Kazandım.

ardını bilemediğin bir hikayenin başlangıcında takılıp kalırsın bazen. sorular ve sorgular beyaz duvarlar ile senin aranda gidip gelir. vereceğin cevaplar dahi sana kendinle güvende hissettirmez. işte o an anlarsın gerçeği, orada senin için hiç kimse yok.

uyuyamıyorum. hayatta kaçan bir şeyler var. herkes bizi çok seviyor da samimiyetler eksik sanki. hayatın ta kendisi kaçıyor, yakalamıyorum.

Oysa öyle anlar olur ki; bazen yaşama nedenimin özünü anlatan bir şarkı duyarım, bazen birkaç parça cümle bir araya getirir kendini, bazen bir çocuk gülüşü yavaşlatır, deli dehşet akan bu zamanı... işte o an benim için bir tokat gibidir, neye yaşadığımı hatırlatan.

Sonrası ne mi?

sonrası uzun göz göze gelişler,

dizleri halıyla buluşturan çöküşler,

çaresiz bırakan, kan kusturan düşler

yahut bebek masumiyeti içeren gülüşler.

Hangisi olduğu hiç... ama hiç fark etmez. Tam şu an orada durup bana inanabilirsin, zira biz bunların her birinde ciğerimizi serinleten nefesler bulacağız.

inanıyorsan, bu bizim gerçeğimizdir.