Cappadocia City Guide

Eceabat’ta yerel kahvaltı mekanları deneyimi, beni sadece tok değil, aynı zamanda yerel kültürün kalbine de götürdü. İlk gittiğimde, sade sandviçler ve reçelli ekmeklerin ötesinde bir lezzet dünyası olduğunu anladım. Burada, ev yapımı reçellerden taze peynirlere, zeytinyağlı sofralardan balık ekmeğine kadar her şeyin özenle hazırlandığını gördüm. Eceabat’ın sabahları, sadece yemek değil, aynı zamanda insanların birbirine olan sıcaklığını da hissettiriyor.

Sabahın İlk Işığıyla Karşılaşma: Doğanın ve Lezzetin Buluşması

Ben de ilk gittiğimde, güneşin doğuşunu izlerken kahvaltının tadını çıkarmak istedim. Çanakkale Boğazı manzaralı bir yerde oturmanın, kahvaltıya ayrı bir keyif kattığını hemen anladım. Eceabat’ın yerel kahvaltı mekanları, genellikle deniz kenarında konumlanıyor. Böylece, hem sahil havasını soluyor hem de taze balıkların kokusunu alıyorsunuz. Sabahın erken saatlerinde, işe gidenler ve yerel halkın yaptığı sohbetlere kulak misafiri olabiliyorsunuz. Bu da kahvaltıyı sadece bir öğün değil, bir deneyim haline getiriyor.

Ne Yenir? Yerel Lezzetlerin Peşinde

Eceabat’a özgü kahvaltı sofralarında neler var diye merak ediyorsanız, işte benim favorilerim:

Eceabat’a Özgü Peynirler: Burada, keçi peyniri ve tulum peyniri gibi yerel peynirler, kahvaltı sofralarının vazgeçilmezi. Yaklaşık fiyatı 15-20 TL arasında değişiyor.

Ev Yapımı Reçeller: Karadut, incir ya da vişne reçeli gibi reçeller, sabahın ilk saatlerinde taze ekmekle harika bir uyum sağlıyor. Fiyatı 10-15 TL arasında.

Zeytinyağlı Zeytinler: Zeytinyağıyla hazırlanan zeytinler, basit gibi görünse de lezzetleriyle sizi şaşırtıyor. Fiyatı 5-10 TL.

Balık Ekmeği: Eceabat’a gelmişken, balık ekmeği yemeden dönmek olmaz. Yaklaşık fiyatı 25-30 TL.

Kazandibi ya da Tahin Pekmez: Tatlı sevenler için, bu ikisi de mutlaka denenmeli. Fiyatı 10-15 TL.

Ben de ilk denediğimde, keçi peynirinin tadı ve keçi sütünün yoğunluğu beni çok etkiledi. Aynı zamanda, balık ekmeğinin taze balıkla yaptığı kombinasyon da unutulmazdı. Eğer sabahın erken saatlerinde balık pazarına uğrarsanız, balıkçıdan aldığınız balıkla ekmeğinizi tazeleyebilirsiniz. Bu da yerel lezzetleri daha da otantik bir şekilde deneyimlemenizi sağlıyor.

Mekan Seçimi: Hangi Yerler İyi?

Eceabat’ta birçok yerel kahvaltı mekanı var, ama benim favorilerimden biri Kordon Kahvaltı Evi. Deniz kenarında olması ve geniş bir kahvaltı seçeneği sunması beni cezbetti. Fiyatı yaklaşık 50-60 TL arasında değişiyor. Diğer bir seçenek de Limon Bahçesi, burada özellikle reçeller ve peynirler çok lezzetli. Fiyatı da 40-50 TL arasında.

Eğer daha ekonomik bir seçenek arıyorsanız, Çınaraltı Kahvaltı Evi de iyi bir tercih. Burada, hem lezzetli yemekler bulabilir hem de yaklaşık 30-40 TL gibi bir fiyata kahvaltınızı yapabilirsiniz. Mekan seçerken, sabahın erken saatlerinde gidilmesi gerektiğini de unutmayın. Yerel halkın yoğun olduğu saatler, hem yemek hem de sohbet açısından daha keyifli oluyor.

Pratik İpuçları: Kahvaltıda Ne Kadar Zaman Ayırmalı? Ne Getirmeli?

Eceabat’ta kahvaltı yaparken dikkat etmeniz gereken birkaç şey var:

Rezervasyon: Hafta sonları ve tatil günlerinde yer bulmak zor olabilir. Bu yüzden, gitmeden önce rezervasyon yaptırmanızı öneririm.

Mevsim: Eğer kışın gidiyorsanız, kahvaltı sofralarında sıcak yemekleri tercih edin. Yazın ise, serinlemek için ayran ve taze meyve suları iyi bir seçim olacaktır.

Yanınıza Alın: Eğer yerel peynirler ve reçellerden almak istiyorsanız, yanınıza bir sepet ya da cam kavanoz getirin. Böylece, tazeliğini koruyarak eve götürebilirsiniz.

Sohbet: Yerel insanlarla sohbet etmek, deneyiminizin bir parçası olsun. Onlardan hangi reçellerin ya da peynirlerin daha iyi olduğunu öğrenmek, size yeni lezzetler keşfetme fırsatı verir.

Ben de ilk gittiğimde, yanımda bir sepetle gitmeyi unuttuğum için reçelleri cam kavanozda eve götürmek zorunda kaldım. Ama o reçellerden yıllar sonra bile konuştuğumu hatırlıyorum. Bu yüzden, pratik ipuçlarına dikkat etmek, deneyiminizin kalitesini artırıyor.

Sıkça Sorulan Sorular

S: Eceabat’ta kahvaltı için en iyi zaman nedir?

Genellikle sabah 8.00-10.00 arası en yoğun saatler. Bu saatlerde hem yerel halkla sohbet edebilir hem de en taze lezzetleri tadabilirsiniz. Hafta sonları daha kalabalık olabileceği için, erken gitmenizi öneririm.

S: Kahvaltı için ne kadar bütçe ayırmalıyım?

Kişi başı yaklaşık 30-60 TL arasında değişiyor. Deniz kenarında ve yerel lezzetlerin sunulduğu mekanlarda fiyatlar biraz daha yüksek olabiliyor. Ama bu fiyatlara karşılık aldığım lezzet bana göre çok değerli.

S: Eceabat’a özgü en iyi şey nedir?

İlk gittiğimde, Gelibolu’da bir balıkçıyla sabah kahvesi içmekten daha güzel bir şey olabileceğini hiç düşünmemiştim. Oysa ki, o incecik sandalyenin üzerinde otururken, denizin sesini dinlerken, yanındaki adamın anlattığı öyküleri dinlerken, aslında bütün yorgunluklar, stresler uçup gidiyor. O sabah, taze balık kokusuyla karışan kahve kokusunun beni nasıl sarstığını hâlâ hatırlıyorum. Gelibolu’nun bu küçük liman köşesinde, saat 06.30’da başlamıştı her şey.

Sabahın köründe limanda olmak

Ben de ilk gittiğimde, sabahın o erken saatlerinde orada olmaya cesaret edememiştim. "Acaba çok erken mi gitmiş olurum?" diye endişelenmiştim. Ama öyle değilmiş. Balıkçılar, zaten saat beş civarında denizden dönerler. Limanda, Eceabat’tan kalkan feribotların sesleriyle uyanırsınız. Benim ilk karşılaştığım balıkçı, Hasan Amca adında bir adamdı. Üstünde haki bir yağmurluk, elleri balık pullarıyla kaplıydı. Bana gülümseyerek, "Balıklar da insanlar gibidir, sabahın ilk ışıklarıyla uyanırlar" dediğinde, o anı hiç unutmadım.

