Mia zaczeła brzmieć dla mnie też zmęczeniem, mroczkami przed oczami, brzydkim zapachem i ciągnącą się śliną

Ale za to glowa nadal brzmi: schudnij gruba szmato, twoje przyjaciółki są chudsze od ciebie

I dlatego bije sie ciagle z myślami o wymiotowaniu/głodówkach a zmęczeniem i gorszym samopoczuciem...

Przyjaciółka nie sprawia, że płaczesz w zamkniętej łazience.

Przyjaciółka nie każe ci nienawidzić własnego odbicia.

Przyjaciółka nie zostawia cię z poczuciem winy, które przykleja się do skóry na całe dnie.

A jednak ciągle wraca.

Najgorsze jest to, że wszystko dzieje się w ciszy.

Nikt nie widzi walki, która rozgrywa się w mojej głowie.

Nikt nie słyszy myśli, które pojawiają się zaraz po tym, jak obiecam sobie, że już będzie inaczej.

Czasami czuję się jak dwa różne człowieki.

Jeden chce być normalny.

Drugi jest zmęczony, zagubiony i nie wie, jak uciszyć własne emocje.

I każdego dnia udaję, że ta wojna nie istnieje.

Bo łatwiej powiedzieć „wszystko okej”, niż przyznać, że od dawna nie pamiętam, jak wygląda spokój.

Nie krzyczała tak jak inni. Nie groziła. Szeptała.

Mówiła, że pomoże mi poradzić sobie z bólem. Że wszystko będzie łatwiejsze, jeśli jeszcze raz jej posłucham.

Przez chwilę nawet jej wierzyłam.

Ale Mia nigdy niczego nie zabierała. Ona tylko pożyczała mój spokój, a potem oddawała go w gorszym stanie.

Po każdej rozmowie z nią czułam się bardziej pusta.

Patrzyłam na siebie w lustrze i nie widziałam już dziewczyny, którą byłam kiedyś. Widziałam kogoś zmęczonego ciągłą walką z własną głową.

Najgorsze było to, że nikt nie zauważał.

Przecież się uśmiechałam.

Przecież mówiłam, że wszystko jest w porządku.

Przecież wyglądałam normalnie.

Tylko nocą, gdy cały świat zasypiał, przyznawałam sama przed sobą, że potrzebuję pomocy bardziej, niż chcę się do tego przyznać.

Jedna liczba potrafi zepsuć mi dzień.

Jedna liczba potrafi sprawić, że czuję się gorsza.

Patrzę na wyświetlacz, jakby miał powiedzieć mi, ile jestem warta.

Ale nigdy nie mówi tego, co chciałabym usłyszeć.

Nieważne, jaka liczba się pojawi.

Przez chwilę jest ulga, a potem wraca pustka.

Wraca myśl, że mogło być lepiej.

Że powinnam być lepsza.

Czasami zastanawiam się, jak to jest żyć bez ciągłego liczenia, porównywania i oceniania siebie.

Jak to jest spojrzeć w lustro i zobaczyć człowieka, a nie projekt do ciągłego poprawiania.

Bo ja już nie pamiętam.

Pamiętam tylko, że kiedyś liczby były zwykłymi liczbami.

A teraz wydają się ważniejsze ode mnie.