Işık

Uzaklara dalıyorum sürekli. Binemediğim bütün otobüslere, gidemediğim tüm mesafelere meyilliyim. Bir gün, bir gece, bir akşamüstü.. Hiçbir yeri değil; sadece kendimi terkedeceğim.

El titremesi, hissizleşme, yemek yiyememe, insanlardan uzaklaşma, yorulma.

Dert değil. Alışkınım. Yine hallederim. Hep hallettim.

gözlerimden süzülen gözyaşı değil kan.

Saramadığın yarayı eşelemekten hiç gocunmuyorsun.

Sevgi göstermek için hep son anları bekliyorsunuz; hastane koridorlarını, siren öncesini, veda vaktini ama ölümün son anı yok. O ansızın gelecek, yüreğinize binen pişmanlık hiçbir şeye fayda etmeyecek.

nereye gittiğini bilmezsin ama neyden kaçtığını hiç unutmazsın

O kadar çok canım yandı ki, artık birisi sırtımı sıvazlasa ürkek bir mahcubiyetle diğer eline bakıyorum. En kuytu köşelerinden incinenler bu hissi bilir, kurşun en beklemediğin anda en beklemediğin yerlerden gelir.

Yaramı küçümsüyorsun, yaramın sen olduğunu bilmeden.