lai.

(P.S. All mistakes are mine :---) )

Following God is messy and being able to share a gist of my experience requires a chunk of courage and a heart of steel to still be sane after.

Let me tell you this straight, I was not doing well for the past week to the point that my body almost gave up on me. I didn’t have a reason to get up and live life as much as I wanted to. I didn’t have the courage to show the world the happiness that I am supposed to be feeling. I just survived the past week on a whim and I became stuck to that cycle of getting up in the morning to run errands until sleeping at night with tears in my eyes. I became sick of it. I wanted to quit. I wanted to give up.

In the middle of that week, I thought I was doing okay again. I thought I am myself again, only to hit rock bottom on the next day. It was a confusing moment. Masaya na dapat ako e. Bumalik na ang lahat sa dati ‘o pero bakit gan’on? Bakit parang hindi tama? Bakit hindi ako masaya? ‘Diba ito naman ‘yung gusto ko? Ito ‘yung hinihintay kong pagkakataon ‘o pero bakit parang may kulang pa rin? Bakit parang ubos pa rin ako? Bakit parang pagod pa rin ako? At dumami nang dumami ang mga tanong na ‘di man lang mabigyang sagot.

Even attending the Feast did not help at all. Yes, for a moment, it made me feel alive again. It made me hope again. Hearing Bro. Lanzi preach made me think that maybe I could get through this like I always do. But that was when my body gave up on me. Before the worship even started, and’un ako sa banyo, sumusuka. Ayos naman ako bago pumunta d’un pero biglang gan’un ang nangyari? Bakit? Excited pa nga ako masyado kasi recharge na naman, another chance na naman pero tinamaan pa ako ng malas. I was lucky enough that my seatmate turned out to be a servant that night. Binantayan niya ako. I did have a good time (or I think I did) but after that 3 hours of worship? Wala na naman akong naramdaman. Mas gusto kong umuwi at magpahinga pero ‘di ako nakatulog nang gabing ‘yun. Nilagnat at sumuka na naman ako pero this time, may kasamang dugo and that was the first time I felt scared for my health. Naisip ko, ano na naman ba ‘to, Lord? Akala ko ba okay na? Problema na naman ba? Ubos nag a ako ‘e, wala na nga akong mabigay pero eto na naman ba tayo?

Sa mga sumunod na araw? Walang nagbago. Mas lumala pa nga ata ‘yung pagkaubos ko ‘e. Gusto ko sanang may kausapin pero napangunahan ako nang takot na baka ‘di ako maintindihan ng mga tao. Na baka wala lang din akong makitang sagot. Takot na takot na akong umasa sa mga tao. Takot na takot na akong masaktan ulit dahil sa pag-asa ko sa mga tao.

Biyernes ng gabi, ‘dun na ako bumigay. ‘Di na kinaya ng mga mata ang mga luhang gustong bumuhos. Kinausap ko na Siya. Umiyak ako. Humingi ng tawas kasi naghanap pa ako nang iba na hindi naman talaga Niya ako iniwan ‘e. Na sa sobrang lungkot ko, nagawa kong maghanap nang kalinga sa iba kesa sa sarili kong Ama.

Magsimula tayo sa umpisa, Kung papaano nabuo ang kwento nating dalawa. Na sa hindi inaasahang pagkakataon, nakilala kita. Puno ng pagtataka kung ikaw na ba talaga? Paano ba naman, simple ka lang. ‘Di tulad ko na puro arte lang ang nalalaman.

“Total opposites” nga kung tawagin nila. Pero may pagkakaiba bang talaga? Ninais kong makawala sa rehas ng aking nakaraan, Pinipilit mo namang habulin ang iyong kinabukasan. Pagmamahal, Naisip ko na siguro iyan ang nagbuklod sa atin. Ako na pinipilit itong takbuhan, At ikaw na binabaliwala naman..

Oo nga’t magkaiba tayo nang pinanggalingan, Nang kinagisnan. Ngunit ikaw ang naging dahilan ko. Ikaw ang nagbigay kulay sa mundo noong buong akala ko tapos na ang lahat para sa akin. Ikaw na walang ibang ginawa kundi intindihin ako sa panahong pati sarili ko hindi ko na maintindihan. Ikaw na palaging nakahawak sa mga kamay ko kahit nanghihina na ito. Ikaw na gumabay sa mga letra upang matagpuan ako. Ikaw na nagbigay daan sa panibagong simula na bubuuin ko. Na bubuuin natin.

