çıkmaz

lütfen git.

sözlerim, çoğunlukla, bir anlama gelmiyor. aklım beş değil on karış havada olduğundan, cümleye bir konuyla başlayıp sonuna kadar dört kez değiştirmiş oluyorum. dönüp bakınca sözlerim çok keskin, dönüp bakınca sözlerim amaçsız. içimden atıp duruyorum içime attıklarımı, odamdaki istifleri bir poşete doldurur gibi. yalancının tekiyim ya, aptalca söylenmiş yalanlara katlanamıyorum, “onları da atacağım ver bana”. dünya öyle bir yer ki senin dürüstlüğün, zaman zaman kendi aleyhine üstelik, tuhafıma gidiyordu İ. başta neden yaptığını anlamıyordum, ben pembe ve siyah yalanlar içinde büyüdüm -ki bu şahsi palavracılığıma bahane değil, söz. anlamaya başladım, zamanla, dünya öyle bir yer ki daha fazla ağlara dolanmaya mecalin yok. bazı insanlara hep yalan söylerim, bazı insanlara hiç. bu benim amacımdan çok onun gerçekleri kaldırma gücüyle ilgili. sen çok güçlüsün. dünya öyle bir yer ki çok güçlü olmak suç, şimdi bütün bu gerçekliğimle ne yapacaksın?