recovered

Hej, nie było mnie tu w sumie prawie od roku, może niektórzy jeszcze kojarzą moje konto. Przyszłam tutaj aby zrobić update. Jak już przeczytaliście przeszłam recovery, wiadomo myślę, że część tej choroby zawsze ze mną zostanie, tym bardziej, że pracowałam nad tym sama a nie z psychologiem (co będę robić w przyszłości) ale naprawdę uważam, że już jest dobrze.

Pojawiają się dni, w których myślę, że jestem za duża, nie mam apetytu, źle się czuję z ilością jedzenia, którą zjadłam ale te dni są naprawdę rzadko.

Nie ważę sie od bardzo długiego czasu, nie licze kalorii od ponad roku.

Kiedyś byłam przekonana, że nic dobrego mnie nie czeka, rozważałam najgorsze opcje. To piekło trwało u mnie od 13 do prawie 18 roku życia.

Psychicznie zaczęłam nad soba pracować na początku 2024, teraz mam 19 lat i mogę powiedzieć, że jestem sobie niesamowicie wdzięczna.

Trudno było mi się pogodzić z tym co sie u mnie działo, chciałam sie w tym zakopać bo to dawało mi komfort, teraz wiem, że tak mało brakowało do straty tego wszystkiego co mam teraz.

Wiem, że pewnie wy tutaj nie chcecie słuchać takich rad, ja też nie chciałam i w nie nie wierzyłam ale naprawdę będzie dobrze. To wszystko jest w waszych rękach, mimo że będzie to trudne to w końcu wam się uda. Jesteście silni bo wciąż się trzymacie. Dacie radę i w was wierzę. Może nie teraz, może to jeszcze nie ten czas ale ogarnięcie to. I nie gadam tego z dupy, możecie przejrzeć sobie moj profil sprzed 2 lat i zobaczyć w jakim dole byłam. A dałam rade. Wiem, że to nie znaczy, że każdy da ale może akurat przeczyta to ta jedna osoba, której coś przeskoczy w głowie po przeczytaniu tego.

A co u mnie? Mam chłopaka, zaraz wybije nam rok, skończyłam szkołę, matury poszły mi bardzo dobrze. Za rok ide na studia, mam prawko ale to chyba mówiłam. Mam grupę znajomych. Nie boję się już wychodzić z domu, korzystam z życia, ubieram sie jak mi sie podoba, skupiam sie na związku i swoim rozwoju.

Chciałam dać wam tu taki update, ponieważ to konto zawsze traktowałam jak pamiętnik. Jest tu zapisana moja historia, może brutalnie ale szczerze. Pamiętam was i nigdy nie zapomnę, trzymam za was kciuki żebyście pewnego dnia znaleźli sie w tym miejscu co ja.

Dzisiaj jednak zrobiłam sobie kawę czekoladową, taką z samej wody, poczułam jej zapach i odrazu skojarzyło mi się to z tym jak piłam ją żeby utrzymać 48h bez jedzenia. Pizza kojarzy mi się z tym jak na urodzinach koleżanki szłam do łazienki żeby ją wypluć, płatki kojarzą mi się z tym jak odliczałam je na sztuki żeby później policzyć kalorie, już nigdy nie bede osoba, która lubi czarna kawę bo już zawsze będzie definiować dla mnie moją chorobę.

Z czasem widzę, że to kompletnie nie miało sensu. Jednak też gdzieś głęboko we mnie bedzie chyba już zawsze tlic się chęć do powrotu. Póki co nawet w pełni nie wyzdrowiałam ale już jest napewno lepiej.

Mam chłopaka :oo

Dziwnie bo pamiętam jak jeszcze w styczniu pisałam tutaj o tym jak skrzywdził mnie mój były xd

Kompletnie się nie spodziewałam że w listopadzie będzie ktoś inny

Ostatnio mi siada trochę na łeb więc pewnie zacznę się tu częściej udzielać

Póki co jest naprawdę dobrze, co jest inne bo przez ostatnie 4 lata we wrześniu zaczynało się robić słabo a pod koniec tego miesiąca coś pękało i wszystko się waliło. W tym roku obiecałam sobie, że przerwę ten cykl i nie mogę znowu się temu poddać. Bo może się coś okropnego wydarzyć co nie będzie moją winą ale to już moja decyzja jak na to zareaguje i chce być lepsza od siebie z poprzednich lat. Co za tym idzie muszę cały czas się pilnować, muszę cały czas być świadoma i to czasami męczące. I wiem, że tak będzie już zawsze bo zawsze we mnie będzie żyło te wspomnienie i tęsknota do złej wersji siebie i zawsze coś w mojej głowie będzie chciało tam wrócić. Ale postaram się nie wrócić.

Dużo rzeczy zmieniłam, np. przestałam chodzić późno spać jak zawsze jesienią, przestałam oglądać smutne tiktoki (jak jakiegoś widzę to klikam nie interesuje mnie to)-to zazwyczaj powodowało u mnie nakręcanie się i ataki paniki oraz płaczu, nie słucham smutnych/nostalgicznych piosenek, które pasują do jesieni choć bardzo bym chciała ale wiem, że źle na mnie wpływają, dbam o porządek, jem śniadanie, jem w szkole. Bo jeśli nie będę tego pilnować to wiem, że skończę źle. I póki co naprawdę dobrze mi idzie i wiem, że jeśli będzie ciężko to będę walczyć. Codziennie mam myśl w głowie, że może by jednak zobaczyć jak nisko mogę jeszcze upaść, automatycznie o tym myślę przez to, że w sumie ciężko mi przypomnieć jesień czy ogólnie rok, w którym tego nie robiłam.