Gelibolu’nun liman kahvesi, Kabatepe Liman Kahvesinden başka bir yer değildir. Küçük, tahta masaları, paslanmış demir sandalyeleriyle tam bir nostalji durağı. 2018 yılında gittiğimde, bir fincan Türk kahvesi 5 liradan satılıyordu. O fincan kahveyi içtiğim sırada, balıkçılarla sohbet etmek, onların deniz öykülerini dinlemek, beni bambaşka bir dünyaya götürdü.

Balıkçıyla sohbet etmek: Denizin hikayeleri

Hasan Amca’yla sohbet ederken, bana Çanakkale Savaşı’nın geçtiği sahillerde balık avlamanın ne demek olduğunu anlattı. "Burada dalgalar, sadece su değil" dedi. "Geçmişin fısıltılarını da taşıyor." O sırada, elinde bir levrek tutuyordu. "Bugün avladığım en taze balık" dediğinde, ben de o balığın nasıl pişirildiğini sormak istedim. Limanda, balıkçılardan bazılarının evinin hemen yanında, küçük bir restoran vardı: Liman Balık Evi. Orada, levreğin 45 liraya pişirildiğini biliyorum.

Limanda geçirdiğim o bir saatlik sürede, ben de ilk defa bir balıkçıyla bu kadar samimi bir sohbet etmiştim. O sırada, güneş yavaş yavaş yükselmiş, denizin mavisiyle gökyüzünün mavisi birbirine karışmıştı. O manzara karşısında, sadece fotoğraf çekmek yetmemişti. O anı hissetmek istemiştim. Ve hissetmiştim de.

En iyi sabah kahvesi için: Kabatepe Liman Kahvesi’ne 06.00’dan önce gidin.

Taze balık yemek için: Liman Balık Evi’ne uğrayın. Balık fiyatları 40-60 lira arasında değişiyor.

Limanın en güzel manzarası: Denize bakan tahta masalarda oturun. Güneşin doğuşunu izleyin.

Pratik ipuçları: Gelibolu sabahının incelikleri

Gelibolu’da sabah kahvesi içecekseniz, yanınıza bir ceket alın. Sabahları serin oluyor, özellikle Eylül ve Mayıs aylarında. Ben ilk gittiğimde, ince bir hırka bile yetmemişti. Ayrıca, balıkçılarla sohbet etmek için biraz Türkçe bilmenizde fayda var. "Bugün balıklar nasıl?" gibi basit cümlelerle sohbeti başlatabilirsiniz.

Eğer daha erken kalkıp, limanda yürümek isterseniz, Kabatepe Anıtı’nın oradan geçen yolda yürüyüş yapabilirsiniz. Deniz kenarındaki patikada, martıların sesi eşliğinde yürümek, size başka bir huzur katacaktır. Ben de ilk kez orada yaptığım yürüyüşte, bir balıkçının ağlarını onardığını görmüştüm. O kadar sakin bir manzaraydı ki, zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştım.

Sıkça Sorulan Sorular

S: Kabatepe Liman Kahvesi’nde kahve dışında neler içebilirim?

Orada demli çay, sütlü kahve ve taze sıkılmış portakal suyu da içebilirsiniz. Ben portakal suyunu tercih ettim. Limanda taze portakal satan bir adam vardı. 10 liraya bir bardak portakal suyu içmiştim.

S: Liman Balık Evi’nde hangi balıkları yemeliyim?

Levrek en taze seçeneklerden biri. Ama midye dolma ve ızgara çupra da deneyebilirsiniz. Ben ilk kez ızgara çupra yemiştim ve çok lezzetliydi.

S: Gelibolu’ya gitmek için en iyi zaman hangisi?

You absolutely will find yourself lost in Çanakkale bazaar—purposefully or not. That’s part of the charm. When I first visited on a drizzly November afternoon, the scent of freshly baked simit and spiced tea filled the air. The labyrinth of stalls, each packed with handmade ceramics, olive wood kitchenware, and colorful textiles, pulled me in. Within minutes, I’d wandered down a side alley lined with copper pots and hand-embroidered headscarves, completely forgetting where I’d parked my scooter. The bazaar doesn’t just sell things—it invites you into a living story, one where every vendor has a tale and every purchase feels personal.

A sensory overload worth getting lost in

I remember stopping at a stall where an elderly woman was hand-grinding coffee beans in a brass grinder. The rhythmic clacking filled the space, and before I knew it, I was sipping thick Turkish coffee with her, listening to how her family has run this stall for three generations. The prices are negotiable—something I learned the hard way when I handed over 200 Turkish lira for a small ceramic cup only to be told, “For you, 150.” Always, always ask, “What’s your best price?” first. And don’t rush. The magic happens in the pauses—the moment between your question and the vendor’s answer, the way a shopkeeper’s face lights up when you admire a hand-painted plate before haggling even begins.

Must-buy treasures (and where to find them)

Here’s what I brought home and what I regret not buying:

Hand-painted olive wood spoons from Kelebek Baharat & Zeytinyağı (around 80–120 TL each) – perfect for drizzling honey or stirring your morning tea.

Small kilims or prayer rugs from the back alleys near the Great Clock Tower (700–1500 TL) – each one unique, with wool so soft it feels like a whisper.

Simdi pastries from a tiny bakery near the bazaar entrance (25 TL) – flaky, buttery, and best eaten while hot.

Handmade copper coffee sets at the metalwork stalls (300–600 TL) – a splurge, but worth every lira for the way they gleam on your shelf.

When to go and how to survive the crowd

Go early—before 9 AM if you can. The bazaar is liveliest then, with vendors setting up and locals grabbing their daily bread. By noon, it’s packed with tourists and the heat rises quickly, especially in summer. I visited in November and it was perfect—cool enough for a sweater, warm enough to linger. Bring small bills; many vendors don’t take cards. And wear comfy shoes. You’ll walk more than you expect.

One tip: If a vendor says “This is the last one!”—they probably have 12 more just like it. But saying it with a smile makes the moment feel special. That’s the Çanakkale bazaar way.

Frequently Asked Questions

Q: Is haggling expected in Çanakkale bazaar?

Yes! It’s part of the culture. Start by offering about 30–40% of the asking price and meet somewhere in the middle. Be polite and smile—vendors respect honesty and humor more than aggressive tactics.

Q: What should I avoid buying in the bazaar?

Mass-produced items that look identical to ones you’d find in a mall. True treasures are handmade—ceramic, textiles, copper, or local food products like olive oil or spices. If it’s wrapped in plastic or looks brand new, it’s probably not authentic.

Q: Can I use credit cards at the bazaar?

Let me save you some headaches: Canakkale isn’t Istanbul or Antalya, and that’s exactly why you should go. When I first visited in late September, I expected another tourist-packed hotspot with overpriced kebabs and selfie sticks. Boy, was I wrong. Canakkale is where history breathes, the sea tastes like salt and adventure, and locals treat you like an honorary cousin—if your cousin runs a seaside tea shop. Here’s the unfiltered truth so you can skip the rookie mistakes and dive straight into the good stuff.

How to feel like a local without trying too hard

When I first arrived at the ferry terminal from Eceabat, I’ll admit I looked like a lost backpacker with my oversized map and confused stare. A taxi driver named Ahmet—yes, the Ahmet who’s been driving ferries since 1998—took one look at me and said, “You want to see the real Canakkale? Follow me.”

