Capítulo Cerdo

Hoje provei as famosas patacas bravas de Hacendado, a marca da cadea de supermercados Mercadona. Prova:

Resultado:

Espaguetes, fideos chineses, carne con verduras, albóndegas con prebe Thai e lascas de carne con prebe agridoce

Champiñón en tempura, anaco de peixe rebozado, calamar á romana, croquetas de pataca, langostino fritido con mel e sésamo, mini-roliño de primavera con prebe agridoce, wun tu e algún tipo de carne de molusco rebozada

Pan de gambas, distintos tipos de carne con verduras e champiñóns e porco agridoce

Unha especie de torta de queixo e macedonia de froitas (kiwi, pexego, mazá, mango e lichis)

De visita por Euskal Herria, o primeiro que há que provar som os pintxos, que por algo tenhem fama. Há em quase todos os bares, cafetarias, tascas e qualquer estabelecemento hostaleiro, incluso em franquias estatais. Porque se nom há pintxo, nom há clientes. Persoalmente, é algo que boto em falha por estes lares. O facto de almorçar um café e um pintxo é um auténtico placer, e seguro que muito mais saudável que meter boleria industrial no corpo. Como com tudo, há categorias. E de bar em bar a qualidade dos pintxos cámbiam como pode cambiar a música. Em geral, e sem ser sítios especialiçados, que também os há, sempre podes atopar os típicos pintxos de tortilha (também rechea de jamom e queijo ou vegetais), de txaka (surimicom maionese) ou sandes e bocadinhos variados. Ao meu ver, em geral abusam um tanto da maionese, e sempre tenho o problema de que a maioria deles levam pementos ou anchovas, cousas das que nom gosto. É por isso que quando atopo um local cumhas cousinhas algo variadas, percuro provar. E desta volta ocorreu-me em Bermeo. De entre os bares que havia parei no bar Olatu, onde provei dous pintxos: um de crêpe rechea de bonito (em Bermeo nom podia ser outra cousa) e outro de anchovas recheas, também de bonito. O das anchovas lembrou-me ás xoubas esparradas que fazia minha avó, so que ela as fazia com cebola no sítio do bonito. E suponho que terá que ver que ela era de zona de mar. A relaçom entre A Galiza e Bermeo é bem conhezida por todos e suponho que o intercámbio de receitas seria habitual. Este bonito de recheo estava preparado com salsa de tomate. E estava de vício. Um local altamente recomendável.

A passada fim de semana celebrou-se em Solhans (parróquia de Calo no concelho de Teo) o XII Música na noite. Já o ano passado tivem a oportunidade de ir e provar os estupendos bolos prenhados que serviam, mas com a emoçom nom lembrei para nada do Capítulo Cerdo e comim-o antes de poder tomar notas para adicar-lhe umha entrada. Assim que este ano voltei com o único objecto de fazer esta entrada (e passar umha noite de música, também). Sei que a foto nom é mui boa. A pessar de ir a tiro fixo, nom levei a câmara e tivem que tirar a foto com o móbil difuminando o flash cun cacho de gardanapos para nom queimar as cores. E saiu isso. Mas bem, imos ao choio. Para quem nom saiba (e pode haver gente que nom saiba, é bastante normal) um bolo prenhado é um bolo de pam normal e corrente, só que leva dentro um chouriço. Mas nom é um bocata de chouriço, nom. O chouriço mete-se dentro da masa antes de entrar no forno, e umha vez cozido tuda a graxa que solta é absorbida polo pam, ficando um chouriço jugoso e um pam pringoso. Este bolo em concreto (bem, estes, que comim dous), estava estupendo. O dito, jugoso, saboroso, mas faltou-lhe um pouco de temperatura. Nom sei se é que cheguei algo tarde, mas já estava algo frio. Nesse aspéito o do ano passado estava melhor. O próximo ano é de aguardar que voltaremos comprobar se mantem a qualidade.

Bolo prenhado

Prezo: 2 €.

