Christina's blogging (!)

και να που επανήλθα σε μόλις μια εβδομάδα! Αυτή την κάπως συννεφιασμένη, χειμωνιάτικη Παρασκευή του Νοεμβρίου θα σας πω πίσω στο τριήμερο της 28ης Οκτωβρίου και στην εξόρμησή μου στο Βελιγράδι.

1. Και γιατί Βελιγράδι; Χάθηκαν οι προορισμοί; Ήταν οι ερωτήσεις που ετέθησαν από την ομήγυρη. Και “γιατί όχι;” απαντώ εγώ. Ας δούμε και κάτι διαφορετικό!

2. Προσγειωνόμαστε σε 1.5 ωρίτσα πολύ όμορφα και άνετα. Και εμφανίζεται το παλικάρι από το ξενοδοχείο για να μας παραλάβει. Περιττό να πω ότι στο πάρκινγκ υπήρχε μονοψήφιος αριθμός οχημάτων. Προφανώς όλοι με το λεωφορείο και οι υπόλοιποι θεωρούνται Ντάλια Χατζηαλεξάνδρου και Βίρνα Δράκου (για τους μεγαλύτερους)

3. Πλησιάζουμε την πόλη και η εντύπωση είναι κάπως αχνή, αλλά σίγουρα γνώριμη... μια αίσθηση από Ελλάδας δεκαετίας ‘80 ή αν προτιμάτε Ελλάδας σε καμιά 10αριά χρόνια... ή και συντομότερα για τους απαισιόδοξους. Γκρι, επαναλαμβανόμενα τετράγωνα κατοικιών, εγκαταλελλειμμένα μαγαζιά.

Καλησπέρες, καλησπέρες

ας μην αρχίσουμε με φθηνές δικαιολογίες για την πολύμηνη απουσία μου... η αιτία είναι απλή, αγνή, γνήσια τεμπελιά!

Τώρα όμως είμαι εδώ και το (προχωρημένο) φθινόπωρο επίσης. Και όλα εκείνα που συνεπάγεται... τα σχολεία ξεκίνησαν, το ZARA έχει ήδη φέρει γούνες, βάζουμε βάλαμε τους νέους στόχους για Φθινόπωρο/ Χειμώνα '17-'18. Μέσα σε όλες τις νέες ή ξαναζεσταμένες αποφάσεις, είπα να κάνω και τις βασικές εξετάσεις να επιβεβαιώσω ότι σφύζω ακόμα από υγεία και νιάτα (!).

Και κάπως έτσι βρέθηκα να κάνω το Τεστ Διατροφικής Δυσανεξίας. Αυτό που επισημαίνει τι μεταβολίζεις και τι όχι, καλά κατάλαβες. Και έπειτα ακολουθεί η μακρααά λίστα με τι απαγορεύεται για κανά δίμηνο και η σχετική διατροφή. Δεν μπορεί, έχεις και συ εκεί έξω έναν φίλο, μια γνωστή, μια συνάδελφο που περνάει αυτό τον Γολγοθά.

Καθώς κλείνω σήμερα 21 μέρες συνεχούς επιβίωσης (!!!) θα μοιραστώ με το χέρι στην καρδιά την αληθινή διάσταση της κατάστασης:

Η ζωή είναι δύσκολη χωρίς τυρί. Ποιος ο λόγος να περνούν οι μέρες χωρίς τη μυρωδιά πικάντικης γραβιέρας 12-μηνης ωρίμανσης, τη γεύση παρμεζάνας στον ουρανίσκο, την αρωματική μελωδία από λιωμένο κατσικίσιο τυρί; Αχ...και πάλι αχ...

Η ζωή χωρίς σοκολάτα είναι ακόμα πιο δύσκολη. Συγκεκριμένα, δεν παλεύεται όταν σου έχουν απαγορέψει ακόμα και τη σοκολάτα με 99,9% κακάο. Είμαι στο όριο να αρχίσω ενδοφλέβιες ενέσεις με καθαρή σκόνη κακάο που επιτρέπεται... το κακάο εννοώ, όχι η ένεση.

Ο αριθμός συνταγών που ανταποκρίνονται σε αυτή τη διατροφή είναι εντυπωσιακός. Ψάχνω στο ίντερνετ για κέικ “χωρίς αυγά+βούτυρο+ζάχαρη+αλεύρι” και υπάρχουν όντως αποτελέσματα! Η αλήθεια ειναι ότι περίμενα απάντηση από το google κάτι σε “error 404+είσαι ηλίθια+κέικ+αέρας κοπανιστός”. Για την ιστορία πάντως, το κέικ το έκανα και μπορώ να πω ότι ήταν νόστιμο. Τηρουμένων των αναλογιών βέβαια.