Turns out, locals don’t wait for tourists—they invite them in. Within an hour, I was sitting on a plastic chair at a tiny kahve (coffee shop) near the clock tower, drinking türk kahvesi that cost 20 lira (about $0.65), and chatting with a retired fisherman who pointed at the Dardanelles and said, “That water has seen more wars than your history books.”

Here’s how to blend in without faking it:

Learn four words: Merhaba (Hello), Teşekkür ederim (Thanks), Ne kadar? (How much?), and İyi tatiller (Have a good holiday). You’ll get smiles and better prices.

Eat where fishermen eat. Skip the places with picture menus. Look for the spot where the most Turks are eating—usually Kebapçı İskender near the bazaar for killer İskender kebap (around 80–100 lira / $2.50–$3.20).

Take the ferry at sunset. Not for the view (though it’s stunning), but because the ticket costs 15 lira ($0.50) and the captain will tell you about the 1915 submarine attacks if you ask nicely.

Dardanelles and Gallipoli: Go beyond the history books

When I first stepped onto the Gallipoli Peninsula, I expected solemn silence. What I got was seagulls, wind, and the occasional tour guide shouting into a megaphone. The real magic isn’t in the plaques or memorials—it’s in the quiet moments. I sat by the Aegean for over an hour just watching the water ripple over the Anzac Cove beach. No one was around. Just me, a lizard, and a seagull judging my sandwich.

Do this, not that:

Do: Walk the Anzac Trail at dawn. The light hits the cliffs just right, and you’ll feel the weight of what happened here without a single tour guide narrating. Bring water—there are no shops.

Don’t: Book a full-day Gallipoli tour unless you love being herded like cattle. Instead, take the Canakkale-Çanakkale bus to Eceabat (10 lira / $0.30), then hire a private driver for four hours (about 300 lira / $9.50). You’ll get the sites on your terms.

Visit Kabatepe Simulation Center only if you need context. Otherwise, skip it. The real stories are in the wind and the waves.

Food, booze, and where to crash after dark

When I first wandered into Barbaros Bar at 10 PM, I thought it was closed. Then the door opened, and the scent of grilled fish and rakı hit me like a wave. Inside, a live bağlama player was singing a song about love and loss, and a group of students were dancing on tables. I ordered a rakı (about 40 lira / $1.30), a plate of midye dolma (stuffed mussels, 60 lira / $1.90), and felt like I’d found the heartbeat of the city.

Canakkale’s nightlife isn’t about clubs—it’s about meyhanes (taverns) where time slows down and conversations speed up. Here’s the drill:

Start at Barbaros Bar for the vibe. Stay for the live music.

Move to Kordon Bar if you’re feeling social. The outdoor seating along the waterfront is perfect for people-watching and eavesdropping on the best conversations.

End at Efe Bar if you’re still standing. It’s open until 4 AM, and the owner, Efe, will probably challenge you to a backgammon game.

Frequently Asked Questions

Q: Is Canakkale safe for solo travelers, especially women?

Absolutely. I traveled solo as a woman in late September and felt safer than in Istanbul’s crowded alleys. Just dress modestly in conservative areas, avoid walking alone late at night in empty streets, and you’ll be fine. Locals are protective and curious—more likely to invite you for tea than harass you.

Q: How much should I budget per day?

For a mid-range traveler, aim for 300–400 lira ($9.50–$12.50) a day. That covers a dorm bed (100–150 lira), street food and one sit-down meal, ferry tickets, and a few drinks. If you splurge on a private Gallipoli tour or seafood dinner, add 200–300 lira extra.

Q: Do I need to rent a car to explore?

I stretched my budget to the max and still had an amazing time in Çanakkale. When I first visited in early October, I stayed for three days on less than €100—excluding the ferry from Greece. Here’s exactly how I did it.

Where I stayed (and why it worked)

I bunked down in a pansiyon near the city center called Pansiyon Zeytin. A basic but clean room cost me €25 a night, and the owners gave me a discount for paying in cash. It was a 10-minute walk to the main square, so I didn’t waste money on taxis. If you’re really pinching pennies, check Facebook Marketplace for shared apartments—some locals rent rooms for just €15.

The food I ate (and how little it cost)

Çanakkale’s food scene is packed with cheap, delicious options. My go-to was Kebapçı Emin Usta—a tiny place where a döner kebap plate with salad cost €5. For breakfast, I hit up Kahvaltı Bahçesi for a massive spread of cheese, olives, and fresh bread for €4. And don’t skip the local market! I bought a kilo of cherries for €2 and ate them like candy. Pro tip: Eat like a local—street food stalls and lokantas are your best friends.

What I did (without breaking the bank)

Here’s my budget-friendly itinerary:

Day 1: Walked along the Kordon (waterfront), visited the Çanakkale Archaeological Museum (€3), and watched the sunset from Kaleiçi Park. Total: €6

Day 2: Took a dolmuş to Troy (€2.50 each way) and spent hours exploring the ruins. Brought my own water and snacks to save money. Total: €5

Day 3: Hiked up to the Çimenlik Fortress (free), then explored the Grand Bazaar for souvenirs. Grabbed a €3 balık ekmek (fish sandwich) by the docks. Total: €5

The key? Prioritize free or low-cost activities and pack your own snacks.

Money-saving tips I wish I knew sooner

Here’s what saved me the most cash:

Public transport: The dolmuş (shared minibus) to Eceabat (for Gallipoli) is €2, way cheaper than a taxi.

Water: Bring a reusable bottle—Çanakkale’s tap water is safe to drink.

Free walking tours: Some hostels offer them, and tips are optional.

Frequently Asked Questions

Q: Is Çanakkale safe for solo travelers?

Absolutely. It’s a university town, so it’s lively but not overwhelming. Just watch your stuff in crowded areas, like the bazaar.

Q: Can I visit Troy on a tight budget?

Yes! Skip the audio guide (€5) and explore on your own. The bus from Çanakkale is €2.50 each way.

Q: What’s the cheapest way to get to Çanakkale from Istanbul?

Evet, Bozcaada’da bağ bozumunda geçirdiğim o bir hafta sonu, hayatımdaki en unutulmaz anlardan biriydi. İlk gittiğimde, adanın sessizliğini, toprak kokusunu ve insanların birbirine kenetlenmişliğini görünce şaşırmıştım. Üstelik Eylül ayında, incir ve üzüm hasadının ortasındaydık; her yerde renkler patlamış, hava bal gibi tatlıydı. O hafta sonu, sadece bir tatil değildi; bir deneyimdi.

Neden Bağ Bozumu? Çünkü Adanın Ruhunu Burada Buluyorsun

Ben de ilk gittiğimde, Bozcaada’yı sadece bir ada olarak görmüştüm. Fakat Eylül ayında, bağ bozumu zamanı gelince, adanın asıl renklerini, kokularını ve seslerini keşfettim. Sabahları, sabahın köründe bağlara gidip, üzümleri elle toplamak insanın içini ısıtıyor. Ellerimizde kiremit kırmızısı, mor ve yeşil tonlarında üzümler toplarken, yerel üreticilerle sohbet etmek, onların hikayelerini dinlemek... O an, adanın tarihini, kültürünü ve insanlarını bir arada hissetmek demek.