O da comida rápida, na maioria dos sítios, é umha falácia. Quitando os sitios como as franquias americanas, onde tenhem un sistema mui impersoal de trato ao cliente, nos estavelecementos onde se servem bocatas ou hamburguesas a velocidade é relativa. Muitas vezes falta organizaçom no local, o que faz que umha persoa tenha que aguardar dez minutos desde que chega até que lhe tomam nota, ou máis dum quarto de hora a que façam umha hamburguesa. E isso pode sumar mais de média hora aguardando. Isso nom é comida rápida. Mas se andas por Ponte-vedra e tes pouco tempo para comer podes, sem medo, ir ao Tris. Está num pátio interior dum edifício e tem umha terraça mui cómoda (eu fum um dia de sol). Pois bem, nada mais sentar já che traem a carta. A carta trae instruçons, e abofé que há que ler-as. As normas som cousas como que se pom um prato por pedido, ou que se queres um bocata cortado pola metade tes que solicitar um coitelo, ou que se paga na barra. Nom lembro mui bem agora, mas há que ler-as, sim. E imos ao choio. Pedim umha hamburguesa mexicana, que levava a carne, queijo, leituga, tomate e cebola, amais da salsa mexicana. Tardou menos de cinco minutos (dez em total desde que cheguei, tendo em conta que botei cinco máis pensando que comer). Um bom tamanho (uns 15 cm de diámetro) e um sabor picante, mas sem abusar. O pam, bem, pam de hamburguesa mas semelhaba de panadaria.Case me encheu, mas esquezim tirar a foto. Assim que tivem que pedir outra.

E pedim umha hamburguesa completa, como a anterior mas sem salsa. Mui boa, e soubo-me mais que a mexicana, pola falta se salsa picante e porque a carne era saborosa. Os meus acompanhantes probarom a hamburguesa ao curri, e também lhes parezeu boa. Por certo, também tenhem bocatas com vários pans. Boa nota para o Tris.

Hamburguesa mexicana e hamburguesa completa

Prezo: hamburguesa mexicana: 2,70 €. Hamburguesa completa: 2,40 €

A de Morgan (nome com o que se lhe conheze) ou O Xa Chegou (nome ofizial) é umha taberna de compostela cumha grande tradiçom bocateira e de raçons onde começar as noites. Descrever o lugar nom é doado dada a sua peculiaridade que, principalmente, consiste em ser um local de-toda-a-vida. Tudo de madeira, com cozinha quase á vista e um cheiro a zorza que impregna á roupa para toda a noite. Ainda que por vezes isso é mui molesto, eu agradeço de quando em vez estar num local desse tipo. A consumiçom escolhida para a ocasiom foi umha das especialidades da casa (junto com o bocata de zorza), o bocata de cogomelos com queijo. Havia bem de tempo que nom ia por alí, e igual já tinha idealiçado o bocata, ou pode ser que coas festas andavam mui leados, mas o resultado nom foi o aguardado. Ainda estando por riba da meia dos bocatas que se podem tomar em Compostela, e tendo em conta que os cogomelos estavam bem preparados (eu nom gosto deles, mas figem o esforço de probar-os pola comunidade), o pam estava frio (suponho que seria descongelado, cousa que em princípio nom me importa, mas notava-se frio por dentro) e o queijo, que em tempos era queijo do pais, era queijo de barra tipo sande de Larsa ou algo assim. E isso é um baixom comparado com o que aguardava. Repito que, ainda com todo, o bocata estava estupendo, o pam ainda que frio era pam de verdade e o queijo, ainda que nom era pais, é o mais semelhante que podes atopar num bocata (algum haverá melhor, mas nom é o habitual). Haberá que probar noutra ocasiom a ver se foi umha cousa passageira ou perderom algo de qualidade. Quero pensar que foi a primeira. Nota: as fotos nom lhe fam justiça.

Bocata de cogomelos com queijo

Prezo: bocata de cogomelos 1,90 €. Suplemento de queijo 0,45 €

Non vos deixedes enganar pola imaxe de baixa calidade tirada co meu móbil. eses raviolis eran tan amarelos coma o arroz dunha paella! E o prebe era realmente vermello! Mais pese á artificialidade da apariencia do prato o saber era bastante bo e a cantidade xenerosa. O prebe italián do Galeón leva champiñóns e tomate e os raviolis, pois non sei de que estaban recheos, nunca consigo acertar, mais tiñan un lixeiro sabor a allo que lle daba o toque perfecto. En definitiva, sair do prato combinado, bocadillo, hamburguesa do Galeón deu bo resultado e unha grata sorpresa. Unha mágoa que só teñan dous prebes para acompañar a pasta: o xa citado prebe italián e o prebe boloñés (con carne picada). Seguiremos investigando na carta do Galeón arriscando a nosa saúde mais non o noso peto.

Ravioli con prebe italián (champiñóns e tomate)

Prezo: 4'30 €

Seino. Deberíao ter pensado no momento. A quen se lle ocorre mercar un bocadillo de ca-la-ma-res en Soria!? Mais daquela pareceume unha boa idea. Recapitulemos. Viaxo de Logroño a Madrid en bus e paramos dez minutos na estación de autobuses de Soria. Prevendo que na T4 non vou ter tempo de mercar nin comer nada pido na cafetaría un bocadillo de calamares. Podería ter sido de chourizo, queixo, lombo ou calquera outra cousa, mais eu pedín calamares. Erro. Si, señores e señoras, comín un dos peores bocadillos de calamares que podedes atopar: pan industrial 'chicloso' e uns calamares da peor marca de conxelados do Lidl. O mellor de todo debía ser o papel de plata. Tampouco é que souberan mal, mais calquera parecido con calquer outro bocadillo de calamares que probarades con anterioridade era algo máis que unha casualidade. Espero que isto, como todas as entradas deste bló, lle sirvan a alguén para non caer no mesmo erro.

Bocadillo de calamares

Prezo: 4'20 €

Hai un tipo de establecemento típico que cumpre unha dobre funcionalidade. Por unha banda son o sitio onde comen os operarios a diario, con menús do día asequibeis e por outra banda son os sitios nos que os turistas poden probar as especialidades da terra sen sentirse roubado. (Teñen unha terceira función, que é ter cocido e/ou callos para levar unha vez á semana, mais iso non vén agora ó caso). O Mesón Galego en Vigo é un destes sitios. Nada de decoración ostentosa, mesas, cadeiras e loza das de toda a vida, a televisión a todo trapo (primeiro disfrutamos de Escenas de matrimonio e logo de El Patriota) e un camareiro pachorrento coma el só (Nicole deulle o título de Camareiro máis lento do ano). Menú: Media ración de salpicón de marisco. Un clásico. Ben saboroso e xeneroso en cebola. Ración de pementos de Padrón e media ración de polbo. Os pementos ben sabemos que non eran de Padrón, que estivemos alí o domingo pasado e non había nin un só, mais estaban ricos e algún ata picaba. O polbo rico rico, no seu punto. Media ración de chipiróns. Se están ben feitos non hai nada que dicir. Ensalada sinxela. Nicole é adicta a ensalada en todas as súas formas, así que non pode faltar. En definitiva, O Mesón Galego é un local cun menú clásico sen nada especial, mais tampouco velenoso. Non especialmente recomendábel por nada, mais que pode estar ben nun momento que necesites cumprir o expediente.

Media ración de salpicón de marisco, ensalada, ración de pementos de Padrón, media ración de chipiróns, media ración de polbo, dous ribeiros, unha caña e dous cestos de pan.

Prezo: Media ración de salpicón de marisco (4'80€), ensalada (3'60€), ración de pementos de Padrón (4'50), media ración de chipiróns (4'80€), media ración de polbo (5'90€), dous ribeiros (3'00€), unha Estrella Galicia (2'00€) e dous cestos de pan (1'20€) = 29'80 €

CAPÍTULO CERDOUS (ver capítulo cerdún) Hoxe mesmo ao mediodía decidinme a darlle outra oportunidade ao Restaurante Mexicano Tamarindo da Coruña, aproveitando que o meu compañeiro de traballo, co que adoito xantar, está de viaxe (por se as moscas). Primeira sorpresa: de novo o local estaba baleiro. Sento de novo ao libre albedrío, e a camareira tráeme a carta, á que me lanzo desesperado e famento a polo menú do día cal mergullador á procura do tope de navalla. Mais non, debiuse equivocar, o menú do día non aparece. Ao pedirllo á camareira, dime que non, que non teñen. Saco do peto ese vello documento da lexislación española sobre locais de restauración que tanto tempo levaba agardando para usar, e que no artigo 2.1 sobre Dereitos e obrigas dun usuario nun local de restauración (epígrafe Das cartas, dos menús e dos seus prezos) di o seguinte:

Os restaurantes clasificados como de luxo e de primeira categoría ofrecerán ao público os menús que consideren pertinentes, no prezo dos cales entenderase incluído o pan e o viño. Non teñen obriga de ofrecer menú do día nin prato combinado do día debido a que ao ser restaurantes dirixidos un público con alto nivel adquisitivo, non lles é precisa a existencia dun prato do día. Os restaurantes clasificados como de tres, dous e un garfo teñen a obriga de ofrecer ao público polo menos un menú da casa que se confeccionará polas empresas de acordo coas posibilidades do mercado de cada día e do tipo de cociña que ofrezan. O "menú da casa" e o "prato combinado da casa" (que é a denominación que reciben conforme ao estabelecido pola Orde do 29 de xullo de 1978 sobre modificación de menús e cartas en restaurantes e cafetarías) supoñen que baixo un prezo global vanse incluír un menú e tamén o pan viño e sobremesa.