At kahit may mga panahong tumataas na ang mga boses, Pinilit mo pa rin akong intindihin. Pinipilit mo pa ring hawakan ang mga kamay kong unti unti nang bumibitaw. At nagpapasalamat ako dahil sa pagkapit mo, Ay hindi ako nakawala, Dahil ayaw kong makawala. Sa iyo. Sa atin. Sa tayo.

Nagpapasalamat ako sa pagtitiwala mo At pagbahagi mo nang iyong kwento. Sa pagbibigay mo nang pagkakataon upang buksan ang sarili mo upang mas mapatibay natin kung ano ang meron tayo.

At mahal, kung umabot man tayo sa muling pagbitaw, Sana maalala mo kung bakit tayo kumapit. Sana maisip natin kung bakit tayo umabot sa puntong wala nang kawala pa. Sana mapagdesisyunan nating tayo talaga ang itinadhana. Sana ‘wag tayong bumitaw. Sana ‘wag tayong kumawala. At sana isipin natin na tayo talaga ang itinadhana Dahil naniniwala ako sa tadhana nating dalawa.

Mahal, salamat. Nang dahil sa’yo ay nakasusulat ulit ako. Na hindi na puro sakit ang laman ng mga salitang ito. Na natuto akong tingnan ang mga bagay sa positibong paraan. Nang dahil sa’yo natuto akong umintindi. Nang dahil sa’yo natuto akong making. Nang dahil sa’yo natuto akong makuntento. At nang dahil sa’yo, napuno ng pagmamahal ang puso.

At kung hindi man ito ang tamang panahon para sa ating dalawa, Umaasa akong maghihintay ka. Dahil mahal, maghihintay ako. Kahit umabot man tayo sa dulo. Umasa kang maghihintay ako sa muling pagdating mo, At muling pagbuo ng ating kwento.

At kahit mahirap man ang daang tatahakin natin, Umasa kang patuloy akong kakapit. Kahit magkasugat na ang mga kamay ko. Kahit madurog na ang puso ko. Kahit mapaos na ako. Umasa kang patuloy kong isisigaw ang pangalan mo.

Pinapangako ko ito. Na kahit nahihirapan na ako, kahit umiiyak na ako, Kung naisin mo man na manatili, Pangako, hinding hindi kita papakawalan.

At sa pagtatapos ko ng liham para sa’yo, Hindi pa natatapos ang kwento. Dahil mahal, nagsisimula pa lang tayo.

Paano nga ba makalimot? Paano nga ba sumaya sa gitna ng lungkot? At paano ba makaramdam sa gitna ng pagkamanhid? Hindi lamang ng puso, pero pati na rin ang katawang parang kandilang unti-unting nauupos dahil ikaw ay lumisan at iniwan akong sugatan at naeewan. Puro mga tanong lamang ang aking mga sagot, Ngunit paano nga ba naging sagot ang mga tanong?

Nakasama kita ng mahabang panahon Ngunit… Sa loob ng mga taong iyon, Nakilala nga ba talaga kita? Sino ka ba? At ano ang meron sa iyo na hindi ko makita sa iba?

Naghanap ako ng mga sagot sa mga katanungang ito, Ngunit wala naman pala talagang nakakakilala sa iyo. Ni hindi nila alam kung saan ka nanggaling at kung ano ang rason mo kung bakit ka magaling… Magaling sa pagtatago ng katotohanan na dapat naming malaman. Ikaw na may hawak sa desisyon upang kami ay palayain sa mga ilusyon na bumabalot sa mundong ginagalawan.. Sa mundong aming pasan. Pero oo, magaling ka. Magaling ka sa pagiging makasarili mo, Sa pagtago mo ng mga katotohanang ito.

Ngunit… Iyon ba talaga ang totoong ikaw? O iyon lamang ang gusto mong ipakita? Sa pagtatago mo ng mga katotohanang ‘yon, Naging masaya ka ba talaga? O pinapakita mo lang na masaya ka upang hindi na sila magtanong? Dahil… Baka… Mapapait at masasakit na katotohanan ang iyong dala, At nais mo lamang silang isalba Dahil ayaw mo na makakita ng mga luha.

Naisip ko na iyon ang iyong dahilan, Kaya hinanap kita Sa mga kalye, sa eskinita, pati sa talyer ni Aleng Tina. Napapagod at nauuhaw na ako, Ngunit kelangan kitang mahanap. Kelangan ko malaman kung sa pagkakataong ito, Tama na ba ako. Tumakbo ako nang tumakbo hanggang sa ako ay madapa at mapatingala. Mga ulap… Andun ka sa mga ulap. Nakatungo at tila may malalim na iniisip, At doon, Nakita ko ang totoong ikaw na nagtatago sa mga pekeng ngiti, Naghihintay na matagpuan upang buuin muli. Dahil sa pagtatago mo ng katotohanang mapait at masakit, Nawasak mo na pala ang sarili mong puso.

