𝒄𝒉𝒂𝒍𝒊 . ＊

Przez cały czas, kiedy nieznajoma próbowała wyjaśnić sytuację, dziewczyna obserwowała uważnie jej zachowanie i uśmiechnęła się lekko do siebie. Kobieta przed nią była w jakimś chaosie, może właśnie przez zaskoczenie całą sytuacją i jej dziwacznym przebiegiem. I jeszcze tą oderwaną od rzeczywistości propozycją Chali. Postanowiła od razu, że będzie mniej mówić, by w kolejny raz jej nie przestraszyć. Otworzyła schowek w motorze, by schować kask i pokręciła głową z niedowierzaniem, słuchając przebiegu sytuacji. — Wygląda na to, że pojawiłaś się w przypadkowym miejscu, ale w odpowiednim czasie, Hayun — powiedziała w końcu, przekręcając głowę w bok. Zaczęła zastanawiać się ile czasu minęło od kiedy miała ostatni kontakt z innymi ludźmi, niż tylko z tymi z pracy, skoro zapominała o podstawach, takich jak choćby lekki ukłon w stronę nowo poznanej osoby. Szybko się zreflektowała, a tym razem już z przyzwyczajenia nawet złożyła dłonie. Totalnie się w tym powitaniu pogubiła, ale zastanawiając się nad tym długo, zapytała: — Przepraszam, że pytam, ale czy ja cię skądś nie znam? Spotkałyśmy się gdzieś?

Miała wrażenie, że to nie pierwszy raz kiedy widzi twarz nieco niższej dziewczyny, a jej brwi lekko się zmarszczyły. Było to widoczne właśnie przez to, że czarne włosy nie wróciły jeszcze całkowicie do swojego ładu sprzed założenia kasku. Słysząc kolejne zdanie, aż wytrzeszczyła oczy i wybuchła śmiechem, zasłaniając szybko twarz swoimi dłońmi, nie dotykając jej jednak. Uspokoiła się po kilku sekundach i aż złapała się za brzuch. Faktycznie - jej rozpięta kurtka nie ukrywała figury, ale ostatnie o czym pomyślała, gdy Hayun się przyglądała, był fakt, że zacznie za to przepraszać. Sama zerkała w stronę drobnych cech jej twarzy i ani pomyślała, by o tym wspominać. — Przepraszam, jesteś zabawna. I możesz się przyglądać, nie lubię się do tego przyznawać, bo brzmię na egocentryczkę, ale lubię być w centrum uwagi — stwierdziła, zauważając w swojej głowie, że to brzmi jeszcze gorzej po wypowiedzeniu. Miała nadzieję, że dziewczyna obok niej nie pomyśli sobie niczego złego, a jeżeli tak, już było na to za późno. Pytanie. Nowo poznana nieznajoma zadała pytanie. — A, motor... W sumie to tylko pojazd i żadne moje hobby. Jest szybkie i mogę wyprzedzać auta, a jest mi nie po drodze z czasem, więc prędkość mi sprzyja — powiedziała zgodnie z prawdą i wyszczerzyła się. — Oczywiście wszystko zgodnie z prawem. Teren zabudowany to teren zabudowany.

Chali wzdrygnęła się mocno, czując jak ktoś dotyka jej twarzy. Była przekonana, że jest w swoim rodzinnym domu, bo zwykle to tam dochodziło do takich bezczelnych prób zbudzenia jej i już chciała otworzyć usta, unosząc głowę, żeby złapać w zęby palec przeszkadzającego jej człowieka. Całe szczęście oczy otworzyła jako pierwsze i jedyne co zdążyła zrobić, to nieco podnieść podbródek. Zaczęła analizować fakty. Seul, oczywiście, że była w Korei, bo już dawno tu wróciła. Tuż po świętach. Wracała z pracy, spała trzy godziny, ostatni posiłek jadła wczoraj wieczorem. To wyjaśnia, dlaczego jest głodna i nieco zirytowana. Dopiero po kolejnej chwili dotarły do niej bodźce, które wcześniej zatrzymały ją przed ugryzieniem nieznajomej jej osoby. Zamrugała kilka razy i spojrzała prosto w twarz chłopaka, który z przyglądał jej się z dziwacznym wyrazem twarzy. 