Akşamları ise, adanın dar sokaklarında dolaşırken, sokak lambalarının altında yerel şaraphanelerin camlarını görmek mümkün. Üstelik fiyatlar, İstanbul’daki birçok mekandan daha makul. Bir kadeh Bozcaada Şarabı’nı, 50-70 TL aralığında bir fiyata içebilirsiniz. Ben de ilk gittiğimde, Ada Kordon’unun karşısındaki bir şaraphanede, "Keklik" adlı üzümden yapılan bir şarabı 65 TL’ye içmiştim. O gece, bana anlatılan hikayelerle birlikte, o şarabın tadını unutmam mümkün değil.

Bağ Bozumu Hafta Sonunda Neler Yapabilirsiniz?

Eğer siz de benim gibi bir hafta sonu için plan yapıyorsanız, aşağıdaki fikirler size ilham verebilir:

Üzüm Toplama Deneyimi: Bağ bozumuna katılarak, elle üzüm toplamak istiyorsanız, ada genelinde birçok üretici size bu imkanı sunuyor. Ücretler genellikle günde 100-150 TL arasında değişiyor. Ben de ilk gittiğimde, Çavuş Köyü’ndeki bir bağa katılmıştım. Sabah 7’de başlayan iş, akşamüstü 16:00’a kadar sürüyordu. Üzümleri toplarken, hem yerel kültürü hem de ekip ruhunu hissediyorsunuz.

Şarap Tadımı ve Üretim Sürecini Görmek: Bozcaada’nın en ünlü şaraphanelerinden biri olan "Ada Kordon"da, bağ bozumu döneminde özel tadım turları düzenleniyor. Ben de ilk gittiğimde, bu turlardan birine katılmıştım. Üretim sürecini yerinde görmek, şarapların nasıl yapıldığını anlamak gerçekten büyüleyiciydi. Üstelik, tadım sonunda bir şarap almayı da unutmayın!

Lokanta Deneyimi: Bağ bozumu döneminde, adanın birçok lokantası ve restoranı, mevsimlik menüler sunuyor. "Rakı Balık" adlı mekanda, taze balık ve meze çeşitlerini deneyebilirsiniz. Fiyatlar ise ortalama 150-250 TL arasında değişiyor. Ben de ilk gittiğimde, burada "Levrek Izgara" sipariş etmiştim. Balık o kadar tazeydi ki, neredeyse ağzınızda eridiğini hissediyordunuz.

Pratik İpuçları ve Öneriler

Eğer siz de bir hafta sonu için plan yapıyorsanız, aşağıdaki ipuçları size yol gösterebilir:

İlk olarak, adaya ulaşım için feribotla gitmenizi öneririm. Adanın limanı olan Bozcaada Yel Değirmeni’ne, Gülpınar’dan kalkan feribotlarla ulaşabilirsiniz. Feribot ücretleri ise yaklaşık 50-70 TL arasında değişiyor. Ben de ilk gittiğimde, arabanızı Gülpınar’daki otoparka bırakıp, feribotla adaya geçmiştim. Böylece, adanın dar sokaklarında arabayla dolaşma derdinden kurtulmuş oldum.

İkinci olarak, konaklama konusunda yerel pansiyonları tercih etmenizi öneririm. Adada birçok pansiyon ve butik otel bulunuyor. Fiyatlar ise 300-600 TL arasında değişiyor. Ben de ilk gittiğimde, "Ada Pansiyon" adlı yerde kalmıştım. Oda fiyatı 400 TL’ydi ve kahvaltı dahilydi. Kahvaltının lezzeti ise tarif edilemezdi; taze peynirler, reçeller ve adaya özgü zeytinyağıyla hazırlanıyordu.

Sıkça Sorulan Sorular

S: Bağ bozumu döneminde Bozcaada’ya gitmek için en iyi zaman hangisi?

Cevap: Eylül ayının ortasından Ekim ayının başına kadar olan süreç, en ideal zaman. Bu dönemde üzüm hasadı devam ediyor ve adanın atmosferi tam anlamıyla canlanıyor. Ben de ilk gittiğimde, Eylül ayının ortasında gitmiştim ve hava henüz sıcaktı. Fakat Ekim’e doğru hava serinlemeye başlıyor.

S: Bağ bozumu döneminde adada konaklamak zor mu?

Cevap: Hayır, zor değil. Eylül-Ekim aylarında ada, turizm sezonu sona erdiği için daha sakin bir atmosfere bürünüyor. Konaklama seçenekleri de daha rahat bulunabiliyor. Ben de ilk gittiğimde, Eylül ayında gittiğim için kolayca pansiyon bulabilmiştim.

S: Bağ bozumu döneminde adada ulaşım nasıl?

Conkbayırı'nda sabahın ilk ışıklarıyla yalnız kalmak, insanı hem yeniliyor hem de derinlemesine düşünmeye zorluyor. Ben de ilk gittiğimde, henüz kimsenin uyanmadığı o saatlerde tepeye tırmanırken, sanki zaman durmuş gibi hissetmiştim. Şehrin gürültüsünden uzakta, sadece rüzgarın ve kuşların sesiyle karşılaşmak, hayatın aslında ne kadar basit ve güzel olduğunu hatırlatıyor. Peki, neden Conkbayırı bu deneyimi bu kadar özel kılıyor? İşte size benim hikayem ve size de tavsiyelerim.

Sabahın sessizliğinde Conkbayırı'na adım atmak

Ben ilk kez Mayıs ayında gittim. Hava serindi, yaklaşık 15 dereceydi ve gökyüzü pembe-mor tonlarına bürünmüştü. Conkbayırı'na ulaşmak için Eceabat'tan kalkan ilk feribota binmek şart. 06.00 civarında kalkacak feribotla saat 07.00'de karaya ayak basıyorsunuz. Feribot ücreti kişi başı 30 lira civarında. Karaya çıktığınızda, Eceabat'tan Conkbayırı'na kadar olan yolculuk yaklaşık 20 dakika sürüyor. Ben yürüyerek gitmeyi tercih ettim, yokuşun keyfini çıkarmak için.

Tepenin eteklerine vardığınızda, karşınıza çıkan tabelada "Conkbayırı Savaşı Anıtı" yazısını görüyorsunuz. Burası sadece bir savaş alanı değil, aynı zamanda doğanın ve tarihin kucaklaştığı bir yer. Yalnız kalmak istiyorsanız, anıtın arkasındaki patikayı takip edin. Burası, en az ziyaret edilen bölümlerden biri. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte, sadece sizinle paylaşılan bir manzara sizi karşılıyor.

Neden Conkbayırı'nda yalnız kalmalısınız?

Ben de ilk kez yalnız gittiğimde, insanların çoğunun akşamüstü saatlerinde geldiğini fark ettim. Sabahın erken saatlerinde ise sessizlik o kadar yoğun ki, kendi nefesinizi bile duyabiliyorsunuz. Bu sessizlik, düşüncelerinizi netleştiriyor ve size yeni bir bakış açısı kazandırıyor. Conkbayırı'nda yalnız kalmanın en büyük avantajlarından biri de fotoğraf çekmek için mükemmel bir ortam sunması. Geceyi aydınlatan ilk ışıklar, fotoğraf makinesinin flaşı olmadan bile muhteşem kareler yakalamanızı sağlıyor.

Ayrıca, sabahın erken saatlerinde buraya gelenler genellikle yerli turistlerdir. Yabancı turistler genellikle akşamüstü saatlerinde geliyor. Bu da Conkbayırı'nda yerli kültürü daha yakından deneyimleme fırsatı sunuyor. Yerli turistlerle sohbet etmek, onların hikayelerini dinlemek de deneyiminizi zenginleştirecektir.

