wiecie o tym? – zapytała, patrząc na nich z uniesionymi brwiami.
-Oczywiście, tylko... znajdź ich – powiedział Harry – Możemy zostać u ciebie na noc?
-Jasne, zaścielę wam zaraz sypialnie – powiedziała wstając i udała się na górę.
Zayn przetarł twarz i spojrzał na Harry'ego.
-Nie martw się, przecież ich znajdziemy – powiedział przewracając oczami.
Harry zignorował go i gdy tylko Ruby zeszła, wszedł na górę i zamknął się w pokoju. Nie miał ochoty nikogo widzieć, czuł niewyobrażalną pustkę, martwił się i nie mógł oczyścić umysłu.
Oparł głowę o ścianę i westchnął ciężko. Nie mógł znów stracić osoby, na której zaczęło mu zależeć.
Wyjął bokserki i koszulkę ze swojej torby i poszedł do łazienki, rozebrał się do naga i wszedł pod prysznic. Gorące kaskady wody spływały w dół jego ciała, powodując, że jego mięśnie rozluźniały się, a on oddychał powoli relaksując się tą chwilą.
Od kilkunastu godzin marzył o ciepłym prysznicu i miękkim łóżku. Po kąpieli wytarł się, przebrał i poszedł do pokoju, spojrzał na biurko i zagryzł wargę. Pokręcił głową i położył się na łóżku z nadzieją, iż sen przyjdzie szybko.
Tej nocy nie otworzył dziennika. Nie miał swojego momentu ciszy, ponieważ głośny hałas w jego głowie nie pozwolił mu na odpoczynek.
izzy806
2087
areudirty
snowghoul
yousharknotpass
gamechangershow