Όλα τα σκευάσματα από 100% αλεύρι σίκαλης είναι επιεικώς απαράδεκτα. Ανταγωνίζονται άνετα σε γεύση ράφι βιβλιοθήκης από mdf. Αν υπάρχει κάποιος εκεί έξω που τα τρώει από προσωπική επιλογή, παρακαλώ να μιλήσει. Έτσι από περιέργεια.

Τα ράφια στο συνηθισμένο, συνοικιακό σούπερ μάρκετ είναι πλήρως εξοπλισμένα με τα παραπάνω σκευάσματα. Και με πληθώρα gluten-free, lactose-free και άλλα -free τα οποία μέχρι πρότινος δεν είχα παρατηρήσει. Άρα είστε πολλοί εκεί έξω. Περαστικά μας λοιπόν! 

Το στομάχι είναι πραγματικά ελαφρύ, συνέπεια των παραπάνω. Βρίσκομαι στην 3η εβδομάδα αυτού του αγώνα και οφείλω να ομολογήσω ότι δεν είναι πείνα αυτό που αισθάνομαι. Μάλλον μια πρωτόγνωρη ελαφρότητα, ούτε πρήξιμο, ούτε φούσκωμα, ούτε τίποτα (τώρα αυτό είναι καλό;).

Αυτά είχα να πω προς το παρόν. Θα επανέλθω με σχετική ενημέρωση προόδου, αν δεν τα παρατήσω εν τω μεταξύ.

Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς σε όσους βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση.

Σας φιλώ κατάμουτρα.

Σμουτς!!!

Ηλιόλουστες καλημέρες σε όλους!

Ήταν σκόπιμη η αποφυγή κειμένου την περίοδο των Χριστουγέννων καθώτι  καθότι* ως φύση συναισθηματική και ευσυγκίνητη, παράλληλα με ενθουσιασμο μου προκαλούν και μια κάποια θλίψη... και σίγουρα ήθελα να αποφύγω δακρύβρεχτα κείμενα παραμονές του νέου έτους, με αναδρομή στους 12 τελευταίους μήνες κτλ.

Αντ’αυτού προτιμώ να σκεφτώ τους 12 11 νέους μήνες που είναι μπροστά... Τέλειωσαν λοιπόν οι γιορτές, τα πανηγύρια, τα τραπέζια και οι γαλαπούλες, πέρασε και ο πρώτος μήνας τους 2017. Οπότε σας εύχομαι να είστε ήδη στην εκτέλεση των πλάνων σας για το νέο έτος. Όποια και αν είναι αυτά, από το κλασσικό “να χάσω 1-2 κιλά” μέχρι αλλαγή οικογενειακής κατάστασης, δουλειάς, χώρας.

Προσωπικώς, λέω να αποφύγω τα μεγαλόπνοα σχέδια που γιγαντώνουν το άγχος και να επικεντρωθώ σε πιο άμεσους στόχους:

Να ολοκληρώσω την ανακαίνιση της οικίας μου, που μόλις ξεκίνησα

Να μάθω/ δω κάτι καίνουργιο στο επόμενο ταξίδι μου

Να ξανα-ξανα-ξεκινήσω γυμναστήριο

Να διαβάσω ένα ωραίο βιβλίο - παρακαλώ μοιραστείτε τυχόν προτάσεις σας

Να μάθω να βάζω eyeliner

Να τελειώσω σήμερα τη δουλειά πριν τις 20.00!

Ο χρόνος μας είναι πολύτιμος, σας εύχομαι να τον αξιοποιείτε όπως θέλετε χωρίς καμία έκπτωση.

Ηave fun!

Σας φιλώ κατάμουτρα.

Σμουτς!!!

Φθινοπωρινές καλημέρες σε όλους!

Λίγη ψύχρα, καφές στο χέρι και Pepper fm στα αυτιά, με φόντο τη γκρίζα Πεντέλη από το γραφείο. Και για μια ακόμη φορά ασυνεπής στους αναγνωστές μου (!)... και στο εβδομαδιαίο ραντεβού που έχω υποσχεθεί πολλάκις...