— Budzimy...? — zapytała nadal zaspana, nagle rozumiejąc, że jest w miejscu publicznym. Wyprostowała się i wypuściła głośno powietrze, czując, jak robi jej się głupio. — Rany, dziękuję, że mnie obudziłeś. Prawdopodobnie ktoś z obsługi musiałby mnie wybudzić, gdyby nie ty, a w międzyczasie zostałabym okradziona — z jej ust zaczął wydobywać się monolog, jak zwykle. — Mam nadzieję, że... Tak, mam telefon, to najważniejsze — powiedziała po złapaniu się za tylną kieszeń swoich spodni i wstała z miejsca, zapinając kurtkę pod szyję i ubierając swój mały, pudrowo różowy plecak, z którym się raczej nie rozstawała. Słuchawki za to przewiesiła przez szyję, poprawiając je trochę. Wyszła razem z chłopakiem z metra i dopiero wtedy zrozumiała, że nie jest na ostatnim przystanku, do którego zmierzała. Zmarszczyła brwi, widząc że metro dalej nie jedzie i toruje drogę każdemu wagonowi po kolei, co raczej zapowiadało się na niezłą masakrę. 

Ucieszyła się widząc, że mężczyzna podszedł do tematu z humorem. Tym bardziej, kiedy na jego twarzy pojawił się uśmiech i zauważyła, że ten był już kompletnie naturalny, a nawet spontaniczny. — To chyba najfajniejsza historia, jaką ostatnio usłyszałam. Twoja babcia musi być bardzo pozytywną osobą. — rzekła, po czym zmarszczyła lekko nos w kolejnym z uśmiechów, kiedy Gabi pochylił się nad stołem. Zaśmiała się, udając, że nie widziała jak się zachwiał. — O tajemnicach wagi państwowej. A tak serio, to po prostu opowiadam o tym co robiłam w pracy, albo przeżywam jakieś kłótnie jeszcze raz, tylko tym razem dobieram lepsze argumenty. Różnie bywa — postanowiła odpowiedzieć zgodnie z prawdą i spojrzała do swojego kubka, który opróżniła jednym większym łykiem. Zaskoczona, że towarzysz wyłapał to jedno, małe słówko, przekręciła głowę nieco w bok.

— Tak, byłam — wyznała nie bez westchnięcia. — Ale jestem na drodze do powrotu, proszę mnie nie oceniać. Po prostu zabrakło mi czasu, jak byłam na kontrakcie w pracy. — wytknęła swój palec w jego stronę, jakby ten gest miał być małą pogróżką. Wyszło raczej uroczo, niżeli groźnie. — A zostałam ze względów czysto etycznych. Chociaż to ma wpływ na różne aspekty, choćby środowiskowe... Złożone to bardzo, a nie jestem niestety na tyle wykształcona, by opowiadać tak o — pstryknęła palcami. — Bez zastanowienia. — Wypchnęła językiem swój policzek na jeden moment, zastanawiając się, czy taka odpowiedź Gabrielowi wystarczy. Pokiwała głową. Doskonale wiedziała, że liczenie tych wszystkich rzeczy było ważne, między innymi dlatego tak trudno jej było pozostać przy weganizmie i nie doprowadzić do jakichś braków. Intuicyjne jedzenie jest o wiele prostsze. — Czyli nadal mniej-więcej patrząc na talerz możesz stwierdzić, czy zjesz wystarczająco? To bardzo przydatna umiejętność. 

source: still accepting !

galette des rois :: What are some things other people find weird that you find divine?   tarot, horoskopy, czary. jestem nimi zafascynowana, o czym doskonale wiesz: czytam o tym czasem, uważam, że to ciekawe koncepcje, można o tym również podyskutować, ale jeszcze lepiej patrzy się na zabobonnych ludzi. myślę, że jestem gdzieś pomiędzy wiarą w taką magiczną rzeczywistość, a myślą, że szkiełko i oko to jedyna droga do poznania prawdy. także... nie wiem, czy dobrze odpowiedziałam na to pytanie. 

source: still accepting !

bugne :: do you have any favorite trends?    najbardziej lubię te, które nie znikają po jednym sezonie, czyli jeans, czerń, biel i minimalistyczna biżuteria. u mnie to trochę tak, że tylko włosy lubię zmieniać gwałtownie. i, choć sama JESZCZE nie noszę dziurawych rajstop, to ostatnio przyglądam się temu... wygląda fenomenalnie. 

source: still accepting !

crème caramel :: what is a not-so-fun fact about you?   czasami zapominam jaka jestem na rzecz bycia taką, jaką inni chcą mnie widzieć.

source: still accepting !  

flan pâtissier :: Did you have an emo or alternative phase as a teenager?  bardzo wcześnie przechodziłam fazę próbowania na sobie różnych... stylów ubierania się, tak to nazwę. ale nie przypominam sobie fazy emo, prędzej alternative, ale to też chyba za wiele powiedziane. jednak myśl o eksperymentowaniu z wyglądem nigdy mnie nie opuściła :]

source: still accepting !   

croissant :: what is your go-to hairstyle?  zwykle mam dwa wybory: albo związuję sobie na czubku samurajowego kitałka, albo nie robię z nimi kompletnie niczego. no, może poza szybkim wtarciem w nie olejku.