ZO DICHTER ZO DOCHTER

Je beseft dat achter alle lagen koelte en angst er toch nog een hopeloze romanticus in je schuilt. Je bent te cynisch om jezelf er niet voor te straffen, maar af en toe dwalen je gedachten af. Naar hem. Hij heeft nog niks laten horen en je vrienden halen je over om zelf een berichtje te sturen. Het hoeft immers niet maar van één kant te komen, en dat mannen het eerste bericht moeten sturen is sowieso een achterhaald idee. Jij ziet jezelf als een onafhankelijke vrouw, dus natuurlijk ben je het met ze eens. Samen met je vrienden analyseer je de situatie en bekokstoof je het Perfecte Bericht, en ergens in de avond durf je te sturen: ik vond het heel gezellig, dinsdag. Je bent trots op de simpliciteit en de souplesse, ook al had je niet iets kunnen sturen dat meer standaard was dan dit. Je bijt vanavond een paar keer op je nagels, en je verfoeit jezelf om het feit dat je hier zo nerveus om bent – als je vaker zelf op mannen af zou stappen zou je nu minder zenuwachtig zijn.

Je wordt naast hem wakker en hoort de geluiden van de stad op de achtergrond: bouwvakkers die aan het werk zijn en bussen die voorbij rijden. Je voelt je goed en je draait je nog een paar keer om, totdat zijn wekker je opnieuw wakker schudt. Jullie roken samen een sigaret in bed, en daarna ga je op zoek naar je kleren, die verspreid liggen over zijn slaapkamervloer. Hij moest om elf uur gaan sporten, maar er is nog tijd voor koffie. Daarna lopen jullie samen de deur uit en hij vertelt een verhaal over sigarettenreclames uit de jaren zestig. Jij lacht, en je schuift je verlegenheid opzij om te vragen of hij je nog eens wil zien. Hij zegt dat hij goed kan koken en dat hij dat graag een keer voor jou wil doen. Je lacht nog een keer en je laat je door hem zoenen – midden op straat. Heel even vergeet je dat je daar eigenlijk een hekel aan hebt. Jullie gaan je eigen weg en terwijl je op de bus wacht bel je een vriend om uitgebreid verslag te doen van de avond die je hebt beleefd. ‘Ik ben verliefd,’ zeg je, en tot je eigen verbazing en schrik meen je het ook een beetje. Als je thuiskomt val je de rest van je vrienden om de beurt lastig met je gemengde gevoelens. Een deel van je vindt deze jongen leuk, heel erg leuk zelfs. Een ander deel van je is om die reden nu al bang voor zaken die nog lang niet aan de orde zijn. Een zekere bindingsangst speelt op; ben je er wel klaar voor om verliefd te zijn? Je vrienden overtuigen je dat er niets aan de hand is en dat je een risico moet nemen. Jij overtuigt jezelf ervan dat ze gelijk hebben en doet je best om in slaap te vallen.

Je bent de hele dag al een beetje opgelaten. Je hebt ’s avonds met een jongen afgesproken en je hebt er zin in. En ergens ook weer niet. Je twijfelt of je een smoes bedenkt om af te zeggen, maar besluit later dat het goed voor je is om dat toch niet te doen. Deze gedachtegang zal zich vandaag nog een of twee keer herhalen, maar je trekt je er iedere keer niks van aan. Uit het niets besluit je om je nagels te lakken. Niet voor hem – maar omdat jij je op je best voelt als je er netjes en verzorgd uitziet. En omdat je je toch van je beste kant wilt laten zien. Je bent immers een verschijning; een femme fatale, en als hij straks niet na één blik verliefd op je is ben je stiekem een beetje verontwaardigd. Je laat je nagels drogen en gaat weer verder met waar je al de hele dag mee bezig was: niets doen. Daar ga je mee door totdat je beseft dat je nog een uurtje over hebt en nog steeds niets aan jezelf hebt gedaan. Je springt de douche in en daar blijf je een half uur; je was er langer gebleven als het water niet koud geworden was. Je kijkt op je telefoon en beseft dat je nooit meer op tijd gaat komen. Dan zie je dat hij je een berichtje heeft gestuurd: ik ben iets later. Je schudt afkeurend je hoofd, terwijl je het leest. Hoe durft hij niet punctueel te zijn?! Je vervolgt je eigen routine zonder ook maar een beetje te haasten en uiteindelijk ontmoet je de jongeman bijna een half uur later dan afgesproken.

Treingedicht

en dat ik weer een winter overwon