Un grande templo da fritanga en Santiago é El Galeón, que gracias ó seu éxito dende fai un par de anos ten un novo restaurante nos Cantóns do Toural. El Galeón, para o que non o saiban, é un restaurante de ambientación náutica onde podes comer todo tipo de prato combinado, bocadillo, sandwich, hamburguesa... O que sexa. E todo a bo prezo. Ademáis teñen zona de fumadores e non fumadores. O día do meu cumpreanos tiven que traballar pola tarde e comer fóra e só, así que elexín El Galeón para a miña solitaria festa de cumpreanos. Esa monstrosidade que vedes na foto é o Prato combinado nº1 que consta de arroz, unha salchicha, croquetas, dous ovos fritidos e un zanco de polo. Que queredes que vos diga, a cousa deixaba bastante que desexar. Parecíase bastante ás comidas do colexio ou dos campamentos de verán. O arroz estaba insípido, a salchicha era da peor calidade, as croquetas conxeladas e todo fariña, é difícil facer mal uns ovos fritidos e o zanco de polo era todo pel e graxa. Non me prestou moito. Para regar todo isto, unha caña. E de postre, xa que era o meu aniversario persoal coa miña propia persoa, pedín a Copa da Amante do Capitán. Unha boa idea feita con malos materiais. Agora non recordo ben, mais penso que leva tona, chiculate quente, xeado de fresa e noces. Teño bos recordos do Galeón orixinal, en Alfredo Brañas, mais as veces que fun a este quedei farto mais non gustei demasiado. Haberá que volver intentalo?

Prato combinado nº 1, caña e Copa da Amante do Capitán

Prezo: 11'50 ouros (aprox.) [a copa é o que sube]

O outro día fun ó concerto de Calexico a Vigo (conciertazo!) e como non sabía o que me agardaba ó chegar a Santiago decidín buscar un sitio pola cidade olívica onde meterlle algo ó corpo. O único que atopei aberto (mira que é difícil atopar algo para comer en Vigo máis alá das 11!) foi unha cafetería preto do aparcadoiro onde deixara o coche. É unha destas grandes cafeterías 'de toda la vida' de Vigo, que tamén é restaurante e café-concerto (de feito estaban montando toda parafernalia para o espectáculo), Luces de Bohemia. Como xa dixen non sabía o que me agardaba en Santiago así que pedín o máis grande que tiñan, a hamburguesa especial Luces, unha hamburguesa con leituga, tomate, panceta, xamón de York e queixo. Moi especial non era. Tampouco era especialmente grande. Sabor aceptábel, inda que recomendo non botarlle maionesa, que a que teñen alí sabíame un pouco rara (non, non tiña salmonelose) Sen dúbida non é un lugar para ir tomar hamburguesas, mais cumpre para unha emerxencia.

Hamburguesa especial Luces e auga:

Prezo: hamburguesa (4'50) + auga (1'70) = 6'20 ouros

De paseo por Roma, os xantares rápidos dos autóctonos son a base de Pizza a Taglio ou, como se diria aquí, pizza ao corte. Tanto en fornos (tipo panadaria daquí) como en algúns restaurantes fan unhas pizzas rectangulares de como un metro de longo por corenta centímetros de largo que venden por porcións ao peso e comes pola rua. Ao final, e tendo en conta que dependendo do tipo de pizza ten un prezo diferente, a porción sae a menos de dous euros (non teño prezos exactos porque iamos oito persoas e mercamos ao mogollón). Eu probei dúas. A primeira unha pizza simple de salsa de tomate e queixo, nun forno Piazza do Campo di Fiore. Teño debilidade polas pizzas, e soubo-me estupenda. A grande diferenza coas que podes tomar por estes lares penso que está na salsa e na masa (que venden tamén sen máis ingredientes, pizza bianca lle chaman). A segunda foi unha pizza picante con salsa, queixo, tomate natural e herbas várias, nun restaurante chamado Pizza House na Via della Mercede, ao lado da Piazza de Spagna (onde creo que vive o Pacu Vázquez). A pesar de que o pizzero dicia que era piccolo, piccolo picante!, na boca queimaba a cristo. A pesar diso estaba moi boa tamén. Hai moitas outras variedades en todos os fornos, de verduras, de cogomelos, a xa mencionada pizza bianca que é moi típica, e un longo etcétera que depende do local ao que vaias e o momento no que chegues, xa que estás a expensas do que van quitando do forno. Moi rico todo, en verdade. O que queda claro é que é máis barato comer que tomar un café (os capuccinos non baixan de 3 €, e xa é complicado atopa-los a ese prezo)

Pizza a taglio

Prezo (aprox, van ao peso) : 2 € por ración

Forno de Campo di Fiore, Campo di Fiore, Roma, Itália