Bu hikayenin sonunda kadın adamın kendisini hiç sevmediğini anladığında nefret etti kendisinden.

Bir adam anlatıyor ve bir avukat dinliyor: Karımı 1998'in sonbaharında kaybettim…Yedi senelik evliliğimizin iki senesini kanser tedavisi için hastanelerde geçirmiştik. Karım, her evlilik yıl dönümümüzde ikimizin fotoğrafını çerçeveler, “Bunlar bizim hayatımızın gölgeleri” derdi.. Öldüğünde, yedi tane resmimiz vardı. 97'nin bir gecesinde onu aldattım. Oysa ona sürekli onu ne kadar çok sevdiğimi ve sonsuza kadar sadık kalacağımı söylerdim. Ölmeden iki hafta önce yine aynı şeyi tekrarladım. Tuhaf bir gülümsemeyle baktı bana ve sadece “Biliyorum” dedi. İzmir'e kar yağdığı gün, yani bir ay önce, evdeydim. Fotoğraflarımıza bakıyordum yine… Her çerçevenin altında bir harf olduğunu ilk kez o gün fark ettim. A.R.K.A.S.I.N. Gerisi için yılları yetmemişti. Ama sanırım “Arkasına bak” yazmaya filan niyetlenmişti. Hemen çerçevelerin arkasına baktım. Hiçbir şey yoktu. Sonra bir şey dürttü beni, hepsini teker teker söktüm. İnanabiliyormusunuz, her birinin arkasından bir mektup çıktı! Geçirdiğimiz her sene için sevgi dolu sözler yazmıştı. 1997'deki resmimizin içinden çıkan zarf ise simsiyahtı. Ve içinden şu sözler çıktı: “14 Mart 1997/ Gözlerin bana başka birine dokunmuş gibi baktı Söylemene gerek yok, biliyorum…” 2002'deyiz. Onu kaybedeli 4, aldatalı 5 yıl oluyor. İçim acıyor şimdi. Çünkü kadınlar biliyor, hissediyor.. Sadece paylaşmak istedim. Sana boş gözlerle bakıp seni seviyorum diyenin sevgisinden şüphe et. Çünkü; Aşk sessiz, sevgi dilsizdir Gerçekten de hissediliyor, yanında yakınında olmasa bile, kilometrelerce uzağında olsa bile, sevmesini bildikten sonra varlığı da yokluğu da hissedilebiliyor.

Kadınlar "seni seviyorum" ların anlamlarını sizden iyi bilir beyler

düştüm ama ağlamak için evdeki herkesin yatmasını bekliyorum.

Bu kadını ağlatan ölsün.

yani insanın, kendisini hayata bağlayacak, ölümden çekip alacak bir insana ihtiyacı her zaman vardır. ama olmasa da oluyor, biliyorum. ama olsun. değil mi.

Olsun tabi de olmayacak işte.

O özlemeden hayatına devam ediyordu hiç bir şey olmamış gibi..belkide hiç bir şey olmamıştı yada sadece olan bana olmuştu.

Bu kadar bizi anlatmamalı bir sayfa...

Samimi olmadığım insanlar “canım” diye hitap edince, küfür ediyorlarmış gibi geliyor.

Sevmediğim insanlara küfür eder gibi "canım" derim ama sevdiğim insanlara "canım" derken canımı istese verecek gibiyim.

Sevmediğini bildiği için hiçbir papatyanın canını yakmayan insanlar da geçiyor bu dünyadan.

Daha bugün bir papatyanın canına kıydım ve "seviyor" dedi bana papatya. Sevmediğini biliyor oluşum bile silemedi yüzümdeki umut dolu tebessümü... Ne yalan söyleyeyim, ben kendime bile dürüst değilim.