lavantalı

şahsım adına övünebileceğim pek bir şeyim yok fakat içten içe kendime yaslanışımı bir erdem olarak görüyorum. hayat ne kadar sert vurduysa zemine, o hızda kalktım ayağa. yumuşak kalbimin metaneti mızmız bir kadın olmaktan çok uzakta.

zamansız gülüşler büyür şimdi kentimde..

bazen olmaz..

Kelimeler hâlâ dost mu bize ?

Bir yakınlık ölçütü sorusu olarak: "ben ona korkularımı anlatabilir miyim?"

bir tek senle konuşunca kendimi iyi hissediyordum sen de gittin.

varlığına muhabbetle, yokluğuna derin hüzünlerle bağlanan o kadar çok, o kadar farklı, neredeyse Anadolu kadar geniş karmaşık ve zengin..

kendimizi açıklayacak takâtimiz kalmadığı zamanlarda Allah’ın kalbimizden geçenleri biliyor oluşu, içimizdeki sıkıntıya devâdır..

Şimdi dünya herkesten yapılmış bir gönül yorgunluğu... şimdi dünya soğuk.

Hiçbir şeye küsmedim hiçbir şeyden vazgeçmedim ama hevesim vardı bir zamanlar, ışıl ışıl koşardım her şeye. Şimdi öyle birisi yok her şeye taş duvar..