Céline Degreef

Er is een stuk boos en kwaad weggaan gelijkgesteld aan misdaad terugkomen doe je altijd pas te laat

Er is een stuk aan wenen toe klein en jong en alles taboe er is een stuk dat schreeuwt ‘kom terug’ (alsjeblieft heel vlug)

Hier leerde ik de ‘shhh’-klank alvorens ik een woord kon zeggen

Hier leerde ik verstoppen, ver in mezelf, kwijtgeraakt om 20 jaar later midden in de rommel van mijn hoofd terug te vinden.

Hier leerde ik handen aanvaarden, zoals je leert een hand vast te nemen bij het begin van een officieel gesprek. Omdat dat zo hoort. Omdat dat moet.

Soms is beschermen enkel nog schade aanbrengen Een krijgspak met messen aan de binnenkant

Doe mij maar pijn. Help mij rechtstaan met harde woorden met bebloede neuzen.

‘Is alles goed?’ Ik ben bang vandaag Ik antwoord niet

‘Hela!’ Ik wandel sneller, (hij volgt) sla speciaal een straat af, (hij volgt) maak rechtsomkeer langs een grote camion om terug dezelfde straat in te slaan

Wanneer ik twee minuten later achter mij kijk, zie ik hem weer, dit is geen toeval meer.

Ik wandel sneller en verdwijn tussen de mensen. Moet ik iemand aanspreken? Of gewoon sneller wandelen, sneller mezelf kwijtraken in de massa?

Ik blijf wandelen, midden in de dag, midden op de Turnhoutsebaan, loop ik weg.

Wanneer ik ’s avonds in de cocon van mijn bed kruip, weg van de ramen tot de wereld, word ik zacht – en toch hard – omringd door de monsters van jaren geleden

Met de jaren worden ze nieuwsgieriger en word ik me bewuster Wat ooit onzichtbare pijnen waren zijn nu iedere nacht – voelbaar, hoorbaar, zienbaar – als scherpe vogelbekken die iedere avond in mijn ondoordringbare pantser snijden Het is een aanval en een heling tegelijk

Wanneer ik overdag terug achter de dikke glazen ramen kruip, is het achter meer lagen kleding dan nodig is. De wintermaanden zijn ideaal om stukken van mezelf te verstoppen

Het barst en het breekt, maar daar start dit verhaal niet.

Het begint bij het kind dat muren bouwt tussen zichzelf tussen stout en braaf en blij en boos het kind waarvan iedereen denkt ‘hier is niks loos’

Het begint bij het kind dat niet gezien wordt Het kind dat schreeuwt, het kind dat lacht Het kind dat gehoorzaamt zonder klacht

Het begint bij het vergeten Het verdoezelen van wat (n)ooit was

Het eindigt in twijfel, in feiteloze analyses Het eindigt in nooit-genoeg

Het begint bij het beton kappen over het verdriet Het zet zich verder in opengesneden huiden, een verafschuwd aanzicht, barsten in het beton, het eindigt bij het openbreken

Hier leerde ik de ‘shhh’-klank alvorens ik een woord kon zeggen

Hier leerde ik verstoppen, ver in mezelf, kwijtgeraakt om 20 jaar later midden in de rommel van mijn hoofd terug te vinden.

Hier leerde ik handen aanvaarden, zoals je leert een hand vast te nemen bij het begin van een officieel gesprek. Omdat dat zo hoort. Omdat dat moet.

—————————————————————————-

Dingen die ontsnappen verdwijnen niet. Iets vond zijn uitweg, maar voelt nog steeds als een wolk giftige angst. Ik kan nog steeds niet ademen zonder dat het voelt alsof er handen rond mijn nek knijpen, alsof er iets duwt om uit mijn hoofd te komen. Ik denk dat mijn lijf niet begrijpt dat het er al uit is.