revan

insan bazen en çok kendinden yorulur

büyümesi için üstüne titrediğin çiçek sen gittiğinde açacak. en sevdiğin şarkı sen evden çıkarken çalacak. anımsadığın o güzel cümle elinin bir kez daha uzanamayacağı rafta. hadi söndür ışıkları. uyuyalım bu defa.

gecesinde bağırır çağırırsın, parçalarsın önüne gelen her şeyi duvarda asılı duran tablo yamuk diye yerle bir edersin gözün döner yakamadığın sigaraya küfredersin ama sabahına kollarını sıvar tek tek cam kırıklarını toplarsın. bak ayağına batacak korkusuyla yaklaşmadığın her bir parça bileklerinde iz. hayat işte meryem, bir şeyler dağılsa da sen hep toplamak zorundasın.

"benim gibi bir kül yığınını alev haline getirdiğinizi bilmenizi istedim ama bu öyle bir alev ki hiçbir yeri ısıtmaz, hiçbir şeyi yakamaz. sadece kendi kendisini yer bitirir. sonra da söner tabii."

O prangaya bir kere mahkûm oldun mu sonun mühebbet be kızım.

Eylül akşamları, zehirle çevrelenmiştir.

Bak kızım. Burası enkaz dolu, bir kere düştüğün yerden bin kere kalkacaksın.