Pratik ipuçları: Conkbayırı'nda yalnız kalmak için nelere dikkat etmeli?

Conkbayırı'nda yalnız kalmak istiyorsanız, bazı pratik ipuçlarını dikkate almanız gerekiyor. İşte size birkaç öneri:

Erken kalkın: Feribotla Eceabat'a ulaşmak için en geç 05.30'da kalkmalısınız. Böylece Conkbayırı'na 07.00 gibi varabilirsiniz.

Hafif giyinin: Sabahın serin havasından korunmak için hafif bir ceket veya süveter giyin. Mayıs ayında bile sabahın erken saatlerinde hava serin olabiliyor.

Su ve atıştırmalıklar alın: Conkbayırı'nda yiyecek satan yerler genellikle akşamüstü saatlerinde açılıyor. Kendi yiyecek ve içeceğinizi yanınıza alın.

Ayakkabı seçimine dikkat edin: Yürüyüş yollarında taşlar ve engebeler olabilir. Rahat ve kaymaz ayakkabılar tercih edin.

Kamera veya telefonunuzu şarj edin: Sabahın ilk ışıklarıyla çekilen fotoğraflar, belleğinizde saklanmaya değer anılar olacak.

Conkbayırı'nda sabahın ilk ışıklarıyla neler yaşadım?

Ben ilk kez yalnız gittiğimde, Conkbayırı'nın tepesine ulaştığımda, karşımda Marmara Denizi'nin o eşsiz manzarasıyla karşılaştım. Denizin üzerinde hafif bir sis tabakası vardı ve güneşin doğuşuyla birlikte sis dağılmaya başladı. Bu an, sadece bir manzara değil, aynı zamanda hayatın kendisiydi. Kendimi o kadar küçük hissettim ki, tüm dertlerimin ne kadar önemsiz olduğunu fark ettim.

Ayrıca, Conkbayırı'nda sabahın erken saatlerinde kuş seslerini dinlemek de ayrı bir zevkti. Çeşitli kuş türlerinin şarkıları, sessizliği daha da derinleştiriyordu. Ben de o an, doğanın sesinin ne kadar huzur verici olduğunu bir kez daha anladım.

Sıkça Sorulan Sorular

S: Conkbayırı'na ulaşmak için en iyi ulaşım seçeneği nedir?

Eceabat'tan kalkan feribotla gitmek en kolay yöntem. Feribotla ulaşım yaklaşık 20 dakika sürüyor. Eğer araçla gitmek isterseniz, Eceabat'tan Conkbayırı'na kadar olan yolculuk yaklaşık 15 dakika sürüyor.

S: Conkbayırı'nda sabahın erken saatlerinde güvenlik sorunu var mı?

Conkbayırı, yerli ve yabancı birçok turist tarafından ziyaret edilen bir yer olduğu için genellikle güvenli sayılır. Ancak, yalnız gitmek size kalmış. Sabahın erken saatlerinde genellikle yerli turistler olduğu için, güvenlik açısından sorun yaşamadım.

S: Conkbayırı'nda sabahın erken saatlerinde yiyecek satılan yerler var mı?

I spent three days in Çanakkale on a budget—here’s exactly how I did it. When I first visited in early May, I had about €150 in cash, a used backpack, and zero interest in fancy hotels. Instead of worrying about costs, I focused on cheap eats, free history, and the kind of wander that only happens when you’re not rushing. Here’s the breakdown so you can do it too.

Day 1: Landing Soft in the Old Town

I arrived by bus from Istanbul at 7 a.m. and dropped my bag at a tiny guesthouse called Pension Troya—€15 a night for a bunk in a 4-bed room with a shared bathroom. Breakfast was €3 extra and came with kaymak (clotted cream), honey, and fresh bread. I then walked straight to the Kaleiçi (Old Town) and spent the whole morning wandering the narrow streets without spending a lira. The wooden Ottoman houses and colorful shutters made perfect Instagram backdrops, and the only cost was my coffee at Kale Kahvesi—€1.50 for a small Turkish coffee stronger than my will to wake up.

By midday, I’d already seen the Clock Tower, the Yalı Mosque, and the Archaeological Museum (€2 entry). My tip? Go early to beat the heat and the school groups.

Day 2: Gallipoli on a Shoestring

I woke up at 5:30 a.m., grabbed a €2 simit from a street vendor, and caught the first public bus to Eceabat (€1.50) to visit the Gallipoli battlefields. I didn’t want to pay €15 for a guided tour, so I bought a €5 map from a kiosk and hopped on the local dolmuş (shared taxi) to the national park entrance (€3 round-trip).

At the Çanakkale Martyrs’ Memorial, I walked the ANZAC Cove trail for free and stood where soldiers once did. The wind off the Dardanelles was cold, but the silence made it worth it. I ate a €4 gözleme (savory pancake) from a roadside stall near Bigali Village and caught the 3 p.m. ferry back to Çanakkale—just €2.50.

That evening, I met a group of backpackers at Hamsi Deniz Ürünleri where a plate of fried anchovies and salad cost €6. We split a €3 bottle of local wine and swapped stories until the sun dipped behind the Kaz Mountains.

Day of Tiny Treasures and Terabithia Vibes

My final day started with a €1.50 ferry ride to Kilitbahir Castle—€3 to enter—and stood on the ramparts looking across the narrowest point of the Dardanelles. Then I wandered the Troy archaeological site (€6 entry) with nothing but a half-empty water bottle and a sunburn forming on my nose.

By 2 p.m., I was broke but happy, so I headed to Çimenlik Park where locals fly kites and sell cold drinks. I bought a €1 glass of fresh pomegranate juice and watched a flock of seagulls dive for breadcrumbs. That night, I ate at Pideci Orhan—€3 for a boat-shaped pide stuffed with spicy minced meat. My guesthouse bill for the second night was €15 again, leaving me with €10 in my pocket.

Stay at Pension Troya or Hotel Akdeniz—both under €16 a night

Eat at street stalls and pide shops—main courses €2-€4

Use public ferries and buses—most rides €1-€3

Visit museums early—cheaper and quieter

Frequently Asked Questions

Q: Is it safe to walk around Çanakkale alone at night?

Yes. The Old Town is lively until 11 p.m. and feels safe, but stick to well-lit streets just in case.

Q: Can I see Gallipoli without a guided tour?

Absolutely. Buy a map, take public transport, and walk the trails yourself—it’s cheaper and more flexible.

Q: What’s the cheapest way to get to Çanakkale from Istanbul?

İlkbaharda Çanakkale’ye gitmek için en iyi zaman nisan ortasıyla mayıs başıdır. Ben de ilk gittiğimde mart sonunda bulutlu bir hava yakaladım ve o kadar erken olmasına rağmen, sahildeki limon ağaçlarının tomurcuklandığını gördüm. Hava ılıklaştıkça, Ege’nin o bilinen mavi ve yeşil tonlarının yerini pembe, sarı ve mor çiçek örtüleri alıyor. Bu dönemde, hem tarihle iç içe hem de doğanın renk cümbüşüne tanık olmak mümkün. Peki, ilkbaharda Çanakkale’de neler yapılır? Benim deneyimlerime dayanarak anlatıyorum.

