keşke her şeyi her şeyi görmezden gelebilsem bir yaz meltemiydi poyrazdı keşişlemeydi föhndü dondurdu geçti yaktı geçti ama geçti diyebilsem. kubilaydı metehandı selahaddin eyyubiydi fethetti ama öldü gitti diyebilsem. hep böyle saçmalayabilsem. uzun uzun izlemesem hiçbir şeyi. her sabah patates kızartması ve yumurtalı sucuk yesem aptallar gibi. sonra canım hemen sigara çekse içsem. ölmesem. ölsem ama hemen ölmesem. keşke ölmesem ama madem öleceğim iyi ölsem. bana yakıştığı gibi yaşayamadım madem bana da bu yakışırdılık ölsem. yok dikenleri varmış batarmış yok camları varmış kesermiş aman çok sıcakmış yakarmış hepsini boşverip sarılsam bir kez. kime mi. kimin ihtiyacı varsa ona.

iki yüzlülüğün karşısında dizlerimin bağı çözülürken yine de içimde bir iyi his vardı. işte o his beni vurdu. bana kimse bir şey yapmadı bütün gerçekler çarşaf çarşaf gözümün önündeyken habire halis mi görüyorum diye gözlerimi ovuşturmam bana bir şeyler yaptı. her seçtiğim yolda seçmediğim yolda birilerini yalnız bıraktığımı düşünerek yürüdüm ama kimseyi yalnız bıraktığım yoktu bir bendim yalnız

bu sefer her şey farklı olacak. hiçbir şey beni beş sene topal yürütmeyecek. güneş sıcaksa ısıtmasına izin vereceğim, insan zararlıysa terketmekten çekinmeyeceğim. bu sefer hayatta hiçbir şeyin bana çelme takmasına izin vermeyeceğim. mahvolacaksa benim yüzümden olmayacak ama çok güzel olacaksa benim sayemde olacak. ilmek ilmek işlediğim bütün oyaları bitireceğim. ne olursa olsun annem benimle gurur duyar da ben cümle aleme hissettireceğim.

omrun sana bir sey anlatiyor ama sen anlamiyorsun. hicbir sey rastgele degildir. bir cift goz gordun mahvoldun. sonsuza kadar duymak istedigin sesler oldu, kulaklarini tikadin. tesaduf degildi. sanssizlik degildi. o, onlar degildi. olmayani olur diye bekledin, zaten olmayacagi gecer diye bekledin, alismayi, kopmayi, bekledin, bekledin. is olmaktan cikti, omur oldu. seni bekleyenleri unutturdu. hatirla senin icin olup henuz senin olmamis seyler var, hic aramasan da bulacagin. hic aramasam da bulacagim. derin bir nefes alip tekrar tekrar tekrar ettim. aramasam. da. bulacagim. cunku inanmanin yarisi inanmak istemektir. ki inanmak yarimdan fazla yer kaplamaz dunyamizda.

karma kendi kendine isler ama bi gün seni mahvetme fırsatım olursa iki kez düsünmem

en dip karanlıklardan da gözlerimdeki ışığı görebilin diye geldim.yaşatmadığınız hisleri öldürmeye geldim. içimdeki aşkı tek ve en doğru kalbe bırakmaya geldim. hak ettiklerim içime en çok sinenlerden olsun diye geldim. tek derdim olan içimdeki iyiliği çoğaltmaya geldim. her yeni güne güneşlerden önce doğmaya geldim. dünyanın en güzel her şeyini sizden önce hak eden olduğumu bilin diye geldim. beni incitenlere benzememek için tüm çabamla geldim

aşk mı? hoşumuza giden bir bedenin içine hayalimizdeki ruhu yerleştirir, adına da aşk deriz bu saçmalığın. sonra gel zaman git zaman, o bedene alıştıkça, içindeki gerçek ruhu görmeğe başlarız. aşk denilen şeyin masal, aşık olduğumuz kişinin de sanal olduğunu anlarız böylece. o kutsal duygu yerini kin ve öfkeye bırakır. çünkü hayalimizdeki insan değildir karşımızdaki. hiçbir zaman da olmamıştır. öyle olmadığı için acı çekeriz. nefret ederiz ondan. bir zamanlar içimizi okşayan bir sözünden, saçının buklesinden, gözündeki hareden nefret eder hale geliriz. başlangıçta yadırgadığımız, sonra ağaçlara kazıdığımız, sonundaysa tiksinerek andığımız alelade bir isimdir o. aşkın toplamı budur işte. acı ve yalan. onu bizim düşündüğümüzden farklı yarattığı için tanrı’ dan da nefret ederiz. her şeyden nefret ederiz. herkesten

Alçak kelimesini insana söylersen hakaret olur. Ama gönül için söylersen iltifat. Gönül böyle bir şeydir işte. Çirkinden güzel doğurur. Hayatınıza giren insanlarda gönülün bu güzelleştiren yönüne şahit olmadınız mı hiç? En başta harikulade güzel görünen insanların, zaman geçtikçe güzelliklerini kaybettiğine şahit olmadınız mı? Hiç, berbat birini sırf gönül seviyor diye tanrısallaştırmadınız mı?

Sen yinede sorgusuz sualsiz yaslama sırtını o dağa, olur ya bakarsın küçük taş parçasını gözünde büyütüp dağ sanmışsındır

Gün bittiğinde, herkes gittiğinde ve sarılmak için uzandığın bütün kollar seni ittiğinde beni hatırla. Ayağına taş değmesin ama düş. Kaldırmak için uzanmayan her el, benim. Senin için, sana rağmen, seninle, sana karşı bir savaştı. Ama sensiz değildi. O savaş artık bitti. Sen galip geldin, biz yenildik. Biraz zaman geçsin, anlayacaksın. Bazı evler, sadece evdir. Bazılarıysa yuva. Ben sana, yuva olmuştum. Bu hissin sıcaklığını hiçbir yerde bulamayacaksın.

yokluğundan beri 5 sene devirdim ömrümden, 5 sene kopardım takvimden, 5 okyanus indirdim gözlerimden, olmadı, gitmedi kaburgamdan ellerinin izi. 5 bıçak saplandı göğüs kafesime, ben bi tek sana vuruldum, gidişinden bu yana masadan eksilenlerin çetelesini tuttum da tuttum. ben o günden sonra hep eksik oldum, ufalandım, parçalandım. yine de bir parça kaybolmadın bende. senin herkese yetebilecek kocaman sevgin şimdilerde kendimi evsiz hissetmeme sebeptir.