nurde

işte bu yüzden bazı sabahları bekleyemem ve karanlıkta gözümü kapatamam.

deklanşöre bastığımız an da gelip geçmiştir fakat biz dönüp dönüp fotoğraflara bakarız. bizi aldatanlardan hesap sormak isteriz ama çoğu zaman aldanmak işimize gelir.

imtihan, ki her zaman başka bi surette görünür. varlık ve kolaylık şükretmeyi unutan kalbimin imtihanı değil mi?

bi araya gelmek için nedenler arayarak vakit kaybetmek istemiyorum… mesela çay demlemek basit; ama basit olduğu için değil bizi bi araya getirdiği için seviyorum.

sadece bilenenlerin değil kırılanların da keskin kenarları var. canımızı acıtan ne bilenmek ne de kırılmak. herbirimiz kanarız ve kanatırız çünkü sakınmayı bilmeyiz hiçbirimiz. eksilmeliyiz belki de, törpülenmeliyiz. yan yana durabilmek, ve bi yarayı sarabilmek için...

bu kilitler ki, tıpkı bitkinin o kış soğuğu sürecini geçirmeden çiçeklenmemesi gibi bazı zorlukları aşmadan açılmıyor. ne zaman ki kilitler vaktinden önce kırılıyor, erkenden çiçeklenen her tomurcuk gibi tohumsuz ve meyvesiz kalıyoruz.

gözlerim değip geçiyor zamana ve durup bakmak istiyorum. ama yetişmek denen bi bahanem var…

hayat döneceğimizi bilmekten çok döneceğimizi ummaktan ibaret; anlıyorum ki her gidiş ve aslında her dönüş bi yerlerden ayrılmaktır.

— Teoman, Martılar

uğruna kavga ettiğimiz taş, bize kabil'den miras kalmasaydı şayet; insan onu hırslarından doğururdu ve yine de savaşırdık.

dönenlere bi merasim icat ettik, onları karşılamak için. ve en nihayetinde veda ettiklerimize ise bi mezar.

fakat geçip gitseydi hayata her gün yeniden başlardım; hakkını verebilecek kadar bilemezdim hiçbi şeyi.

bi göl kadar birikseydi şayet yazamazdım. çünkü silinirdi kelimeler. bu bi sızıntı, ve birikmeden yazmaya vaktim var.

yaramız orda kalmalı ki biri kantar olup tartsın. yoksa ne anlatarak, ne dinleyerek; biz sadece gittikçe deşilerek buluyoruz kendimizi.

hayretle seyrettiklerimin benim gördüğüm kadar olduğu sanmakla kalıyorum. değip de renklerini gösterdiği yansımaya bakmaktan ışığın kaç kez kırıldığı aklıma bile gelmiyor.