Η αλήθεια είναι ότι τις τελευταίες μέρες έχει πολύ εργασία, αλλά καθόλου χαρά, επαγγελματικά μιλώντας... Και πολύ προσπάθεια χωρίς αποτέλεσμα... Και να πάλι αυτές οι σκέψεις που έρχονται. Μήπως να αφήσω πίσω μου όλα αυτά τα business executive meetings, τους COOs, CFOs, PMs  και άλλα σχετικά ακρωνύμια και να αλλάξω πορεία; Να καλλιεργήσω έναν πρότυπο αμπελώνα; Να εξάγω σαλιγκάρια σαν τις αδερφές Βλάχου από την Κόρινθο; Να γίνω συγγραφέας ερωτικών επιστολών όπως ο Joaquin Phoenix στην ταινία Her; Να, να, να... H αλήθεια είναι ότι για αλλού ξεκινήσαμε και αλλού η ζωή μας πάει.

Και αν όλα είχαν πάει by the book, όπως όοολα τα πράγματα στη ζωή άλλωστε (ειρωνείααααααα), τώρα έπρεπε να είμαι κάπου τριγύρω στον Μπαν Κι-μουν και να καταστρώνω σχέδια για τη διάσωση του κόσμου... ή κάπως έτσι τέλος πάντων. Ή μήπως ακόμα και αν είχαν εξελιχθεί έτσι τα πράγματα, πάλι θα ήμουν ανικανοποίητη  και πάλι τα ίδια θα σας έγραφα; Πιθανέστατα και ειλικρινέστατα το τελευταίο θα υπερίσχυε.

Και διαβάζοντας ένα άρθρο σχετικά με την έννοια του ΄”σκοπού” στην εργασία (https://hbr.org/2016/10/the-type-of-purpose-that-makes-companies-more-profitable), αναρωτιέμαι: υπάρχει πραγματικά ή μήπως είναι το Άγιο Δισκοπότηρο; Και εγώ έχω λάβει μέρος σε έρευνες σχετικά με Το Καλύτερο Εργασιακό περιβάλλον. Και είνα απαραίτητο και αδιαπραγμάτευτο να εργάζεσαι σε ανθρώπινες συνθήκες. Και αν η κουζίνα έχει και καφέ Nespresso (what else?) ακόμα καλύτερα... αλλά δεν νομίζω ότι αυτό προσθέτει “σκοπό”. Και τελικά για να τον βρω πρέπει να φύγω εθελοντής στην Αφρική ή να κάνω μαθήματα σε παιδάκια με ειδικές ανάγκες;;; Μάλλον μεγάλωσα για τέτοια ταξίδια και έχω ήδη υπάρξει εθελόντρια.. Και δηλαδή όλα αυτά έπρεπε να τα έχω λύσει μέχρι σήμερα, σύμφωνα με τα πρότυπα της ελληνικής οικογένειας και όλων εμάς των παιδιών του ‘80;

Και δηλαδή, άμα ακόμα είσαι επί της επίλυσης του παραπάνω πειράζει;;;

Και επειδή απάντηση δεν έχω - ακόμα! γιατί είμαι φύσει και θέσει περίεργη οπότε κάτι θα βρω, δεν γίνεται! - και μάλλον δεν θα βρω σήμερα στις 27 Οκτωβρίου του 2016, λέω να ενστερνιστώ τoν στίχο από ένα αγαπημένο τραγούδι που λέει

Don't feel guilty if you don't know what to do with your life - Baz Luhrmann - Everybody's Free (to Wear Sunscreen)

Γιατί έτσι μας αρέσει! και μας συμφέρει!

Καλό τριήμερο σε όλους και όλες.

Σας φιλώ κατάμουτρα

Σκόρπια συναισθήματα για τα 35α γενέθλια.

1. Απορία

Δηλαδή επισήμως πλέον είμαι δεσποινίς ετών 35, τριαντά πέντε (ολογράφως για να το εμπεδώσω καλύτερα), τουτέστιν πέρασαν 420 μήνες, 12.775 ημέρες ζωής, κοκ;;;

2. Απορία (ξανά)

Και πότε πέρασαν όλα αυτά τα καλοκαίρια και οι χειμώνες;;;

Παλιό και πολυφορεμένο, αλλά πέρα για πέρα αληθινό: ο χρόνος κυλάει πολύ γρήγορα, γρηγορότερα από ό,τι νομίζεις και θα ήθελες. Σίγουρα δεν είμαι εκεί που θα περίμενα ότι θα ήμουν πριν από 10 χρόνια, ή 5 χρόνια, ή και πέρυσι (!). Πιθανόν ουτέ και εσύ....

Αλλά και σε άλλα 5, 10, 35 χρόνια να με ρωτήσουν, πιθανότατα η απάντηση να είναι η ίδια, οπότε relax and enjoy.