Eceabat’ta İlk Adımlar: Gelibolu’nun Uyanışı

Ben ilkbaharda Çanakkale’ye indiğimde, Eceabat’a vapurla geçerken karşı kıyıdaki Hisarlık Tepesi’nin eteklerinde pembe kiraz çiçekleriyle kaplı ağaçlar gördüm. Nisanın ikinci haftasıydı ve hava 18 derece civarındaydı — ideal bir hava. Limanda karşılayan ilk yer, herkesin uğradığı Eceabat Çarşısı oldu. Burada sıcak bir çay eşliğinde, yerel balık ekmekçilerinden midye dolma sipariş ettim. Fiyatı 30 lira civarındaydı ve o kadar tazeydi ki, denizden çıktığına yemin edebilirdim.

İpucu: Eğer sabah geç kalırsanız, şehrin kalabalığına karşılık, Kabatepe Tanıtım Merkezi ve Çanakkale Şehitliği gibi yerleri neredeyse tenha bulabilirsiniz. Ben gittiğimde, Çanakkale Şehitliği’ne girerken sessizlik beni çok etkiledi. Nisan ayında bile mezar taşlarının arasındaki yabani laleler dikkatimi çekti.

Truva’dan Assos’a: Tarihin ve Doğanın Buluşması

İlkbahar, Truva’yı gezerken de avantaj sağlıyor. Benim gibi tarih meraklıları için, Truva Antik Kentine erkenden gitmek şart. Mayısın başında giriş ücreti 150 lira civarındaydı ve sabah 8’de oradaydım. Güneşin doğuşunu izleyerek Homeros’un anlattığı o meşhur atı hayal etmek çok etkileyiciydi. Sonra Assos’a doğru yola çıktım. Assos’un limanına indiğimde, karşımda Behramkale Köyünin pastel tonları ve arkasında Apollon Tapınağı’nın mermer sütunları vardı. Hava 22 dereceye ulaşmıştı ve pembe erguvanlar yol boyunca beni karşıladı.

Assos’ta kalmak için en iyi seçeneklerden biri, Assos Lodge adlı butik otel. Ben orada konakladım ve odamdan Ege Denizi’ni izlerken, akşamüstü rüzgarıyla birlikte çiçeklerin kokusunu hissettim. Konaklama fiyatı gecelik 1200 ile 1500 lira arasında değişiyordu ama manzara buna değerdi.

Çiçeklerin Arasında Kaybolmak: Bozcaada ve Gökçeada

Çanakkale’nin en güzel ilkbahar deneyimlerinden biri de adalara gitmek. Ben Mayısın ilk haftasında Bozcaada’ya geçtim. Ada limanına indiğimde, karşımda Çardak Limanının etrafındaki mor laleler ve sarı papatyalarla kaplı tepeler duruyordu. Bisiklet kiraladım — 150 lira karşılığında — ve adanın çevresini dolaşmaya başladım. En güzel duraklardan biri Ayazma Plajıydı. Plajın kumunda dinlenirken, uzakta rengarenk çiçeklerle kaplı tepeler ve mavi deniz manzarası beni büyüledi.

Gökçeada da benim favorimdi. Mayıs ayında adaya gittiğimde, yol boyunca yabani menekşeler ve papatyalarla karşılaştım. Uğurlu Köyünde bir köy kahvesinde otururken, yerel kadınların yaptığı kabak çiçeği dolmasını tattım. 20 lira gibi bir fiyata karnımı doyurdum ve o an adanın sessizliğini daha çok sevdim.

Pratik İpuçları: İlkbaharda Çanakkale’ye Hazırlık

Ne zaman gidilir: Nisan ortasıyla Mayıs başı en ideal zaman. Hava 15-25 derece arasında değişiyor ve çiçekler en güzel halinde.

Ulaşım: İstanbul’dan Çanakkale’ye otobüsle 7-8 saat, arabayla ise 5 saat. Eceabat’a feribotla ulaşım 20 dakika sürüyor.

Konaklama: Eceabat’ta 700-1000 lira arasında pansiyonlar, Bozcaada’da 1200-1500 lira arasında butik oteller bulunuyor.

Yeme-içme: Balık ekmek 30-50 lira, midye dolma 25-40 lira, kabak çiçeği dolması ise 15-20 lira civarında.

Yapılması gerekenler: Truva’yı sabah erken gezmek, Assos’un limanında akşamüstü yemek yemek, Bozcaada’da bisikletle dolaşmak.

Sıkça Sorulan Sorular

S: İlkbaharda Çanakkale’ye gitmek için en uygun ay hangisi?

Nisan ortasıyla Mayıs başı en ideal zaman. Mayıs ortasına kadar hava ılıman kalıyor ve çiçekler en güzel halinde. Mayıs sonunda ise sıcaklar artmaya başlıyor ve kalabalıklaşabiliyor.

S: Çanakkale’de ilkbaharda ulaşım nasıl?

İstanbul’dan otobüsle ulaşım kolay. Eceabat’a ise feribotla 20 dakikada geçebilirsiniz. Adalara ulaşım için Bozcaada ve Gökçeada’ya feribot seferleri mevcut. Mayıs ayında seferler artıyor, yer ayırtmakta fayda var.

S: İlkbaharda Çanakkale’de ne yenir?

Sabahın altısında, Kilitbahir’in dar sokaklarından birinde durdum. Hava, denizden gelen hafif bir tuz kokusuyla doluydu. Karşıda Çanakkale Boğazı’nın sakin suları, ufka doğru hafifçe dalgalanıyordu. Bir köpek, uzaktan gelen ekmek kokusunu takip ederken arada bir durup arkasına bakıyordu. Zamanın akışı sanki yavaşlamıştı; sanki her şey, o sabahın sessizliğinde donup kalmıştı.

Bu yazıda, size Kilitbahir’de geçirdiğim birkaç günden, zamanın nasıl farklı aktığını anlatacağım. Burada, şehirlerin telaşından uzak, adeta bir başka zaman diliminde yaşamanın nasıl bir his olduğunu paylaşacağım.

Sabahın İlk Işıkları: Denizin Rengi ve Kuşların Şarkısı

Altı buçukta uyandığımda, pencerenin önündeki manzara beni öylece durdurdu. Kilitbahir’in evleri, eski taş yapılarıyla sabahın ilk ışıklarını yansıtıyordu. Deniz, neredeyse cam gibi durgundu. Az ileride, bir balıkçı tekneleri sessizce suya indiriliyordu. Teknenin sahibi, elindeki ağları düzelttikten sonra bana gülümseyerek elini salladı. Zamanın akışı, o an için benim için de yavaşladı.

Sokakta yürürken, karşıladığım ilk kişi olan yaşlı bir kadın, elindeki poşeti yavaşça yere koydu ve bana "Günaydın" dedi. Konuşurken sesi o kadar sakin ve netti ki, her kelimesi birer nota gibiydi. Acaba burada yaşayanlar mı zamanın akışını yavaşlatıyordu, yoksa ben mi yavaşlamıştım?

Kahvaltı için küçük bir kahvehaneye girdiğimde, içerideki yaşlı adamın elindeki fincanı yavaşça dudağına götürüşünü izledim. Her hareketinde, zamanın sanki bir anda durduğunu hissettim. Burada, her şey bir ritimde ilerliyordu.

Öğleden Sonra: Deniz Kenarında Geçen Saatler

Öğleden sonra, Kilitbahir’in en sevdiğim yerlerinden biri olan deniz kenarındaki taş basamaklara oturdum. Ayaklarımı suya sokunca, serinlik tenime işledi. Karşıda, Gelibolu Yarımadası’nın silueti hafifçe sisin içinde kayboluyordu. Birkaç martı, gökyüzünde süzülürken arada bir suya dalış yapıyordu. Sesleri, dalgaların şıpırtısına karışıyordu.

