Untitled

Εσύ που διαβάζεις αυτό. Ναι εσύ. Εχουμε αφησει μια συζήτηση που ποτε δεν καναμε. Ελα να με πάρεις να με πας κάπου να μου ανοίξεις την καρδια σου. Μου το χρωστάς. Ακόμα περιμένω.

Και οταν αρχίζεις να τον βλεπεις παντου; τοτε; Τι γίνεται τοτε; οταν απλα παντου θα ειναι εκει. Θα εμφανίζεται ξαφνικα και θα εξαφανίζεται ακομα πιο γρηγορα. Οταν θα φεύγει θα σου λειπει, μα οταν είναι εκει γυρω τον κοιτας και λειπει ακομα περισσοτερο. Γιατι πολυ απλα δεν τον εχεις. Τον θελεις. εκεινος ομως θελει αλλη. Τοτε; και τοτε απλα θα προσπάθησες να τον αφήσεις πισω μα αυτος θα σε κοινηγαει.θα τον θυμίζουν ολα. Μεχρι που θα ερθει η στιγμη να χαθείτε. Τοτε θα τον ξεχασεις. Μέχρι να τον ξανα δεις. Και τοτε ξαφνικα θα ξανα θυμηθείς εκείνο τον ανεκπλήρωτο ερωτα που καταβάθος ποτέ δεν ξεχασες και θα είναι πια αργα να τον βγάλεις απο μεσα σου. Με τον καιρο θα γίνει συνήθεια. Μια σαν ολες τις αλλες. Ρουτίνα. Τοτε!