3. Ανακούφιση

Δεν ανήκω στην μερίδα εκείνη που πιστεύει ότι η πρώιμη ενήλικη ζωή προσφέρει τις καλύτερες στιγμές. Σίγουρα είναι πιο ανέμελα και φρέσκα όλα. Και η αγωνία για σπουδές, δουλειά και το μέλλον ήταν επικοδομητική και απόλαυσα τη συγκεκριμένη περίοδο, αλλά το status αιώνιου φοιτητή δεν μου ταιριάζει. Next please!

4. Ικανοποίηση

... Για όσα μικρά ή μεγάλα έχω καταφέρει, μόνη, μόνη, μόνη. Γενικά έχω την πεποίθηση ότι πρέπει να επιβραβεύουμε τον εαυτό μας, ενδεχομένως όσο μεγαλώνουμε τόσο περισσότερο. Αν δεν το κάνουμε εμείς, τότε ποιον περιμένουμε; Μπράβο μου λοιπόν!

5. Αυτοπεποίθηση

Αν μη τι άλλο τα χρόνια ήρθαν, οι ανασφάλειες έφυγαν. Εντάξει,όχι κι όοοοολες, ας μην είμαστε υπερβολικοί! Είναι πάντως η αντικειμενική μου προσωπική αλήθεια ότι: φαίνομαι καλύτερα, ντύνομαι καλύτερα, χτενίζομαι καλύτερα lol ,αισθάνομαι καλύτερη, εσωτερικώς και εξωτερικώς, από τη νεότερη εκδοχή του εαυτού μου. Υπάρχουν φυσικά και ορισμένα “κομμάτια” του εαυτού που δεν θέλουν να ακολουθήσουν το συναίσθημα της αυτοπεποίθησης, αλλά για αυτά συγκεκριμένα υπάρχει η επιστήμη συμπαραστάτης μας!

6. Περηφάνια

Οι ανθρώπινες σχέσεις, κάθε είδους, είναι δύσκολες, Θέλουν τρόπο και κόπο και χρόνο. Και μπορώ να λέω ότι είμαι περήφανη για τους ανθρώπους που έχω στη ζωή μου, και αυτό δεν είναι κάτι που έφερε η τυχή, αλλά η προσπάθεια και από τις δύο πλευρές. Ξέρουν αυτοί.

7. Απορία (η τελευταία για σήμερα)

Αν υποθέσουμε ότι σήμερα ο άνθρωπος μπορεί να είναι δραστήριος και υγιής μέχρι τα 70, αυτό τι σημαίνει... Πέρασε το καλύτερο μισό ή το καλύτερο έρχεται; Προφανώς δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζω τώρα, οπότε η απάντηση σε 35 χρόνια.

Σας φιλώ κατάμουτρα

Σμουτς!!!

The prize for the most edgy comment on Great Expectations, even when it comes to the simple pleasure of a meal, goes to ikea.ae

Καλημέρες καλημέρες Καλησπέρες καλησπέρες!

Τι κάνετε; Πού βρίσκεστε;

Επιστροφή από τα νησιά και απότομη προσγείωση στην Κηφισίας. Προτού ξαναχωθώ στα emails, θα μοιραστώ μαζί σας μερίκες αλήθειες για το φετινό τουλάχιστον καλοκαίρι... και από του χρόνου βλέπουμε.

1. Η Μήλος είναι ένα νησί με πανέμορφες θάλασσες

Αυτό φαντάζομαι ήταν ήδη γνωστό, απλά το επιβεβαίωσα ιδίοις όμμασι που λένε. Νομίζω ότι όλες οι θάλασσες από εδώ και πέρα θα μου φαίνονται σαν το Ζούμπερι (δεν έχω πάει στο Ζούμπερι για να είμαι ειλικρινής).

2. Τα ζευγάρια αντέχουν το πολύ 5 συνεχόμενες μέρες στις καλοκαιρινές διακοπές

Και δεν αναφέρομαι σε προορισμούς που θα κάνετε βόλτα στη ζούγκλα, δεν θα προλαβαίνετε τα μουσεία ή θα παρτάρετε all night long που λένε. Αναφέρομαι στο νωχελικό διάλειμμα της εβδομάδας εκείνης όπου για να καταλήξετε έχετε διαφωνήσει, μουτρώσει, τσαντιστεί, τσακωθεί (το κρεσέντο είναι ανάλογο προς το διάστημα της σχέσης) για τις ημερομηνίες, τον προορισμό, το δωμάτιο, το ψάρι που θα φάτε. Παρακαλώ ενημέρωστε με εάν έχετε διαφορετικές εμπειρίες (πραγματικές, που να έχουν λάβει χώρα εντός της στρατόσφαιρας και όχι με τον φανταστικό σας φίλο-η).

