Busice

Öylesine söylenmiş her cümleye öylesine takılı kaldım ki.

Bazen bir boşluğa düşüyorum. Güzel günlerin bir daha gelemeyeceğini hissediyorum. Yapılan tüm çabalar neden diye soruyorum kendime. Bu durumdayken her şey anlamını yitiriyor.

Yürüdüğün yolları ezbere bilip yanına gelememek söküyor ciğerimi.

“Seni kıramayışım beni bana kırdırdı.”

Birini ittiysen kime tutunduğuyla ilgilenmeyeceksin.

Mükemmel bir hayat istediğimiz yok. Dürüst insanlar, samimi selamlar ve içten gülümsemeler olsun yeter.

Bazı insanları hayatıma aldığım için kendimden nefret ediyorum.

“Bir gün şu karşıma otur da uzun uzun anlatayım sana; Kırılmak nasıl olur, ne anlama gelir, beden almış hali nasıldır.”