“Gerçek. Ona yanlış anlama diyebilirim, ama var olmadığını veya herhangi bir zamanda yok olacağını varsayamam. Acı çekme, yaşamamızın koşulu. Başına geldiği zaman fark ediyorsun. Onun gerçek olduğunu anlıyorsun. Tabii ki, tıpkı toplumsal organizmanın yaptığı gibi, hastalıkları iyileştirmek, açlık ve adaletsizliği önlemek doğru bir şey. Ama hiçbir toplum varolmanın doğasını değiştiremez. Acı çekmeyi önleyemeyiz.

Şu acıyı, bu acıyı dindirebiliriz, ama Acı'yı dindiremeyiz. Bir toplum ancak toplumsal acıyı -gereksiz acıyı-dindirebilir. Gerisi kalır. Kök, gerçek olan.

Buradaki herkes acıyı öğrenecek; eğer elli yıl yaşarsak, elli yıldır acıyı biliyor olacağız. En sonunda da öleceğiz. Bu doğuşumuzun koşulu. Yaşamdan korkuyorum! Bazen ben- çok korkuyorum. Herhangi bir mutluluk çok basit gibi geliyor. Yine de her şeyin, bu mutluluk arayışının, bu acı korkusunun tümüyle bir yanlış anlama olup olmadığını merak ediyorum... Ondan korkmak veya kaçmak yerine onun içinden geçilebilse, aşılabilse. Arkasında bir şey var. Acı çeken şey benlik; benliğin ise-yok olduğu bir yer var. Nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum. Ama gerçekliğin, rahatlık ve mutlulukta görmediğim, acıda gördüğüm gerçeğin, acının gerçekliğinin acı olmadığına inanıyorum. Eğer içinden geçebilirsen. Eğer sonuna kadar ona dayanabilirsen.”

“Yaşamımızın gerçekliği sevgide, dayanışmada,” dedi uzun boylu, parlak gözlü bir kız. “İnsan yaşamının gerçek durumu sevgidir. “ Bedap başını salladı. “Hayır. Shev haklı,” dedi. “Sevgi, acının içinden geçme yollarından yalnızca biri, bazen yanılıp ıskalayabilir. Acı hiçbir zaman ıskalamaz. Ama bu yüzden ona dayanma açısından pek seçeneğimiz yok. İstesek de, istemesek de katlanmak zorundayız.”

“Ama katlanmıyoruz! Yüz kişiden biri, bin kişiden biri sonuna kadar gidiyor, ta en sonuna kadar. Geri kalanlar ya mutluluk taklidi yapıyor, ya da duyarsızlaşıyor. Acı çekiyoruz, ama yeterince değil. Bu yüzden de boş yere acı çekiyoruz.”

Dünya uzun bir uyum içinde bana doğru göğüs geçiriyor, ölmeyenin ilgisizliğini ve dinginli­ğini getiriyor bana.

Sonra, bir akşam, hiç: bir zamanlar çok sevdiği bir dostu­na rastlar. Dostu biraz dalgın konuşur onunla. Evine dö­nünce, adam kendini öldürür. Sonra gizli dertlerden, bi­linmeyen dramdan söz edilir. Hayır. İlle de bir neden ge­rekirse, dostu kendisiyle dalgın konuştuğu için öldür­müştür adam kendini. Böyle işte, dünyanın derin anlamını duyar gibi olduğum her seferde, onun basitliği şa­şırttı hep beni.

Düz kırlardan, çukur ormanlardan,

Ağır, aydınlık denizden

Bir hayvan geçiyor -senin düşünse

Tam bir dinlenme düşü.

- Bunu nasıl yapıyorsun Zeze?

- Onları unutarak.

21 gram…Beş madeni paranın ağırlığı, bir kuşun, bir çikolata parçasının…

Hiçbir şey sona ermedi, ermez de. Geçmişe doğru süzülüp giden bir hikayenin başladığı yere döndüm.

Zamanın tozunda berraklığını yitiren ve sonra da ansızın öyle bir anda tıpkı bir rüya gibi geri gelen bir hikaye.