3. (συνέχεια από #2)

Το διάβασμα είναι η αποτελεσματική λύση για να αντιμετωπιστούν εντάσεις και ενδεχόμενη βαρεμάρα

Εγώ πάντως στη Μήλο βρήκα χρόνο να τελειώσω ένα μυθιστόρημα που τραβολογούσα σε όλες τις παραλίες της Αττικής και επιπλέον να διαβάσω και ένα καινούργιο που αγόρασα από το νησί. Στην αρχή μάλιστα εντυπωσιάστηκα για το πόσο κεντρικά και ενημερωμένο μπορεί να είναι ένα βιβλιοπωλείο σε ένα σχετικά ήσυχο νησί, μετά βέβαια κατάλαβα τον λόγο... ίσως το διάβασμα είναι πιο απαραίτητο και από το gin tonic στον συγκεκριμένο προορισμό. Επίσης, ο φίλος μου ξεκίνησε το διάβασμα (!) στη Μήλο, αλλά αυτό θέλει ένα ολόκληρο post από μόνο του, οπότε θα περιοριστώ φορ δε τάιμ μπιινγκ.

4. Η ιστιοπλοΐα είναι ωραία

Σου δίνει δυνατότητα να πας σε μέρη μαγικά και ονειρεμένα που λέει και το τραγούδι, να κάνεις βουτιά σε απίστευτες γωνιές και επιπλέον το σκαφάτο στυλ είναι και το καλύτερο. Ανέκαθεν είχα μια έμφυτη πεποίθηση ότι ήταν το κατάλληλο άθλημα για μένα. Μέχρι που πήγα ένα σαββατοκύριακο στην Τζια και η πεποίηση αυτή ξεριζώθηκε μαζί με όλα μου τα σωθικά κατά τη διάρκεια του ταξιδιού Λαύριο-Βουρκάρι. Αλλά επειδή δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας (δεν ξέρω ποιοι είστε εσείς που τελικά μαθαίνετε!) το ξανατόλμησα. Και η διαδρομή προς το Κλέφτικο ήταν ανέμελη, με πολλές φωτογραφίες, στυλ και σεξαπίλ και γαλανά νερά... η τελευταία ώρα της επιστροφής όμως ήταν αρκετή για να χάσω όλα τα παραπάνω και να είμαι κουλουριασμένη εγώ και το στυλ μου σε επικλινές κατάστρωμα. Ίσως τελικα δεν ειμαι ο θαλασσόλυκος που θέλω να πιστεύω. Θα το επιβεβαίωσω βέβαια την επόμενη φορά που -σίγουρα- θα -ξανα- δοκιμάσω. *

5. Ο Ρασταφαριανισμός επικρατεί ως κίνημα στο κεφάλι μου τους θερινούς μήνες

Στην κυριολεξία. Τιμή και δόξα σε όσες μακρυμαλλούσες στηρίζουν το μαλλί κομμωτηρίου και στις καλοκαιρινές διακοπές. Αν και κουβαλάω στο νησί όλα τα απαραίτητα σύνεργα, αδυνατώ να θέσω σε εφαρμογή το πολεμικό σχέδιο “στεγνώνω-ισιώνω-γίνομαι κουκλάκι ζωγραφιστό”. Η φυσική (χωρίς καμία αισθητική παρέμβαση σας το ορκίζομαι!) κατάληξη θα έλεγα ότι είναι μια ξεκάθαρη ακούσια ροπή να προσχωρήσω στους Ρασταφάρι... αν και ίσως ο συνδυασμός αλάτι-άνεμος-μπερδεμένο-μακρύ-μαύρο-μαλλί χρειάζεται (σίγουρα βοήθεια) και νέο όρο για να περιγραφεί σε όλο του το μεγαλείο. Σε αυτό το σημείο καταγγέλλω όλες τις instagramo-φάτσες που ποζάρουν με beach-wavy-look τοοοοοοόσο φυσικά και αβασάνιστα... και να πω ευτυχώς που υπάρχουν και καπέλα (the bigger the better) για να σώζουν την κατάσταση.

Και με αυτές τις μπερδεμένες σκέψεις σας αφήνω.

Περιμένω τις αντιδράσεις σας. Αν και στη θέση σας θα συνέχιζα τις βουτιές :)

Σας φιλώ κατάμουτρα

Σμουτς!!!