Pinagmasdan kita hanggang sa ang araw ay naging buwan na, Ngunit andyan ka pa rin sa mga ulap At tinitingala pa rin kita. Binabantayan ang pakikipag usap mo sa buwan at mga tala, Na tila nagtatanong kung bakit ikaw pa ang naatasan ni Bathala.

Gusto man kitang tulungan, Pero wala akong magawa. Kasi tanaw lang kita, Hindi kita maabot at hinding hindi na kita maabot pa. Gusto man kitang isalba, Hindi maari Dahil paano kita masasalba kung ang sarili mo nga nilulunod mo na?

"Alon"

Mahal, ako sana ay patawarin- Patawarin ang aking karuwagan at ang mga pangakong aking tinalikuran at binitawan. Patawarin mo ako sa aking pagbabalik at muling pagpapasakit sa puso mong pinipilit pa ring kumapit. At oo, sinasadya ko ito. Sinadya kong bumalik- Hindi para saktan kang muli, Ngunit para buuin at muling ibigay sa’yo ang mga bituin at ang mundong karapat dapat mong angkinin.

Tinanggap mo ako, At ito ay aking sasayangin dahil ako’y naduduwag at nasasaktan kitang muli. Mahal, patawarin mo ako, Dahil ito na ang huling pagkakataon na ako’y hihingi ng paumanhin dahil sa mga rason na ito.

Sinabi mo noon na ako ay parang alon, At naniniwala na ako ngayon. Ako ay alon na hindi mapirmi at pinipinilit pa ring habulin ang mga pagkakataong aking nasayang at naiwanan. Isang alon na winasak ang kapayapaang bumabalot sa’yo. Mahal, nagawa ko lamang ang mga ito dahil buong akala ko, para ito sa ikabubuti mo. Ngunit sa huli, mali pala ako. Inakala kong nasisiyahan ka sa mga alon na ito, Ngunit nasisira ka pala dahil pinipilit mo lamang gustuhin ito para sa ikatatahimik ko.

Mahal, paalam. Ayaw ko nang magdala pa ng mga alon na iyong iniiyakan at iiyakan. Mahal, iiwanan na kita. Hindi dahil may iba, Ngunit dahil gusto lamang kitang sumaya. At sasaya ka lamang kung papakawalan kita. Ayaw na kitang ikulong sa mga alon na dala ko, Dahil malawak ang karagatan at ito ang karapat dapat sa’yo.

Ika-26 ng Setyembre, 2016

Kung tatanungin ako ng iba kung kaya ba kitang pakawalan, “hindi” agad ang aking maisasagot pero ngayon?

Hindi.

Hindi ko na alam kung alin ba ang “tama” sa “mali.” Hindi ko na alam kung alin ang “oo” sa “hindi.” At oo, hindi. Hindi ko na alam kung ano ang aking gagawin dahil sa tuwing gabi, ika'y aking naiisip at ako ay napapaisip kung bakit hindi kita kayang pakawalan kung sa simula pa lang naman, alam ko nang “hindi” naman kita naging pag mamay-ari na pwedeng bitawan kasi sa simula pa lang, wala naman talaga akong kinakapitan. Wala akong karapatan.

Ang Heneral Luna ay isa sa mga pelikulang tinatangkilik ng masa, hindi lang dahil andoon si Paulo Avelino, kundi dahil na din sa aral na dala nito sa tao. Bata man o matanda, single man o may jowa, umaasa man o nag papaasa, makakakuha ng leksyon at mabubuksan ang mata sa katotohanan na naitago sa loob nang matagal na panahon.           

Siguro naman narinig ninyo na ang mga katagang, “Grabe! Ang ganda ng Heneral Luna!”, aminin ninyo man o hindi naging interesado din kayo sa pelikulang ito. Nagkaroon kayo ng kagustuhang mapanood ang obra maestrang ito. Sa mga nakapanood na, tatanungin ko kayo, sa tingin ninyo ba nagkaroon ng hustisya ang pagtatapos ng pelikula? O mas nadagdagan ang tanong ninyo sa bayan na ito?

 Ako ay lubos na nahabag dahil sa mga tanong na nabuo sa aking isipan. PAANO nga ba nasikmura ng mga taong pumatay kay Heneral Luna ang magsinungaling at magtago sa matagal na panahon? Hindi ba sila nakonsensya sa kanilang mga ginawa? Bakit ba umabot pa sa taong ‘to na hindi pa sila nakikilala? Si Aguinaldo ba ang may sala? O ang kapwa niya sundalo lamang?