Yanımda oturan bir adam, elindeki oltayı suya atmadan önce bana "Bugün balık çok tutulur" dedi. Konuşurken gülümsedi ve oltayı suya bırakmadan önce bir süre bekledi. Neden acele ediyor ki? diye düşündüm. Burada, her şeyin bir zamanı vardı.

O sırada, karşıdaki küçük bir teknenin sahibi, ağına takılan balığı yavaşça çıkarırken, ben de elimdeki çayı yudumladım. İçimde bir huzur hissettim. Sanki dünya, sadece orada, o tekne ve ben vardık.

Akşamın Alacasında: Işıkların Dansı

Akşam yaklaşırken, Kilitbahir’in sokakları ışıklarla dolmaya başladı. Küçük dükkanların ışıkları, taş duvarlara yansıyordu. Bir çocuk, elindeki topu yuvarlarken, bir köpek de peşinden koşuyordu. Her şey, sanki bir film karesi gibiydi.

Akşam yemeği için bir restorana girdiğimde, garsonun her hareketi öyle yavaştı ki, neredeyse elindeki tabakları havada tutuşunu izledim. Yemek sipariş ettikten sonra, masamın yanındaki masada oturan iki yaşlı adamın birbirleriyle yaptığı sohbeti dinledim. Konuşmaları o kadar derindi ki, zamanın akışını unuttum.

Yemeğimi yerken, pencerenin önündeki manzaraya baktım. Deniz, artık koyu maviydi ve ışıklar suyun üzerinde dans ediyordu. Acaba Kilitbahir’de zamanın yavaşlamasının bir sebebi var mıydı?

Kilitbahir’in Sırrı: Neden Zaman Burada Yavaş Akar?

Günler geçtikçe, Kilitbahir’de zamanın yavaş akmasının nedenini anlamaya başladım. Burada, insanlar yaşamın tadını çıkarmayı biliyorlardı. Her şeyin bir zamanı vardı ve kimse acele etmiyordu. İşte, size Kilitbahir’in zamanı yavaşlatmasının bazı nedenleri:

Doğa ile iç içe olmak: Denizin ve doğanın huzuru, insanın içindeki telaşı alıyordu.

İnsanların samimiyeti: Kilitbahir’de insanlar birbirlerini tanıyor ve birbirlerine zaman ayırıyorlardı.

Geleneksel yaşam tarzı: Burada, teknoloji ve hızın yerini, geleneksel yaşam tarzı almıştı.

Tarihin izlerini taşıyan sokaklar: Eski taş evler ve sokaklar, insana geçmişin huzurunu hissettiriyordu.

Kilitbahir’e ilk geldiğimde, buranın sakinlerinin zamanın yavaş akmasından şikayetçi olacağını düşünmüştüm. Ancak öyle olmadığını gördüm. Onlar için, zamanın yavaş akması bir nimetti.

Farklı Mevsimlerde Kilitbahir’in Zamanı

Kilitbahir’de farklı mevsimlerde de zamanın nasıl aktığını gözlemledim. İşte, size her mevsimde zamanın nasıl geçtiğine dair birkaç detay:

Yazın: Deniz kenarında geçen uzun akşamlar, balıkçıların sabahın erken saatlerinde işe başlaması ve akşamın serinliğinde yapılan sohbetler.

Sonbaharda: Balıkçılık sezonu kapanırken, insanların bir araya gelip geçmişi yad etmesi ve yeni planlar yapması.

Kışın: Sokakların sessizliği, ateşin karşısında yapılan sohbetler ve sıcak çayların tadını çıkarmak.

İlkbaharda: Doğanın canlanmasıyla birlikte, insanların tarlalarda çalışmaya başlaması ve yavaş yavaş hareketlenen sokaklar.

Her mevsimde, Kilitbahir’in zamanı farklı bir şekilde akıyordu. Ancak hep aynı his vardı: Zaman, burada bir lütuftu.

Kilitbahir’de Zamanı Yavaşlatmanın Yolları

Eğer siz de Kilitbahir’in huzurundan faydalanmak istiyorsanız, aşağıdaki ipuçları size yardımcı olabilir:

Sabahın erken saatlerinde uyanın: Kilitbahir’in en güzel anları, sabahın ilk ışıklarında başlar.

Deniz kenarında bir süre oturun: Dalgaların sesini dinleyin ve suyun dokunuşunu hissedin.

Yerel insanlarla sohbet edin: Onlarla konuşmak, size buranın ruhunu hissettirecektir.

Yavaş yemek yiyin: Yerel restoranlarda yavaş yemek yiyin ve yemeğin tadını çıkarın.

Doğada yürüyüş yapın: Kilitbahir’in çevresindeki patikalarda yürüyün ve doğanın tadını çıkarın.

Son Bir Bakış: Kilitbahir’in Zamanına Kendinizi Bırakın

Kilitbahir’de geçirdiğim günler, bana zamanın ne kadar değerli olduğunu bir kez daha hatırlattı. Burada, her şeyin bir zamanı vardı ve kimse acele etmiyordu. Zaman, bir lütuf gibiydi.

Eğer siz de bir süreliğine dünyanın telaşından uzaklaşmak istiyorsanız, Kilitbahir’e gelin. Burada, zamanın yavaş aktığını hissedebilir ve belki de kendinizi bulabilirsiniz. Belki de asıl hızlanmamız gereken şey, zamanın kendisi değil, onunla birlikte hareket etmektir.

Hızlı İpuçları

Sabahın en erken saatlerinde Kilitbahir’in sokaklarında yürüyün. Sokaklar bomboşken, zamanın durduğunu hissedebilirsiniz.

Yerel kahvehanelerde oturun. İnsanların sohbetlerini dinleyin ve bir fincan çay eşliğinde zamanın tadını çıkarın.

Deniz kenarında bir şeyler okuyun ya da düşünün. Dalgaların sesi, size ilham verecektir.

Yavaş yiyin. Kilitbahir’in restoranlarında yemeğin tadını çıkarın ve acele etmeyin.

Gelibolu’nun yerel pazarına adım attığımda, ilk hissettiğim şey sadece bir alışveriş yeri değil, bir yaşam oldu. Sabahın erken saatleri, pazara doğru yaklaştıkça yerini yavaş yavaş canlılığa bırakıyordu. Güneş, Ege’nin mavi sularından süzülen ışığını pazarın üzerindeki tente bezlerine yansıtıyordu. Havada, taze sebzelerin topraksı kokusuyla birlikte, yerli halktan kadınların gülüşmeleri ve pazarcıların bağırmaları birbirine karışıyordu. İşte burasıydı. Tam aradığım yer.

Pazarın girişinde durup etrafa bakındım. Sol tarafımda, taze bakliyatlar sergileniyordu: mercimekler, nohutlar, kuru fasulyeler… Her birinin rengi farklıydı, sanki bir ressamın fırçasından çıkmıştı. Kuru fasulyeler, pembemsi tonlarıyla öne çıkarken, mercimekler koyu yeşil ve kahverengi arasında değişiyordu. Dokunduğumda, kabuklarının sert ama aynı zamanda canlı olduğunu hissettim. Bir pazarcı, elindeki fileyi sallayarak, “Kızım, bak nasıl parlak, dün toplandı!” dedi. Sesinde gurur vardı, sanki toprağın bereketini kendi elleriyle yetiştirmiş gibi.