Καλημέρες καλημέρες και καλή μας εβδομάδα, με την Κηφισίας πασπαλισμένη με αφρικανική σκόνη, best fm στα ακουστικά και επαγγελματικά emails σε αναμονή... και αφού ο καιρός την Κυριακή δεν άφηνε περιθώρια για βουτιές, είπα να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία και να πεταχτώ μέχρι την Art Athina-Διεθνή Συνάντηση Σύγχρονης Τέχνης.

Μερικές σκόρπιες σκέψεις από τη φετινή μου επίσκεψη:

Ο αριθμός των επισκεπτών προ-σχολικής/ σχολικής ηλικίας ήταν εντυπωσιακός. Αναφέρομαι σε ηλιακές ομάδες που κάλυπταν από μπεμπάκια, μέχρι παιδάκια στην εφηβική ηλικία που ήταν πραγματικά χαρούμενα (ω, ναι!) και παρατηρούσαν με ενδιαφέρον τα εκθέματα ολόγυρα τους, χωρίς γκρίνιες και κλάματα. Προφανώς τα συγχαρητήρια ανήκουν στους γονείς που δεν επέλεξαν την εύκολη λύση πάρε-το-tablet-και-παίξε ή κάτι παρόμοιο. Και σε αυτό το σημείο να στείλω χαιρετισμό συμπαράστασης στη φίλη Σοφία που ανήκει στην παραπάνω κατηγορία: Μην ανησυχείς, υπάρχουν κι άλλοι εκεί έξω σαν εσένα! 

          Και τελικά ίσως να υπάρχει μια ελπίδα κρυμμένη σε αυτή τη χώρα. Και               συχνάζει σε εκθέσεις, μουσεία και λοιπούς χώρους...

Οι ωραιότερα ντυμένες μεσήλικες κυρίες σίγουρα συχνάζουν σε εκθέσεις τέχνης. Και αυτή η εντύπωση είναι διασταυρωμένη με αντίστοιχες επισκέψεις τις προηγούμενες χρονιές. Οι εν λόγω κυρίες είναι ενημερωμένες, περιποιημένες και εκπέμπουν μια αύρα...πώς να το πω... πιο πολιτισμένη... από μια άλλη εποχή που δεν ψωνίζαμε όλοι από την ίδια μαγαΖΑΡΑ. Και επιτέλους είναι τουλάχιστον αναζωογονητικό να βλέπεις κάτι διαφορετικό σε αυτή την πόλη από τη στολή εργασίας “ξεφτισμένο jean/ αθλητικά stan smith/ σακίδιο πλάτης”!

Ο υπολογισμός της αξίας ενός έργου τέχνης ήταν και είναι (και φοβάμαι θα συνεχίσει να είναι) τελείως ακατανόητος στα μάτια μου. Κοντοστάθηκα σε ένα έργο που από μακρυά κάτι γνώριμο θύμιζε... ήταν ένα αριθμημένο αντίτυπο από τον Damien Hirst. Σίγουρα έχεις δει κάπου ένα έργο του... είναι αυτός που έχει διακοσμήσει ένα κρανίο με διαμάντια και έχει βάλει σε δεξαμενές με φορμαλδεΰδη νεκρά ζώα και άλλα πολλά... Δίπλα λοιπόν από το έργο το αναγραφόμενο ποσό ήταν 10.800 ευρώ. Αν διαβάζει κάποιος κριτικός τέχνης, γκαλερίστας, απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών ή έστω κάποιος φανατικός τηλεθεατής του Bob Ross στην ΕΡΤ (τι σου θύμισα τώρα εεε!) ας μας δώσει κάποια εξήγηση. Ευχαριστώ εκ των προτέρων!

Gold Tears, Damien Hirst

Η τέχνη είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας παρουσιάζοντας ό,τι συμβαίνει γύρω μας, αλλά με έναν πιο δημιουργικό τρόπο... ή τουλάχιστον έτσι πιστεύω εγώ. Για μια ακόμη φορά πάντως διαπίστωσα την ειρωνεία που κρύβεται όταν καταγγέλλει μεν ο καλλιτέχνης τα κακώς κείμενα (απληστία, ασυδοσία, εκμετάλλευση κοκ), το κόστος δε για να το κάνει είναι κομματάκι ανεβασμένο. Παραδείγματος χάριν, εξαιρετικά εύστοχο το ειρωνικό σχόλιο του πίνακα “ΠΑΣΟΚ σώσε μας”, αλλά δεν χρειάζεται να πληρώσω τα 2.500 ευρώ της αναγραφόμενης τιμής για να βάλω λίγη παραπάνω ειρωνεία στη ζωή μου (και το σαλόνι μου).

