Buzz London

"ફાધર્સ ડે પર બાપનો બદલો" 😂🥹 ​ફાધર્સ ડેના દિવસે સવારે મેં Qwara ખોલ્યું. મિત્રો તેમના પિતાજી સાથે ફોટા મૂકી રહ્યા હતા. કોઈ લખતું હતું— "મારા પપ્પા મારા હીરો છે..." કોઈ લખતું હતું— "મારા પપ્પા મારા સુપરમેન છે..." ​મેં પણ જોશમાં આવીને એક પોસ્ટ મૂકી દીધી— "મારા પિતાજી કોઈ પણ ફાધર્સ ડેના મોહતાજ નથી. તેમનું જ્યારે પણ મન થાય, ત્યારે ચંપલ ઉપાડીને યાદ અપાવી દે છે કે બાપ એ બાપ હોય છે!" 🤣 ​પોસ્ટ વાયરલ થઈ ગઈ. હજારો લાઈક્સ, સેંકડો કોમેન્ટ્સ. હું ખુશીથી ફૂલાતો નહોતો. એટલામાં દરવાજે અવાજ આવ્યો— "ઓય લેખક સાહેબ!" ​મેં બહાર જોયું... પિતાજી મોબાઈલ હાથમાં લઈને ઉભા હતા. અને તેમના ચહેરા પર એવી સ્મિત હતી જેને જોઈને મારી આત્મા કંપી ગઈ. તેમણે પૂછ્યું— "ખૂબ મોટો કોમેડિયન બની ગયો છે તું?" ​હું સમજી ગયો... પોસ્ટ તેમના હાથમાં આવી ગઈ છે. હું ભાગવા લાગ્યો, પણ આ વખતે કંઈક વિચિત્ર થયું. પિતાજીએ ચંપલ ન ઉઠાવ્યું. તેમણે કહ્યું— "આજે નહીં મારું." મેં રાહતનો શ્વાસ લીધો, પણ મને ક્યાં ખબર હતી કે અસલી ખતરો તો હવે શરૂ થયો છે! ​સાંજે ઘરમાં સંબંધીઓ આવી ગયા. કાકા, તાઉ, માસી, ફુઆ... આખું પરિવાર. હું વિચારતો હતો કે કોઈ પૂજા-પાઠ હશે. ત્યારે જ પિતાજી ખુરશી પર ઉભા થયા અને બોલ્યા— "આજે ફાધર્સ ડે છે. અને મારા દીકરાએ Qwara પર મારા વિશે ઘણું લખ્યું છે. હવે મારી વારી છે." ​મારા પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ. તેમણે તેમનો મોબાઈલ કાઢ્યો અને બાળપણના ફોટા બતાવવાનું શરૂ કર્યું. ​પહેલો ફોટો... હું નાગું બેઠો હતો અને સામે સ્ટીલની થાળીમાં માટી ખાતો હતો. આખું ઘર હસી પડ્યું. મેં કહ્યું— "પપ્પા, આ હટાવો!" તે બોલ્યા— "હજુ તો શરૂઆત છે બેટા." ​બીજો ફોટો... હું પાંચ વર્ષનો હતો. પાડોશની પિંકી સાથે લગ્ન-લગ્ન રમતો હતો. કપાળ પર લાલ તિલક, ગળામાં માળા. પિતાજી બોલ્યા— "આ અમારો દીકરો છે, પાંચ વર્ષની ઉંમરે જ પ્રેમ લગ્ન કરી ચૂક્યો હતો." આખું ઘર ખડખડાટ હસી પડ્યું. હું પરસેવે રેબઝેબ થઈ ગયો. ​પછી તેમણે એક જૂની કોપી કાઢી. બોલ્યા— "હવે આના બાળપણની કવિતાઓ સાંભળો." મેં વિચાર્યું કોઈ સારી કવિતા હશે, પણ તેમણે વાંચવાનું શરૂ કર્યું— "ચંદા મામા દૂર કે, પકોડા બનાવે સૂર કે..." આખું ઘર હસી-હસીને લોથપોથ. હું શરમથી મરી રહ્યો હતો. ​પછી અચાનક પિતાજી ચૂપ થઈ ગયા. તેમણે કોપી બંધ કરી દીધી અને બોલ્યા— "મજાક બહુ થઈ ગઈ." રૂમમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો. મેં પહેલીવાર જોયું... તેમની આંખો સહેજ ભીની થઈ ગઈ હતી. તેમણે મારી તરફ જોઈને કહ્યું— ​"આજે આ બધા હસે છે ને... પણ તેમને એક વાત નથી ખબર. જ્યારે તારો જન્મ થયો ત્યારે હોસ્પિટલમાં 1700 રૂપિયાનું બિલ હતું... અને મારા ખિસ્સામાં 900 રૂપિયા હતા. મેં મારી ઘડિયાળ વેચી દીધી હતી." ​રૂમમાં સન્નાટો વધુ ઘેરો થઈ ગયો. તેમણે આગળ કહ્યું— "જ્યારે તું પાંચમા ધોરણમાં ફેલ થયો હતો... તો આખી કોલોની તને બેવકૂફ કહેતી હતી. પણ મેં કોઈને કંઈ ન કહ્યું. રાત્રે ધાબા પર જઈને એકલો રડ્યો હતો." ​મારા ગળામાં કંઈક ભરાઈ ગયું. તેમણે મારી તરફ જોયું અને સ્મિત કરીને બોલ્યા— "જ્યારે તું પહેલીવાર નોકરી માટે શહેર ગયો હતો... ત્યારે સ્ટેશનથી પાછા ફરતી વખતે હું બસમાં ન બેઠો. પૂરા દસ કિલોમીટર ચાલીને ઘરે આવ્યો. કારણ કે જો બસમાં બેસતો, તો લોકો પૂછત— 'આટલો ઉદાસ કેમ છે?' અને હું રડી પડત." ​હવે આખા ઘરની આંખો ભીની હતી. પછી તેમણે ખિસ્સામાંથી કંઈક કાઢ્યું. એક નાનું તૂટેલું પ્લાસ્ટિકનું રમકડું. હું ઓળખી ગયો. મારી બાળપણની લાલ કાર, જે હું પાંચ વર્ષની ઉંમરે ખોઈ ચૂક્યો હતો. ​હું હેરાન થઈ ગયો. "આ તમારી પાસે કેવી રીતે?" પિતાજી હસ્યા. બોલ્યા— "જે દિવસે તું રડી-રડીને આને શોધતો હતો... તે દિવસે મને ખેતરમાં મળી હતી. વિચાર્યું હતું કે મોટો થશે તો આપીશ. પણ તું મોટો થઈ ગયો... અને હું ભૂલી ગયો." ​હવે હું મારી જાતને રોકી ન શક્યો. હું ઉઠીને તેમને ગળે વળગી ગયો. આખા ઘરની સામે. પહેલીવાર. ત્યારે પિતાજીએ ધીમેથી મારા કાનમાં કહ્યું— "અને સાંભળ..." ​મેં કહ્યું— "જી પપ્પા?" તેમણે હસીને કહ્યું— Qwara પર લખી દેજે... કે બાપ ફક્ત ચંપલ નથી ઉઠાવતો. ક્યારેક આખી જિંદગી ઉઠાવી લે છે, જેથી દીકરો પડી ન જાય." ​બસ... તે દિવસે સમજાયું કે બાળપણમાં જે ચંપલથી હું ડરતો હતો... હકીકતમાં એ જ ચંપલ તડકામાં બળતા પગે ચાલીને મારા માટે રોટલી કમાવા જતા હતા. અને જે માણસ પર હું મજાક કરતો હતો... એ માણસ ચૂપચાપ પોતાની આખી જિંદગી મારી ખુશીઓના નામે લખી ચૂક્યો હતો. ​તે રાત્રે મેં Qwara પર ફક્ત એક લાઈન લખી— "બાળપણમાં લાગતું હતું કે પપ્પા મને ચંપલથી ચલાવે છે... આજે સમજાયું, તે પોતે ઘસાઈ ગયા જેથી હું ચાલી શકું..." ❤️🥹