Sabahın İlk Durakları: Sebzeler ve Mevsimin Rengi

İlerledikçe, pazarın kalbine doğru çekildim. Burada, sebzeler öyle tazeydi ki, sanki daha birkaç saat önce topraktan sökülmüş gibi duruyorlardı. Domatesler, kiraz domateslerden iri, sulu olanlarına kadar her çeşidiyle yanı başımızda duruyordu. Birkaçını elime aldım; kabukları incecik, eti sert ama aynı zamanda patlayacakmış gibiydi. Bir kadın, elindeki sepete dokunmamı işaret etti: “Bunları al, kızım, bugün geldiler Gemlik’ten!” dedi. Kokusunu aldım; tatlı, bir parça da toprak kokusuyla karışmıştı. O an, o domatesin lezzetini tahmin etmek bile iştahımı kabarttı.

Salatalıklar da öyleydi: düzgün, uzun ve kabukları parlak yeşil. Birini sıkıştırdım; içinden hafif bir ses geldi, sanki “beni al, beni tat!” diyordu. Patlıcanlar, morumsu renkleriyle diğerlerinden ayrılıyordu. Bir pazarcı, elindekini göstererek, “Bunları kızartırsan mıhlarsın!” dedi. O sırada bir başka tezgâhta, biberler yanıyordu. Kırmızı biberler o kadar parlaktı ki, sanki üzerlerine ışıktan bir tabaka çekilmişti. Birini dokundum; incecik derisiyle sertti, ama içindeki tohumlar canlı gibi hissediliyordu.

Baharatların Dünyası: Renk ve Aroma Patlaması

Pazarın ortasına geldiğimde, baharatlar beni büyüledi. Renkler o kadar canlıydı ki, sanki her biri bir ressamın paletinden fırlamıştı. Kırmızı pul biberler, turuncu zerdeçal, sarımsı safran… Hepsi, ayrı ayrı kokularını etrafa yayıyordu. Bir tezgâhta duran kekiklerin kokusunu aldığımda, anında Bozcaada’nın taşlı yollarında yürüdüğümü hissettim. Kekikler, incecik dallardan oluşuyordu ve dokunduğumda, ellerime sarımsı bir toz bulaştı. Bir kadın, elindeki fileyi göstererek, “Bunu koyun etine, lezzeti başka olur!” dedi. O an, kekiğin kokusuyla bütün bir yemek hayal ettim.

Nane, reyhan, adaçayı… Hepsi ayrı bir dünyaya ait gibiydi. Reyhanın kokusu, taze ve hafif acımsıydı. Adaçayını avucuma aldığımda, burnuma çarpan aroma, sanki bir dağın tepesindeymişim gibi hissettirdi. Bir pazarcı, elindeki baharatları karıştırarak, “Bunları çaya koy, uyanırsın!” diye şakalaştı. O sırada, kimyonların kokusu da burnuma geldi; toprak ve odunsu bir tadı vardı. Birini kokladığımda, anında bir çorba hayal ettim. Baharatların arasında kaybolurken, her birinin hikâyesini de anlatabileceklerini düşündüm: “Ben Akdeniz’den geldim”, “Ben dağların çocuğuyum”…

Peynirler ve Zeytinler: Geçmişin Lezzetleri

Peynir tezgâhına geldiğimde, gözlerim parladı. Burada, keçi peyniri, koyun peyniri, tulum peyniri… Her biri farklı bir dokuya sahipti. Keçi peyniri, kremamsıydı ve dokunduğunda yumuşacıktı. Birini kestim; içinde minik delikler vardı, sanki peynirde bir yaşam gizliydi. Bir kadın, elindeki peyniri göstererek, “Bunu sabah kahvaltısında ye, iştah açar!” dedi. Kokusu, hafif ekşiydi, ama aynı zamanda yeryüzünün tadı gibiydi.

Zeytinlere geldiğimdeyse, neredeyse bir an durdum. Siyah zeytinler, yeşil zeytinler… Her biri farklı bir lezzet vaat ediyordu. Yeşil zeytinler, sert ve biraz acımsıydı. Birini ağzıma attığımda, tadı beni yıllar öncesine götürdü; annemin sofrasında yediğim o ilk zeytinleri hatırladım. Siyah zeytinlerse, yumuşaktı; eti neredeyse patlayacak kadar dolgundu. Bir tezgâhtar, elindeki fileyi göstererek, “Bunları limonla yersin, harika olur!” dedi. O an, o zeytinlerin tadını tahmin etmek bile beni mutlu etti.

Tahin ve Pekmez: Anadolu’nun Tatlı Dokunuşları

Pazarda sıra tahin ve pekmezlere geldiğinde, ağzım sulandı. Tahinler, koyu kahverengi ve kremsi bir dokuya sahipti. Birini kaşığımla aldığımda, ağzıma dolan tat, fındık ve susamun birleşimiydi. Bir tezgâhtar, elindeki kavanozu göstererek, “Bunu ekmekle ye, uçar gidersin!” dedi. O sırada, bir başka tezgâhta duran pekmezler vardı. Koyu kırmızı ve koyu sarı renkleriyle dikkat çekiyorlardı. Birini kokladığımda, üzümün tatlı kokusu burnuma doldu. Bir kadın, elindeki kavanozu göstererek, “Bunu sütle karıştır, kızım!” dedi. O an, o tatlı lezzeti hayal etmek bile beni mutlu etti.

Pazarın Sıcaklığı: İnsanların Gülüşleri ve Hikâyeleri

Pazarın en önemli yanı, elbette ki insanlarıydı. Her tezgâhta bir hikâye, her pazarcının gülüşünde bir sıcaklık vardı. Bir kadın, elindeki domatesleri tartarken, “Kızım, bana beş kilo ver, misafir gelecek!” diyordu. Bir başka tezgâhta, yaşlı bir adam, torununa “Al bakalım, bunları da eve götür!” diye cevap veriyordu. Sesleri, pazarın gürültüsü içinde kaybolsa da, samimiyetleri her şeyi bastırıyordu.

Bir pazarcı, elindeki baharatları göstererek, “Bunları koyun etine, lezzeti başka olur!” dediğinde, gülümseyerek, “Peki, hangisini önersiniz?” diye sordum. O da bana bir karışım hazırladı; içinde kimyon, nane ve biber vardı. “Bunu koy, eti harika olur!” dedi. O an, o karışımı eve götürüp denemeyi iple çekmeye başladım. Pazarın en güzel yanı da buydu işte: sadece alışveriş yapmıyordun, bir yaşamın parçası oluyordun.

Son Durak: Çay ve Simit Keyfi

Pazar turumu bitirip biraz dinlenmek istediğimde, bir köşede duran çaycıdan yardım istedim. Bana bir simit ve bir çay siparişi verdim. Simiti elime aldığımda, kızarmış kabuğunun çıtır sesini duydum. Bir ısırık aldım; içi yumuşak, dışı çıtırdı. Çayı yudumladığımda, sıcaklığı damaklarımda yayıldı. İşte o an, pazarın tüm yorgunluğunu unuttum.

Etrafıma bakındım. Pazar yavaş yavaş hareketleniyordu; insanlar alışverişlerini tamamlamaya, pazarcılar tezgâhlarını toparlamaya başlamıştı. Güneş, tepemizde parlıyordu, ama hava hâlâ taze ve canlıydi. Gelibolu’nun pazarı, sadece bir alışveriş yeri değildi; o, bir yaşam tarzının özetiydi.