Και αντί επιλόγου σας αφήνω με το έργο του Κωνσταντίνου Κακανιά που με κάνει πάντα να γελάω.

Σας φιλώ κατάμουτρα

Η σκιέρ του παραπάνω τίτλου είμαι εγώ και αυτές είναι οι σκέψεις μου, σε άτακτη σειρά, ύστερα από την πρώτη, επίσης άτακτη, κατάβαση χθες στον Παρνασσό.

Το σκι είναι ένα ακριβό άθλημα. Καθένας ξεχωριστά μπορεί να αξιολογήσει φυσικά αν αντέχει το κόστος, αλλά αντικειμενικά και ξεκάθαρα αυτό είναι υψηλό. Και δεν αναφέρομαι στον εξοπλισμό (εντάξει, δεν είναι ανάγκη να τον αγοράσεις από την πρώτη φορά), ούτε καν στα μαθήματα (40 ευρώ την ώρα δεν κοστίζει ούτε ιδιαίτερο για Proficiency!). Είναι το όλον του πράγματος: να φτάσεις στο βουνό, να πληρώσεις είσοδο, να πιεις κάτι, να φας κάτι, να γυρίσεις από το βουνό κοκ. 

Ο αθλητισμός και δη και το σκι θέλει στυλ. Ο Παρνασσός σε ηλιόλουστη Κυριακή είναι σαν πασαρέλα street style στην εβδομαδα μόδας στη Νέα Υόρκη. Έλα προετοιμασμένος/-η. Αλλά σταμάτα ένα βήμα πριν βάλεις την MCM στην πλάτη για να ανέβεις στο λίφτ. Σε παρακαλώ!

Το στυλ στον αθλητισμό και δη και το σκι βοηθάει στις επιδόσεις. Έχω την ακράδαντη πεποίθηση ότι η στυλάτη φούξια/γκρι στολή μου έδινε αέρα ενδυματολογικής σιγουριάς και επομένως σιγουριά στην τεχνική κατάβασης. Απλά πράγματα. Τι δεν καταλαβαίνεις;

Δεν υπάρχει τίποτα πιο χαριτωμένο από πιτσιρίκια που γλιστρούν με άνεση, χάρη και ανεμελιά στο χιόνι. Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι αυτό ισχύει μέχρι τα 10. Αν ξεκινήσεις σκι μετά από αυτή την ηλικία θα πρέπει να κοπιάσεις για να κατακτήσεις αυτές τις αρετές.

Αυτοί που κάνουν snowboard μπορούν να θεωρηθούν ως οι χούλιγκανς του βουνού. Έχουν ως στόχο να παρενοχλήσουν όλους εμάς που απολαμβάνουμε την εξοχή και κατεβαίνουμε (με τα σκι, με την πλάτη, με τα τέσσερα) την πλαγιά.

Το χειρότερο κομμάτι μιας μέρας στο χιονοδρομικό είναι όταν περπατάς με τις μπότες του σκι πίσω στο αμάξι. Κουρασμένος, ιδρωμένος, πεινασμένος, σέρνοντας το ταλαιπωρημένο σου κορμί και επιπλέον τα ταλαιπωρημένα πέδιλα.

Το καλύτερο κομμάτι μιας μέρας στο χιονοδρομικό είναι όταν βγάζεις τις μπότες του σκι. Και νιώθεις ότι αδυνάτισες 5-10 κιλά, και είσαι πια κατηγορία φτερού. Μια αίσθηση έλλειψης βαρύτητας που μόνο ως αστροναύτης μπορείς να βιώσεις. Αστροναύτης μάλλον δεν θα γίνεις, οπότε μόνο το σκι σου έμεινε για παρόμοια εμπειρία. 

Το σκι είναι ωραίο. Νομίζω. Θα σας το επιβεβαιώσω μόλις αρχίσω να κάνω πραγματικά.

Σας φιλώ κατάμουτρα.

Σμουτς!!!

Φτάσαμε λοιπόν στο τέλος του 2015... Δεν πρόκειται να κάνω αναδρομή στις προηγούμενες 365 μέρες και νύχτες γιατί 1. δεν προλαβαίνω και 2. προτείνω να επικεντρωθούμε στις επόμενες 365 που ξεκινούν σε λίγο και ελπίζω να είναι:

1. Ασφαλέστερες για όλους μας. Οι ειδήσεις ήδη ανακοινώνουν ακυρώσεις εορταστικών εκδηλώσεων σε όλο τον κόσμο και αν συνεχίσουμε έτσι, προβλέπω του χρόνου να τρέχουμε να κλείσουμε ρεβεγιόν Ν.Σμύρνη και όχι Ν.Υόρκη, για λόγους ασφαλείας και όχι budget (!)