Dziś też pani poprosiła mnie o czytanie PZO, wolałam nie czytać no bo komu się chce ale nic nie powiedziałam i bez problemu się zgodziłam. Dla porównania jeszcze do początku 2024 bałam się spytać o to czy mogę do toalety lub stresowałam się tym że zaraz mam powiedzieć ,,jestem”.

I takich rzeczy jest mnóstwo.

I wiecie co? Całe dzieciństwo miałam mówione, że ja po prostu jestem taka cicha i strachliwa, nieśmiała. I myślałam, że faktycznie ja taka jestem i nawet nie przyszło mi do głowy to że mogę się czuć inaczej. Każdy mi to tyle razy powtarzał, że w końcu automatycznie się tak zachowywałam. Ale przecież ja taka wcale nie muszę być.

Tyle razy mi mówili, że za cicho mówię, że w końcu za każdym razem jak ktoś mnie prosił o przeczytanie czegoś mówiłam, że nie bo cicho mówię. Nie chciałam znowu słyszeć ,,głośniej”. I myślałam że po prostu tak mam. A dziś też z automatu powiedziałam ,,nie wiem czy będzie głośno ale spróbuję”, właśnie - spróbowałam. I wiecie co? Nie mówiłam cicho i nikt nie powiedział że mam mówić głośniej

Zapisałam to tak bo jakoś nigdy nie czułam, że jestem na takim recovery, które pokazują wszyscy inni. Nazwałabym to bardziej odpuszczeniem.

Pewnie was interesuje czy przytylam, ile przytyłam. Otóż schudłamXD Przed recovery ważyłam 56,5-57kg a w lipcu 55,5kg. Pewnie to przez to że mój organizm w chuj zwolnił wcześniej i często wypadałam za dużo z limitów bo organizm przez głodówki się domagał jeszcze więcej jedzenia.

Recovery liczę od marca aczkolwiek wtedy jeszcze liczyłam kalorie, jednak wiedziałam, że to niedługo się skończy i po raz pierwszy od dawna przestałam widzieć swoje ciało zdeformowane w lustrze. Zaczęłam nawet wprowadzać jedzenie w szkole (na początku jadłam tylko w łazience a później coś tam zaczynałam przy małej ilości osób).

W kwietniu, w dniu moich 18 urodzin rodzina zabrała mnie do restauracji, w której przeżyłam chyba największą traumę jeśli chodzi o ed. Kiedyś o tym pisałam (jedzenie przy rodzicach chłopaka, jakieś komentarze, przypadkowe wzięcie największych porcji, zmuszenie się do zjedzenia wszystkiego i koncowo atak paniki). BARDZO się bałam tam jechać. Finalnie noc przed tym trochę se to przemyślałam i oczyściłam sobie głowę można tak powiedzieć. Pojechałam i wzięłam dokładnie to co zamówiłam wtedy i było mega dobre. Ostatnio czytałam książkę i było tam takie coś o kotwicach, kotwica powstaje gdy z danym miejscem, zapachem czy smakiem kojarzy ci się dane wspomnienie i wprawia cię w taki sam stan emocjonalny jak czules w przeszłości. I ja stwierdziłam, że chce się pozbyć tej kotwicy, która sprawiała że ta restauracja kojarzyła mi się z byłym chłopakiem i ed. I myślę że sie udało. Wieczorem wyszłam sobie na spacer i popłakałam się tak ze szczęścia że po prostu przeżyłam to wszystko i że tu jestem bo rok temu chciałam żeby mnie nie było.

Maj i czerwiec jakoś zleciał. Przestałam też liczyć kalorie alkoholu po raz pierwszy odkąd zaczęłam go spożywać i imprezki też przestały być dla mnie takie przerażające, nie myślałam już że nie mogę jeść bo alkohol ma kalorie.

No i mamy lipiec - kryzys. Na początku miałam wyjazd z rodzicami, wtedy te myśli o tym że już za długo nie liczę kalorii i że muszę pilnować swojego zapotrzebowania bo co jeśli jem za dużo zaczęły się namnażać. Wróciłam z wyjazdu, obliczyłam zapotrzebowanie a raczej deficyt (zdrowy!), zważyłam się po raz 1 od kwietnia i okazało się że w sumie to ważę mniej niż przez ostatni rok w trakcie edXD No ale zaczęłam pilnować deficytu, zaczęły pojawiać się myśli żeby pominąć posiłek żeby później jeść więcej itd. Przestałam biegać. Zaczęły pojawiać się też grubsze imprezki. No i takie nie zjedzenie śniadania przed mnie zaczęło dobijaćxd Czarne dziury w pamięci, wymiotowanie, ogromny wstyd, pierwszy płacz od lutego. No było średnio. Po takiej najgorszej dla mojej psychy imprezce się ogarnęłam, przeprosiłam koleżankę za to co jej mówiłam (o ed) i że musiała się mną zajmować. Teraz też pije tylko piwo bo wódki nmg po tym przełknąć.