“Çok huzursuz bir gece geçirdim. Kabuslarla uyandım ama hiç korkmadım. Üzüldüm sadece. Çok üzüldüm. Yaşlanmışım meğer, böyle her şey yarım kalmış. Öyle bir yetişme çabasıyla uyanıyorum…

Bazen şaşırıyorum, benim sorunum burada mı, yoksa burada mı?”

Yalnızız.. İkimizin de sıcağı öksüz artık! Hayatı yaşanır kılmak adına, yalancı süslerle bezemeye çalışıyoruz zamanı.. Yarınlara ikinci el mutluluklar ısmarlıyor, her yarını dün ettiğimizde koca bir hiçle uyanıyoruz.. Olmadık insanlarla üç kuruşluk muhabbetlere oturuyor, tebessüm bile etmeyeceğimiz şeylere kahkaha atıyoruz..

Ama merhemimizin adı; zaman. Tutkal kıvamında susuşları yalnızlığın keskin tineriyle inceltip, kendi kendimize mırıldanmalara çevirdiğimizde, dudaklarımızdan dökülen yalnızca; ‘ne yaptım?’