2. Αισιόδοξες. Γιατί νομίζω ότι έχουμε πλέον φτάσει στο όριο ανοχής της μαυρίλας, κατήφειας, μελαγχολίας

3. Δημιουργικές. Παιδιά, νέοι, μεγαλύτεροι, ας αδράξουν κάθε ευκαιρία να δημιουργήσουν κάτι νέο, κάτι όμορφο, κάτι διαφορετικό. Εγώ σήμερα έφτιαξα την πρώτη μου βασιλόπιτα με ζαχαρόπαστα (δεν είπα ότι πρέπει να είναι απαραιτήτως και κάτι σημαντικό!)

4. Εδώ ας συμπληρώσει ο καθένας ότι ονειρεύεται για το νέο έτος που έρχεται σε λιγότερο από 3 ώρες... έρωτα, χρήματα, ταξίδια, οικογένεια, ηρεμία, ένταση, αλλαγές, σταθερότητα 

Εγώ απλά θα πω να σας βρει αγκαλιά το νέο έτος με τα όνειρά σας, μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Καλή χρονιά σε όλους!

Σας φιλώ κατάμουτρα

Κανονικά το παρόν post θα μπορούσε να περιοριστεί στον παραπάνω τίτλο με πολλά θαυμαστικά, πυροτεχνήματα, emoticons με καρδούλες κοκ. Πήρα όμως τον χρόνο μου και άφησα εσκεμμένα να κυλήσουν 15 μέρες ώστε να καταφέρω να το ολοκληρώσω με κάποια ευπρέπεια, τουτέστιν χωρίς να κυλήσει το mascara all over και να αρχίσουμε τα μπούχου μπούχου... που δεν πρόκειται να τα αποφύγω, αλλά λέμε τώρα.

Σε συνέχεια λοιπόν του Όταν οι φίλοι παντρεύονται και Οταν (και άλλοι) φίλοι παντρεύονται έρχεται το αποκορύφωμα Όταν η αδερφή παντρεύεται... Δηλαδή όταν έρχεται εκείνη η μέρα που βλέπεις τον πιο κοντινό σου άνθρωπο, αυτόν με τον οποίο έχεις μεγαλώσει, έχεις μοιραστεί το δωμάτιό σου, τα ρούχα σου, τις σκέψεις σου, έχεις τσακωθεί, τα έχεις ξανα βρει κτλ. να κατεβαίνει τη σκάλα του πατρικού σας σπιτιού φορώντας το νυφικό της. Και να είναι εκθαμβωτική, φανερά ευτυχισμένη και εντυπωσιακά ψύχραιμη. Born to be bride! Και ξεκινάμε για την εκκλησία ένα ηλιόλουστο κυριακάτικο μεσημέρι, με τον καιρό να υποστηρίζει τις ενδυματολογικές μας επιλογές στο έπακρο.

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική στις περιγραφές μου για ό,τι συνέβη από κει και πέρα. Και η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω κιόλας. Οπότε θα πω απλά και μεροληπτικά ότι το μυστήριο ήταν συγκινητικό στον αναμενόμενο βαθμό, με παπά χαλαρό και cool σε μη αναμενόμενο βαθμό και τον γαμπρό συγκλονισμένο καθ’όλη τη διάρκεια (αυτός ήταν σίγουρα εκτός βαθμού και συναγωνισμού). Και ήρθε μετά το πάρτυ όπου επιβεβαίωσα το α πί θα νο: ήταν όλα καλύτερα και από τις προσδοκίες μου! Και όμως! Και ας μην κουράσω και εσάς με περιγραφές για nude δαντέλες, κουφέτα όλων των χρωμάτων και γεύσεων, εκλεκτά εδέσματα και συναφή.

Πέρα και πάνω από την απίστευτη μέρα του γάμου (από το χάραμα που ξυπνήσαμε μέχρι τα μεσάνυχτα που επιστρέψαμε, κυριολεκτικώς!), η αλήθεια είναι ότι η μικρή μου αδερφή ξεκίνησε πλέον τη δικής της οικογένεια με τον ομορφότερο τρόπο. Το μόνο που έχει να κάνει το νεόνυμφο ζευγάρι είναι να κρατήσει την ίδια λάμψη... for ever and ever.

Love you both... for ever and ever.

Και να τώρα, το mascara all over... πφφφ

Σας φιλώ κατάμουτρα